در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
صفای اصفهانی
صفای اصفهانی
۱۲۶۹–۱۳۲۲ ق.اصفهان
محمدحسین صفای فریدنی معروف به صفای اصفهانی (زادهٔ ۱۲۶۹ هجری قمری در فریدن در غرب استان اصفهان، درگذشته به سال ۱۳۲۲ هجری قمری) از شاعران فارسیسرای ایران در قرن سیزدهم هجری میباشد. وی تحصیلات ابتدایی را در فریدن و اصفهان پشت سر گذاشت. سپس به همراه برادرش علیمحمد متخلص به حکیم به تهران رفت و در تهران به تحصیل مشغول گشت. در این ایام به عرفان و تصوف گراییده و در سال ۱۳۰۹ هجری قمری به مشهد رفت و با عنایات میرزا محمدعلی مؤتمن ملقب به مؤتمن السلطنه، وزیر خراسان در مشهد ساکن شد. او در مشهد با چند تَن از فضلای معروف خراسان از جمله ادیب نیشابوری معاشرت داشت. وی در فلسفه، تفسیر، کلام، منطق و حکمت استاد بود. غزلیاتش به طرزی دلنشین همراه با ترکیبات ابداعی مورد استقبال شاعران قرار گرفت. قصاید وی استادانه سروده شده و در مثنوی از گلشن راز شبستری پیروی کرده و مسمطات وی حاوی مدح و منقبت ائمهٔ اطهار است. اشعار وی بیشتر شامل مواعظ، توحید و دقایق عرفان و تصوف است. هم اینک نام یکی از خیابانهای اصفهان در شمال غرب این شهر به نام حکیم صفایی میباشد.
جستجو در آثار صفای اصفهانی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۱۳۴ اثر
۱
شمارهٔ ۱
عشق رخت براه حقیقت سمند ما • خاک درت دوای دل دردمند ما
۲
شمارهٔ ۲
ذیل طلب نیافته دست یقین ما • بگرفت دست عشق سر آستین ما
۳
شمارهٔ ۳
بنشین به پس زانو در مصطبه جانها • تا چند همی گردی بر گرد بیابانها
۴
شمارهٔ ۴
ای طایر قدوسی بر تن متن و تنها • داری پس ازین زندان بر عرش نشیمنها
۵
شمارهٔ ۵
اگر بعرش کشد دوست فرش ایوان را • ز دست دل نتواند کشید دامان را
۶
شمارهٔ ۶
با زلف تو صد پیمان دل بست به دستانها • بشکست و گسست از هم سررشته پیمانها
۷
شمارهٔ ۷
بدرس دل سر زانوی ماست مکتب ما • دلست همنفس روز و همدم شب ما
۸
شمارهٔ ۸
گذشت درگه شاهی ز آسمان سرما • که خاک درگه درویش تست افسر ما
۹
شمارهٔ ۹
ما رهرو فقریم و فنا راهبر ما • بی خویشتنی کو که شود همسفر ما
۱۰
شمارهٔ ۱۰
تجلیگه خود کرد خدا دیده ما را • درین دیده درآیید و ببینید خدا را
۱۱
شمارهٔ ۱۱
پس دیوار تن بر شده ماهیست عجب • بمنش با نظر لطف نگاهیست عجب
۱۲
شمارهٔ ۱۲
باز دل را دست جان آمد به دست • طره آن دلستان آمد به دست
۱۳
شمارهٔ ۱۳
بغیر خاک سر کوی دل پناهی نیست • بجز گدای در فقر پادشاهی نیست
۱۴
شمارهٔ ۱۴
ما و دل گر پاس عشق پرده در خواهیم داشت • پرده غیر از جمال دوست بر خواهیم داشت
۱۵
شمارهٔ ۱۵
گویند روی یار بکس آشکار نیست • در چشم من که هیچ بجز روی یار نیست
۱۶
شمارهٔ ۱۶
سر ملک ز جلالت بر استانه ماست • که امشب آن ملک ملک جان بخانه ماست
۱۷
شمارهٔ ۱۷
مملکت شاه عشق جز دل درویش نیست • دل بطلب کائنات مملکتی بیش نیست
۱۸
شمارهٔ ۱۸
این گونه ماه آسمانست • یا روی تو ای بلای جانست
۱۹
شمارهٔ ۱۹
رویت همه آتشست و آبست • مویت همه حلقه است و تابست
۲۰
شمارهٔ ۲۰
من مبتلای عشق و دلم دردمند توست • از پای تا سرم همه صید کمند توست
دربارهی صفای اصفهانی
محمدحسین صفای فریدنی معروف به صفای اصفهانی (زادهٔ ۱۲۶۹ هجری قمری در فریدن در غرب استان اصفهان، درگذشته به سال ۱۳۲۲ هجری قمری) از شاعران فارسیسرای ایران در قرن سیزدهم هجری میباشد.
وی تحصیلات ابتدایی را در فریدن و اصفهان پشت سر گذاشت. سپس به همراه برادرش علیمحمد متخلص به حکیم به تهران رفت و در تهران به تحصیل مشغول گشت. در این ایام به عرفان و تصوف گراییده و در سال ۱۳۰۹ هجری قمری به مشهد رفت و با عنایات میرزا محمدعلی مؤتمن ملقب به مؤتمن السلطنه، وزیر خراسان در مشهد ساکن شد. او در مشهد با چند تَن از فضلای معروف خراسان از جمله ادیب نیشابوری معاشرت داشت.
وی در فلسفه، تفسیر، کلام، منطق و حکمت استاد بود. غزلیاتش به طرزی دلنشین همراه با ترکیبات ابداعی مورد استقبال شاعران قرار گرفت. قصاید وی استادانه سروده شده و در مثنوی از گلشن راز شبستری پیروی کرده و مسمطات وی حاوی مدح و منقبت ائمهٔ اطهار است. اشعار وی بیشتر شامل مواعظ، توحید و دقایق عرفان و تصوف است.
هم اینک نام یکی از خیابانهای اصفهان در شمال غرب این شهر به نام حکیم صفایی میباشد.
۲۱۰
شعر در دیوان
۱۳۴
غزلیات
۳۱
قصاید
۱۵
رباعیات