1. ۱شنیدم حیله پردازی ز احشامکه در تزویر بودش چون فلک نام
2. ۲چو خیل اخترانش گله‌ای بودکزان خوردی چو طفلان شیر مقصود
3. ۳خجسته گله‌ای کز خوردن گلشدی حاصل ازیشان روغن گل
4. ۴چو آهو، شوخ چشمان نکو روولی شهری، نه صحرایی چو آهو
5. ۵مبارک رویشان چون روی دلبرگوارا شیرشان چون شیر مادر
6. ۶بجز ایشان ندیده عالم پیرکه در پستان عروسان را بود شیر
7. ۷ز هریک گشته از حسن نظرتابچو چشم گرگ روشن، چشم قصاب
8. ۸تن پر مو نباشد خوش ز خوبانولی با مو خوش است اندام ایشان
9. ۹ز موی ساقشان افکنده تقدیسسلیمان را به یاد ساق بلقیس
10. ۱۰ز بار دنبهٔ سنگین تلاطمسراسر را شکاف افتاده در سُم
11. ۱۱چو خیل لشکر شاهان جهانگیرنموده قلعه‌های کوه تسخیر
12. ۱۲ز جست و خیز در صحرا به آهونموده جوهر خود را ز هر مو
13. ۱۳ز تسلیم و رضا بر تیغ قصابنهاده سر همه چون جدول آب
14. ۱۴شبانی داشت همچون عقل هشیارز خیل گوسفندانش خبردار
15. ۱۵شهنشاهی کزو بی رنج و تشویشبه یک جا آب خوردی گرگ با میش
16. ۱۶حصاری گله را حفظش ز آهنکه سنگ انداز آن بودی فلاخن
17. ۱۷چو فالیزش به دور تلهٔ گرگفتاده بر سر هم کلهٔ گرگ
18. ۱۸ز صوتش دامن صحرا پر از گلکه نی بودش به لب منقار بلبل
19. ۱۹به هامون نغمه‌اش افکنده آتشصدای ساز او را کوه دمکش
20. ۲۰به وقت نغمه پردازیش در مشتچو موسیقار، نی بودی هر انگشت
21. ۲۱ز شیران گله را او بود غمخوارچو طفلان عزیزش دایه بسیار
22. ۲۲سگ آن گله نفس صاحبش بودکه از روباه بازی بود خشنود
23. ۲۳شدی شیری که از آن گله حاصلدَرو کردی دو چندان آب داخل
24. ۲۴به سوی شهر کردی رو ز صحرابه دوشش مشک آبی همچو سقا
25. ۲۵دکان حیله بگشودی به بازارجهان چون صبح شیرش را خریدار
26. ۲۶گرامی، شیر او در کاسه چوبینبه کشتی قدر دارد آب شیرین
27. ۲۷ز حیله داشتی با تیزهوشانمتاعش آب چون گوهر فروشان
28. ۲۸ازو آموخت صبح آیین تزویرکه می‌ریزد ز شبنم آب در شیر
29. ۲۹درین تزویرش از بس دید بی تابز خجلت شیر در پیمانه شد آب
30. ۳۰تمام عمر، کار او همین بودازان غافل که گردون در کمین بود
31. ۳۱قضا را آن شبان موسی آثارکه بودی طور او دامان کهسار
32. ۳۲خرامان گله سوی کوه می‌راندکه ابری ناگهان دامن برافشاند
33. ۳۳چو غوغا دید از طوفان به دریابجنبیدش رگ غیرت در اعضا
34. ۳۴به نوعی دجله افشان شد که طوفانز حیرت خشک شد چون موج سوهان
35. ۳۵شد از تأثیر بارانش ز کهسارروان سیلی به هرسو اژدهاوار
36. ۳۶ز هر سو آنچنان موجی عیان شدکه گفتی کوه در صحرا روان شد
37. ۳۷ز بس طوفان ز موجش تند برجَستپل قوس قزح را طاق بشکست
38. ۳۸گمان بردی که در دامان صحراز سیر کوه برگشته‌ست دریا
39. ۳۹در آن امواج، فوجی بود خونخوارکه آمد سرخ رو از فتح کهسار
40. ۴۰به پیش آن سپاه کینه آلوددوان از هر طرف کوهی کتل بود
41. ۴۱چو رو در ترکتاز آورد بی باکازان صحرا ببرد آن گله را پاک
42. ۴۲دوان آمد شبان سوی قبیلهبگفت آن را که کارش بود حیله
43. ۴۳هرآن آبی که می‌کردی تو در شیرکه بفروشی به خلق آن را به تزویر
44. ۴۴جهان پا در مکافاتش چو افشردشد آن سیلاب و آمد گله را برد
45. ۴۵سلیم از کف چرا نیکی گذاری؟که پاداش عمل در پیش داری