1. ۱ز بس شد فعل بد، غماز چون مشکجهان را شد دماغ آخر ازان خشک
2. ۲ز خشکی سرو آمد بر لب جوبه پیچ و تاب همچون شاخ آهو
3. ۳تفاوت نیست از خشکی ایاممیان استخوان و مغز بادام
4. ۴خضر را از دم آبی نشان نیستز مرگ خود خبر هست و ازان نیست
5. ۵اگرچه بحر در هر کوچه ی موجز مرغابی و ماهی داشت صد فوج،
6. ۶کنون او را همین بر سر حباب استولی آن هم هوادار سراب است
7. ۷برآید بال بط از قحطی آبکبوتروار خشک از چاه گرداب
8. ۸هجوم تشنگان بین گاه و بیگاهکه گویی یوسفی افتاده در چاه
9. ۹طلبکاری نموده خلق بی تاببه جای آتش از همسایگان آب
10. ۱۰به هردل، تشنگی افکنده تابیکه یخ بندد به هرجا هست آبی
11. ۱۱ز بس خشکی درو کرده ست تأثیرگلو را تر نسازد آب شمشیر
12. ۱۲نیارد خوردنش مرد سپاهیکه خنجر تشنگی آرد چو ماهی
13. ۱۳به جست و جوی آب از جان خستهازان پیکان چو پیکان زنگ بسته
14. ۱۴خضر از تشنگی در وادی غمعقیق اندر دهن دارد چو خاتم
15. ۱۵نیاید ابر پیش او به سودابرآمد خشک از بس سنگ دریا
16. ۱۶شود گر کاغذ ابری نمایانازو دارند مردم چشم باران
17. ۱۷بلند از خاک نبود کاغذ بادبه سوی ابر، مکتوبی فرستاد
18. ۱۸برای جستجوی آب تیشهبه هرسو می دواند نخل ریشه
19. ۱۹چو لاله باغبان دارد به دل داغکه بیدستان شد از بی حاصلی باغ
20. ۲۰نهال از خشکی افتاده ست در پیچز بی برگی ندارد چون الف هیچ
21. ۲۱بود سرو چمن بی ابر دلگیرازان همچون یتیمان قد کشد دیر
22. ۲۲خراج میوه عمری شد که از تاکنمی آید به پای تخت تریاک
23. ۲۳به ناز آن گربه کو را بید پروردبه موش آسیا می ماند از گرد
24. ۲۴دود تا در پی آبی به ناکامبه خود مالید روغن، چشم بادام
25. ۲۵ز خشکی رونق گل ها شکستهدل هر میوه ای در سینه خسته
26. ۲۶نشد کار چمن از بید، آساننمی آرد دعای گربه، باران
27. ۲۷درین خشکی به مرگ دجله و نیلفشاند خاک بر سر ابر چون فیل
28. ۲۸به زیر گرد خشکی بس که شد گمکند زاهد به آب جو تیمم
29. ۲۹ز بس در آب، غرقه دلپذیر استچو میرد تشنه ای، عید غدیر است
30. ۳۰به طرف چشمه سار از دست مرغانچو آتش، آب شد در سنگ پنهان
31. ۳۱ز بیم فوج کبک کوهساریچو آب کوزه شد دریا حصاری
32. ۳۲ز بس خشکی به دریا روی آوردکند گرداب همچون آسیا گرد
33. ۳۳حباب جویبار از دور افلاکشده چون شیشه ی ساعت پر از خاک
34. ۳۴ز خشکی شد دم ماهی به گردابغبارانگیز چون جاروب بی آب
35. ۳۵ز مرغابی به هرسو داشت فوجینه فوجی ماند دریا را، نه موجی
36. ۳۶چه سان دهقان نسازد سینه را چاکعزیزی همچو گندم کرده در خاک
37. ۳۷زمین را گاو در تحصیل گندمشکنجه می کند با انبر سم
38. ۳۸ز گندم دیده تا حسن برشتهفریبش خورده چون آدم، فرشته
39. ۳۹ز چشم خلق، آب و نان نهان استجهان را قحط سال آب و نان است
40. ۴۰فروشد تا برای قیمت نانچو گوهر، آب را دزدیده دندان
41. ۴۱ز بس آفت، به خرمن های مردمتولد کرد مور از فرج گندم
42. ۴۲ز زنگ فتنه، دهقان را به خانهشده جو سبز همچون رازیانه
43. ۴۳شد ارزان بیضه ی مور جفاکیشخورد چون مار اما بیضه ی خویش
44. ۴۴چو اندام سیه بختان مسجدشپش افتاده در انبار کنجد
45. ۴۵ملخ ره می برد زان جسته جستهکه حرص مزرع او را پای بسته
46. ۴۶چو اسبان عرب، تند و جهندهندیده هیچ کس اسب پرنده
47. ۴۷ز تیغ سبزه با ناخن برد زنگبه اره شانه سازد تخته ی سنگ
48. ۴۸به چشم مور خرمن کرده انگشتشکسته خوشه چین را با لگد پشت
49. ۴۹ز گندم کرده دهر تنگ توشهمرصع تاج شاهان را چو خوشه
50. ۵۰چنان عالم ز بی برگی خراب استکه مرغ از بهر یک دانه کباب است
51. ۵۱نمانده عاشقی در یاد بلبلبه یک جو می فروشد خرمن گل
52. ۵۲ز جلوه باز مانده کبک و تیهوزند قمری ز شوق دانه کوکو
53. ۵۳نه چتر است آن که ظاهر کرده، افسوسکه نخل ماتم خود بسته طاووس
54. ۵۴چو این خشکی علم در عالم افراختسموم آسا سوی هندوستان تاخت
55. ۵۵جهان آشفته کرد از قحط و تنگیسواد هند را چون موی زنگی
56. ۵۶درین قحطی، مسلمانان گجراتچو نان بینند، بفرستند صلوات
57. ۵۷زبان از تشنگی در این بر و بومعیان کرده ز هر فیلی دو خرطوم
58. ۵۸سیاهان پی سوی دریوزه بردهبه زیر پوست همچون خون مرده
59. ۵۹به نقش پا سری هر ناتوان راکه نان پنجه کش پندارد آن را
60. ۶۰ز بس بگریست بر احوال مردمنمانده یک مژه در چشم گندم
61. ۶۱ز بی قوتی بتان را پنجه ی نغزچو موسیقار، خشک و خالی از مغز
62. ۶۲اگر حرفی ز خوبان در میان استحدیث حسن گندمگون نان است
63. ۶۳به خانه هرکه بیند میهمان راخورد در آستین چون فیل نان را
64. ۶۴چنان آرند پیش دشمن و دوستکه نان ترش گویی قرص لیموست
65. ۶۵نمک از بس درین قحطی گران شدنمکدان مردمان را سرمه دان شد
66. ۶۶سلیمان را بود بر خوان درین شورنمکدانی به تنگی چون دل مور
67. ۶۷نمک را بس که بد خوردند مردمنشان آن شد از روی زمین گم
68. ۶۸ز مصحف آیه ی سوگند حک شدقسم را کار با نان و نمک شد
69. ۶۹ز بی قوتی شده چشم بد و نیکچو نان و آب مفلس خشک و تاریک
70. ۷۰سر از سودای نعمت های الوانکله را کرده انبان سلیمان
71. ۷۱ز همت آن که می آراست خوان راکنون پنهان خورد چون روزه، نان را
72. ۷۲کسی چون خضر اگر آبی گزیندبه تاریکی خورد تا کس نبیند
73. ۷۳سلیمان را دل از غم بی حضور استکه تنگی در میان خیل مور است
74. ۷۴چو شط چشم خلیفه گر پر آب استعجب نبود، که بغدادش خراب است
75. ۷۵کسی را کی شود سیری میسرکه نان دارد بهای آب گوهر
76. ۷۶که این سختی به او هرگز گمان داشت؟چه شد آن چرب نرمی ها که نان داشت
77. ۷۷نشاید سفره ای دیدن به سامانبجز مطرب، کریمی نیست خوشخوان
78. ۷۸بود نان در تنور آن گونه دلخواهکه گویی ماه کنعان است در چاه
79. ۷۹عزیز آن کس که دارد میهمان راکند شیر و شکر، دستارخوان را
80. ۸۰بود بیگانه حرف آش در گوشنمک شد اهل عالم را فراموش
81. ۸۱به صد تلخی، چو دریا، کدخداییبه جوش آورده دیگ شوربایی
82. ۸۲فتاده سنگی از این سقف میناشکسته کاسه ی همسایه را پا
83. ۸۳به خود می پیچد از گوشه نشینیچو تار زلف خوبان، موی چینی
84. ۸۴سگان را در دهن از خوان شاهاننبینی استخوانی غیر دندان
85. ۸۵نخورده گربه ها از خوان امیدبجز باد هوا چون گربه ی بید
86. ۸۶به لب حرفی ندارد سفره جز اینکه مهمان گر رسد، برخیز و برچین
87. ۸۷دل مردم زند از هر کنارهبه بوی گوشت خود را بر قناره
88. ۸۸نیابد گوشتی قصاب دلگیرکه شاهین ترازو را کند سیر
89. ۸۹جهان موشی به صد جان می فروشدولی موشی در انبان می فروشد
90. ۹۰به هرجا گربه ای از دور دیدهسگ نفس از قفای او دویده
91. ۹۱جهان گردیده بر رواس تاریکسر فرزند خود افکنده در دیگ
92. ۹۲ز کیپایی مپرس و از دکانشبود پستان مادر شیردانش
93. ۹۳به دور افکنده زین قحطی ز دامنترازو سنگ خود را چون فلاخن
94. ۹۴چنین کز خوردنی شد دست کوتاهشکم را می توان گفتن تهی گاه!
95. ۹۵برآورده نی انبان وار، فریادسلیمان را ز قحط، انبان پر باد
96. ۹۶عبث رستم به فکر هفت خوان استکه یک نان هرکه یابد پهلوان است
97. ۹۷گرفته چون گدایان کاسه کشکولخلیفه از برای آش بهلول
98. ۹۸بجز نرگس نبینم سرفرازیکه باشد صاحب نان و پیازی
99. ۹۹ز روغن گشت خالی، مغز کنجدنمانده آرد در انبان سنجد
100. ۱۰۰رود گلچین پی بلبل به بستانکزو سازد کبابی همچو مستان
101. ۱۰۱به قمری باغبان زان می دهد روکه خواهد بیضه اش را بهر کوکو
102. ۱۰۲ز قحطی، سوده ی آهن به دنداندهد خاصیت حلوای سوهان
103. ۱۰۳به دل چون شوق شیرینی نهد بندسر فرزند باشد کله ی قند
104. ۱۰۴ز بی قوتی ست در هر خانه شیونز ناچاری سر شوهر خورد زن
105. ۱۰۵به کشتن گشته هر مادر سزاوارز بس فرزند خود را خورده چون مار
106. ۱۰۶وبا شد آبروی کار قحطیگل مرگی شکفت از خار قحطی
107. ۱۰۷پی دفع خلایق زشتی کارشده چون گرگ یوسف آدمی خوار
108. ۱۰۸چنان دستی به قتل عام بگشادکه در تیغ اجل صد رخنه افتاد
109. ۱۰۹نبرد اما ز دست انداز گردونز چندین رخنه، یک کس جان به بیرون
110. ۱۱۰خضر تا گشت ازین مرگی خبردارکفن بر دوش می گردد علم وار
111. ۱۱۱شده نزدیک کز مرگ سیاهانازین گلشن برافتد تخم ریحان
112. ۱۱۲اجل سرها ز بس بر باد دادیمنار کله شد هر گردبادی
113. ۱۱۳کثافت فرش در بازار و خانهمگس حلواخور اهل زمانه
114. ۱۱۴رود بوی بد از هرسو به صد میلبه بینی زان گرفته آستین فیل
115. ۱۱۵ز جوش مرده، گور و گورکن نیستبه غیر از چشم پوشیدن کفن نیست
116. ۱۱۶به هرجا زنده ای هم می شود فاشبود مرده کشی کارش چو نقاش
117. ۱۱۷چنان از رونق کارش غرور استکه گویی گورکن بهرام گور است
118. ۱۱۸چنان غسال را چین بر جبین استکه پنداری مگر خاقان چین است
119. ۱۱۹ز ناز تخته کش خود کس چه گویدالهی مرده شو او را بشوید!
120. ۱۲۰ز بس سرها به خاک افکنده گردونبساط کاسه گر شد روی هامون
121. ۱۲۱نشاید یافتن یک سر، که افلاکنکرد از دشمنی در کاسه اش خاک
122. ۱۲۲درین کشور چنان خوفی به راه استکه در هر گام، صد سر بی کلاه است
123. ۱۲۳چوما از طالع خود ناامیدیمچنین وقتی به هندستان رسیدیم
124. ۱۲۴درین کشور همه پامال قحطیمز بی قدری متاع سال قحطیم
125. ۱۲۵ز دلگیری به ما حسرت نصیبانسواد هند شد شام غریبان
126. ۱۲۶به هرکس باشد او را طبع روشنزمانه کینه دارد خاصه با من
127. ۱۲۷من آن آشفته ی شوریده حالمکه دارد ریشه در آتش نهالم
128. ۱۲۸نداند غنچه ام رسم شکفتنچکد چون زخم، خون از خنده ی من
129. ۱۲۹چو بادامم ز زخم تیر ایامدلی دارم ولی چون مغز بادام
130. ۱۳۰ز زخم تیغ دارم یادگارینشان ها چون بنای خشت کاری
131. ۱۳۱برم دستی اگر بر غنچه از دوربرآرد خارهمچون نیش زنبور
132. ۱۳۲زند بر سینه ی من شاخ گل تیربه رویم می کشد آیینه شمشیر
133. ۱۳۳ز حیرانی به عکس من چو جوهربود آیینه زندان سکندر
134. ۱۳۴نمی داند به غیر از فتنه زادنشب گیسو به خون غلتیده ی من
135. ۱۳۵ز غم آسوده ام دارد حزینینمی افتد گره بر موی چینی
136. ۱۳۶نگردم همچو ابر از قطره سیراببود دریاکشی کارم چو گرداب
137. ۱۳۷دلم را کی ز جام می فتوح استکه موج باده ام سوهان روح است
138. ۱۳۸بود بی سایه دیوارم ز پستیندارم جای داغ از تنگدستی
139. ۱۳۹به من زندان بود این باغ دلگیرفغان بلبلان آواز زنجیر
140. ۱۴۰نفس در سینه ام دایم ز تنگیبه هم پیچیده همچون موی زنگی
141. ۱۴۱به بازاری که بختم گشته رهبربود گرد یتیمی آب گوهر
142. ۱۴۲کند بر فکر شعرم خنده تقدیرکه دارم تکیه بر کاغذ چو تصویر
143. ۱۴۳سخن بر من نیفزود آب و تابیگل کاغذ نمی دارد گلابی
144. ۱۴۴به دعوی خصم اگر با من ستیزدبجز افتادگی از من چه خیزد
145. ۱۴۵به گاوی شد یکی گوساله گستاخفکندش از خصومت شاخ بر شاخ
146. ۱۴۶ز کار او خجل شد گاو مسکینسپر انداخت پیش او ز سرگین
147. ۱۴۷فغان کز اقتضای دوربینیپریشانی نرفت از زلف معنی
148. ۱۴۸سواد لفظ بر حالش گواه استبلی روی پریشانی سیاه است
149. ۱۴۹سلیم این گفتگوی عارفان نیستگزیری از تقاضای زمان نیست
150. ۱۵۰یکی گفتا قلندر مشربی راکه بی قوتی مرا افکنده از پا
151. ۱۵۱ز ضعفم در تن خشکیده نم نیستقلندر در جوابش گفت غم نیست
152. ۱۵۲جهان شد خلق افیونی ز تنگیتو هم باریک شو چون فکر بنگی
153. ۱۵۳زیان بر اهل معنی سود باشدالهی عاقبت محمود باشد