1. ۱منم آن سحر بیان کز مدد طبع سلیمنبرد ناطقه نام سخنم بی تعظیم
2. ۲منم آن مایه فطرت که گر انصاف بودبا وجودم نتوان گفت باندیشه فهیم
3. ۳منم آن بحر لباب ز معانی که بودقطره آب ز شرم سخنم در یتیم
4. ۴کر بیاد سخنم عود برآتش مانندحشر اموات شود هر طرف از نشر شمیم
5. ۵از حجاب سخنم بسکه عرق داد برونصورت شیشه برآورد زلال تسنیم
6. ۶در حرم گاه دل و حجله گه طبع من استحامله مریم و جز مریم اگر هست عقیم
7. ۷فوج فوج است معانی بدلم در پروازهمچو مرغان اولی اجنحه در باغ نعیم
8. ۸غنچه از نسبت سحبان بسخن عار کندگر کنم طرز سخن باد صبا را تعلیم
9. ۹در پزیرد زدمم صورت دیوار ، حیاتمایه فطرت از او وام کند فهم حکیم
10. ۱۰آن خردمند حکیمی که بسبابه عقلگیرم اندر حرم جوهر گل نبض سقیم
11. ۱۱چون ببازیچه شوم ملزم ارباب کلامخنده جوهر فرد است دلیل تقسیم
12. ۱۲هرنفس قافله ای در دلم ازعالم عقلمی رسد جنس متاعش همه عجز و تسلیم
13. ۱۳زهر خندی کند از چشمه طبعم ببهشتدر دکان حلاوت نگشاید تسنیم
14. ۱۴با چنین رتبه که می گویم هجویست مرابسکه انصاف بود فانی و ادراک عدیم
15. ۱۵با من از جهل معارض شده نامنفعلیکه گرش هجوکنم این بودش مدح عظیم
16. ۱۶که بصد قرن دگر امر بدیهی نکندعقل اول ببراهین مبینش تفهیم
17. ۱۷هیچ زین گونه دلم را نبود گرد ملالگرچه این واقعه بسیار عذابی است علیم
18. ۱۸زان که از مشک سخن شاه دم استشمامحالت جمله کند منکشف از لطف عمیم
19. ۱۹دوش بر دوش نبی در شرف ذات علیکه عدیم است عدیلش چو خداوند کریم
20. ۲۰آن که با مرتبه همت او اوج حضیضآن که با نازکی طبع وی اندیشه جسیم
21. ۲۱آید از دور چوسیلاب سیاهی بنظرمتأثر شود از برق عتابش چو نسیم
22. ۲۲ای که نسبت بجلال تو هم از بی ادبی استکه فلک نام شکوه تو برد با تعظیم
23. ۲۳خانه زاد خردش جوهر اول با ویگفت کای دانش من در بر علم تو سقیم
24. ۲۴حرفی از مصلحتی گویم و از من بپذیراین سخن گرچه براه ادب افتاده ذمیم
25. ۲۵جاه را پایه بیفزای مبادا که قضازندش طعنه بهمسایگی عرش عظیم
26. ۲۶چشم اعمی شود از رأی تو گرنور پذیربنظر نقطه موهوم نماید تقسیم
27. ۲۷چشم اشهل بصفت دیده احول گرددگرحسام تو نگاهش بشکافد بدونیم
28. ۲۸گرم رفتار بحدی است که دود انگیزدگر رود مرکب خوش کام تو بر سطح نسیم
29. ۲۹گر بعمان نگرد رأی تو در بینایینایب مردمک دیده شود در یتیم
30. ۳۰گر بعصر ابد انجام توسنجند ،بطولبمیانش نرسد سلسله عهد قدیم
31. ۳۱آن که از روضه لطف تو شود فیض پذیرکه بود غیرت فردوس ز بس ناز و نعیم
32. ۳۲گر بشمشیر سیاست بدونیمش سازندنشود تا ابدش سلب حیات از هر نیم
33. ۳۳هر که را ضربت گرز تو درآید بضمیردر بدنها شود از سایه او عظم رمیم
34. ۳۴ای که در عالم اجسام ، حکیمانه اگردفع افساد عوارض کنی از لطف عمیم
35. ۳۵گفتگویی که بتان را بنگه می باشدبیشتر از دل عاشق شنود گوش صمیم
36. ۳۶کی دهند اهل محبت نعم لطف تراکه ستانند عوض ، مایده باغ نعیم
37. ۳۷شبهتی نیست در این واقعه کاصحاب بهشت«من و سلوی» بفروشند بزقوم جحیم
38. ۳۸ای که با نسبت سیر فلک عزم تو چرخبی نصیب از حرکت آمده چون حلقه میم
39. ۳۹آسمان نهمین حصر شکوه تو کنددر میان گیرد اگر دایره را نقطه جیم
40. ۴۰طمع گوشه چشم است مرا از تو و بسورنه مستغنیم از مال و منال و زر و سیم
41. ۴۱زده ام پای بعیش دو جهان از همتزآن ندارد بدلم دست ، چه امید و چه بیم
42. ۴۲شکرلله کزان جمع نیم گرچه زمنهمه افعال قبیح آمد و اعمال ذمیم
43. ۴۳که بصد حیله کنم راه اگر در بزمیدلم از غصه شود همچو دل پسته دو نیم
44. ۴۴کز چه معنی کنم از سفله نهادان تأخیرو ز چه بر صدرنشینان ننمایم تقدیم
45. ۴۵عرفی این طول سخن چیست بآهنگ دعادست بردار بدرگاه خداوند کریم
46. ۴۶تا شود منبسط از بذل درم طبع سخنمنقبض باد دل خصم تو چون دست لئیم