1. ۱نبینم خوش زمین و آسمان رابه خیر آرد خدا، کار جهان را
2. ۲جهان آن روز راحت را تلف کردکه رسم دوستی را برطرف کرد
3. ۳نه تنها دوست با دشمن نسازدکه تن با جان و جان با تن نسازد
4. ۴به هر تن استخوان های بلاسنجبه جنگ افتاده چون اجزای شطرنج
5. ۵به بدگویی نفس در حرف سازی ستزبان از طعنه در شمشیربازی ست
6. ۶به سوراخ دهن های دل آزارزیان ها مار و دندان بیضه ی مار
7. ۷نه تنها طبع مردم منحرف شدمزاج هرچه بینی مختلف شد
8. ۸چنان شد عام رسم کینه خواهیکه آب آتش زند بر خار ماهی
9. ۹چنان برق خصومت شد جهان تابکه اردک می پراند موج از آب
10. ۱۰قدح دارد ز مینا خویش را دورگسسته نغمه، تار عهد طنبور
11. ۱۱گهی می چنگ می خواهد، گهی عودبلی انگور هم دوشاب دل بود
12. ۱۲بود در باغ از جرم محبتبه گردن قمریان را طوق لعنت
13. ۱۳جهان زان آتش گل برفروزدکه چون پروانه بلبل را بسوزد
14. ۱۴کشیده تیغ و گوید چرخ بدخومحبت کو، مروت کو، وفا کو
15. ۱۵ز خصمی کشت و کرد این چرخ غدارمحبت را به گور از فرج کفتار
16. ۱۶حقیقت پا کشیده ست از میانهمحبت برطرف شد از زمانه
17. ۱۷ز بس کردند مردم روسیاهیبدل شد با غضب، لطف الهی
18. ۱۸به میخانه چنان روی نیاز استکه خشت فرش او مهر نماز است
19. ۱۹ز مسجد نعره ی مستان علم زدمؤذن بانگ از آنجا بر قدم زد
20. ۲۰چنان بی رونقی در کعبه افزودکه رنگ از جامه اش برخاست چون دود
21. ۲۱به هم، مستوفیان آسمانینشستند و ز روی کاردانی
22. ۲۲به رزق هرکسی دفتر گشادندبرات از نامه ی اعمال دادند
23. ۲۳چو دهقان، ناصحی دانا نداردکه بردارد هر آن چیزی که کارد
24. ۲۴یکی با عارفی گفت ای یگانهچه مذهب کرده ای خوش در زمانه
25. ۲۵بگفتا مذهب و آیین دهقانکه دارد کشته ی خود را به دامان