1. ۱کسیکه خلق هدایش دهد هوای خداهمانکسست که برد بتیغ حلق هوی
2. ۲برد گلوی هوی بگذرد ز کوی هوسکسیکه باشد راه خدای را پویا
3. ۳دلی که نشو و نمای هوی نهاد ز سربکوی عشق تواند نمود نشو و نما
4. ۴کس ارب آب و هوای دیار عشق گذشتز آب بگذرد و آشنا کند بهوا
5. ۵دهد سماری فرعون را شکست بنیلدلی که دارد در آستین ید بیضا
6. ۶هوای نفس چو فرعون و نفی نیل بدندیار مصر دل و دانشست دست و عصا
7. ۷ریا و کبر زند دین و داد را گردنبغیر عشق بود هر چه هست کبر و ریا
8. ۸فنای فقر رساند رونده را بکمالکه نیست کامل جز رهنورد فقر و فنا
9. ۹بسان کشتی نوحست هیکل توحیدجهان خراب ز طوفان شرک و او بشنا
10. ۱۰بود دو کون بکردار کوه و نای وجوددر و بنغمه و مجموع کائنات صدا
11. ۱۱خدای باشد پیدای آشکار و نهاننهان و در نظر اهل معرفت پیدا
12. ۱۲چو آفتاب که گردید صبحدم طالعندید آنکه بخوابست یا که نابینا
13. ۱۳ممیر تشنه که آبست نیست خاک و سرابز ما بجوی که مستغرقیم در دریا
14. ۱۴کدام دریا دریای بی کرانه و تکتک و کرانه سراسر ل آلی لالا
15. ۱۵تو مرد غوص نئی ورنه پر کنی بزمینهزار دامن لولوی شاهوار سما
16. ۱۶تن تو دل شود و دل بدوستی دلبرچو خاک کز نظر پاک آفتاب طلا
17. ۱۷نه بلکه خاک شود کیمیای زر عیاربدستیاری ارباب صنعت ایما
18. ۱۸تراب را نظر عشق آفتاب کندجماد را سخن معرفت دل دانا
19. ۱۹بهر چه بگذری ار بگذری ازان بدهندتو را به از آن یا زین علاقه بگذریا
20. ۲۰بمرز ترک طبیعت بمان بچاه بدنچو بیژن دل دون از منیژه دنیا
21. ۲۱منیژه بر سر چاهست عاشق تو و نیستتهمتنی که ز چه بیژن آورد بالا
22. ۲۲ز چه در آی بتائید مالک تجریدبرو بمصر حقیقت چو یوسف والا
23. ۲۳ممان ز کید زلیخای نفس در زندانبگیر تخت ز ربان مملکت به دها
24. ۲۴نشین بتخت ولایت چو یوسف صدیقمگر رهانی این قوم را ز قحط و غلا
25. ۲۵که دستبرد بسبع سمان ز سبع عجافچنان رسید که ریانش دید در رؤیا
26. ۲۶عجاف جهل رسید و سمان علم چریدز مزرعی که بود آب او ز ابر بلا
27. ۲۷چو قحط غله کنعان شدست قحط رجالرجال یکسره زن سیرتند و زن سیما
28. ۲۸بمال و جاه مقید باسب وزن مغرورکه غره زن زشتست گر بود زیبا
29. ۲۹مقوم درک اسفل هیولانیندیده قائمه عرش عشق و سر و خفا
30. ۳۰مجاور قلقستان خطه ناسوتمعاشر حشرات طبیعت رعنا
31. ۳۱معذبان الیم عذاب دوزخ بعدمسافران بعید دیار مهلک لا
32. ۳۲نشسته در تعب آباد تن نه مرد و نه زنبدست و پای در این گولخن نه دست و نه پا
33. ۳۳درین سرای ممان باز گیر زین منزلکه نیست ایمن از بارگیر بار قضا
34. ۳۴بماء/ منی روکش در فضاست رفعت حقازین سراچه بی ارتفاع تنگ فضا
35. ۳۵تو گوش عرش خدائی نیوش پند حکیمکه گوشواره عرشست گوهر اصغا
36. ۳۶بیا و پیشتر از فوت خویش شو فانیز خود که در ظلمات فناست آب بقا
37. ۳۷ز پند من مگذر بند عجز را بگشایز پای شخص طلب تا نیوفتی بخطا
38. ۳۸فنای ذات تو معدوم را کند موجوددرین محاوره سریست بین کنم افشا
39. ۳۹ثبات نفی شود گر وجود شد پنهانعدم وجود شود گر خدای شد پیدا
40. ۴۰که بی خدای بود هر چه هست عین عدمچنو که صرف وجودست با وجود خدا
41. ۴۱وجود مطلق ساریست در حقیقت کلکه در حقیقت اجزاست کل و کل اجزا
42. ۴۲بشهر وحدت از جزو تا بکل همه اوستکه هست باقی و بی مختمست بی مبدا
43. ۴۳مرا ستاره شمر خواند آسمان بشبیکه چون ستاره فرو ریخت دیده در بها
44. ۴۴ز آفتاب حقیقت که سر زد از دل و دلز دیده ریخت بدامان من سیهل و سها
45. ۴۵کنون ز دامن من ماه کسب نور کندکه هر ستاره درین نقطه است رشک ذکا
46. ۴۶دمید گونه خورشید آسمان وجودز مشرق من و ما بی تعین من و ما
47. ۴۷شما و ما و من و تست هر چهار یکیکه این چهار نهانست و آن یکی پیدا
48. ۴۸شئون وحدت ذات خداست غیب و شهودکه نیست جای مر او او هست در همه جا
49. ۴۹دل صنوبری من درخت طور و طویستمرا بسینه مانند سینه و سینا
50. ۵۰رهائی من از بند غیر بند خودیستکه خودپرستی بندست و خود سریست بلا
51. ۵۱ورای بند و بلا پرده سرای منستکه من ورای منیت ز دست پرده سرا
52. ۵۲من آن کبوتر بام حقیقتم که طیورمرا ز کنگره عرش میزنند صلا
53. ۵۳طیور عرشی بام تجرد احدیصلا زنند ز قاب دو قوس او ادنی
54. ۵۴که ای منصه انوار آفتاب وجودخدای جستن جستن بود ز جوی فنا
55. ۵۵بسمت مشهد موجود لیس الا هوکه هوست شاهد لاهوست شاهد الا
56. ۵۶بغیر او نبود هر چه هست پست و بلندبود همانکه بود پست جان من بالا
57. ۵۷ز دل بجوی نه از گل که دل سراچه اوستمگو سراچه بگو آسمان شمس لقا
58. ۵۸چو کشت نخل دلم باغبان عشق دواندبریشه و رگ دل آب ربی الاعلی
59. ۵۹بقا اگر طلبی کن طواف دایره واربدور دل که بود مرکز محیط بقا
60. ۶۰ثنای وحدت دل گفت نطق و نادره گفتکه ذات وحدت بیرون بود ز حد و ثنا
61. ۶۱سزای ماست ثنای حق و محامد عشقبدان و طیره که حق را و عشق راست سزا
62. ۶۲بحق حق که اگر غیر حق بود مشهودبچشم من بسر سر که غیر اوست هبا
63. ۶۳اگر بچشم صفا بنگری تمام حقستبغیر باطل اما کمست چشم صفا
64. ۶۴لباس سلطنت کائنات کی پوشدکسیکه بر در میخانه دلست گدا
65. ۶۵بزیر پر کشد از فرق تا بوحدت جمعچو مرد راه نشیند به شهپر عنقا
66. ۶۶نه در طریقت این خامهای پخته هوسکه میپزند بدیگ هوای سر سودا
67. ۶۷نبود دست که بنای وحدت ازلینهاد خانه دل را بدست خویش بنا
68. ۶۸چو دید طرفه بنائیست نغز خانه گرفتدرو کنون دل یکتاست خانه یکتا
69. ۶۹لباس کعبه دل دیبه ولایت اوستنبافت دست ازل زین لطیفتر دیبا
70. ۷۰مهیمنیست درین بارگاه لم یزلیکه عرش اوست دل و فرش اوست ارض و سما
71. ۷۱محمد عربی چرخ آفتاب وجودکه آفتاب وجودند هشت و چهار کیا
72. ۷۲نشسته اند تمامی بصدر صفه دلچو حق بعرش که عرش خداستی دل ما
73. ۷۳دو بال باید باز ملوک را که اگریکی بود نرسد باز شه ببرگ و نوا
74. ۷۴خدای گفت که عرش منست دل آریولی دل من بر گفت من خداست گوا
75. ۷۵دو بال خواهد معراج عشق نیز که چوندو بال علم و عمل نیست درد نیست دوا
76. ۷۶بغیر دل نبود خانه خدای مزندر دگر که نمانی به تیه خوف و رجا
77. ۷۷دلست کوی یقین اولیای تحت قبابز دل بجوی نه زین هفت قبه مینا