در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
عرفی شیرازی
عرفی شیرازی
۹۶۳–۹۹۹ ق.شیراز
مولانا محمد بن خواجه زینالدین علی بن جمالالدین شیرازی ملقب به جمالالدین و متخلص به عرفی از مشاهیر و شعرای شیراز در قرن دهم هجری است. وی درسال ۹۶۳ هجری قمری متولد شد. در زادگاهش به تحصیل علم و دانش پرداخته و به قدر توان در موسیقی و خط نسخ مهارت بدست آورد. از جوانی به سرودن شعر تمایل داشت، دیری نپایید که در شیراز شهرت یافت و به محافل ادبی آن شهر راه پیدا کرد. در اوان جوانی از راه دریا به هندوستان مهاجرت کرد و با فیضی دکنی برخورد کرد و مصاحبت وی را اختیار نمود و سپس توسط وی با حکیم مسیحالدین ابوالفتح گیلانی آشنا شد و در قصیدهای مدح او را گفت. ابوالفتح گیلانی نیز او را به عبدالرحیم خانخانان، سهپسالار ادبپرور جلالالدین اکبرشاه، معرفی کرد و از آنجا در سلک مداحان ویژهٔ اکبرشاه در لاهور درآمد. عرفی همچنان در لاهور به سر برد تا درسال ۹۹۹ هجری قمری در سن سی و شش سالگی درگذشت. پس از چندی پیکرش را به نجف منتقل کردند. شهرت او در قصیدهسازی و از سخنسرایان بنام سبک هندی است. عرفی در قالبهای دیگر شعر نیز طبعآزمایی کرده اما مهارت او در قصیده دیگر سرودههای وی را تحتالشعاع قرار داده است. «کلیات» اشعار عرفی مشتمل بر چهارده هزار بیت شامل قصیده و رباعی و مثنوی و قطعه است. جمالالدین دو مثنوی به نامهای «مجمع الابکار» و «فرهاد و شیرین» و رسالهای به نثر دربارهٔ تصوف به نام «نفسیه» نیز نگاشته است. آثار عرفی شیرازی در گنجور به همت دوست گرامی «رسته» تایپ شده و در دسترس قرار گرفته است.
جستجو در آثار عرفی شیرازی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۵۷۳ اثر
۱
غزل شمارهٔ ۱
امید عیش کجا و دل خراب کجا • هوای باغ کجا، طائر کباب کجا
۲
غزل شمارهٔ ۲
کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا • جلوهٔ مردم آزاده حرام است اینجا
۳
غزل شمارهٔ ۳
به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا • از آنجا آنکه میجویی به میخواران نمود اینجا
۴
غزل شمارهٔ ۴
به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را • که جان ز شرم نماید ز آستین ما را
۵
غزل شمارهٔ ۵
می کش و مست عشوه کن، نرگس می پرست را • میکده ی کرشمه کن، گوشه ی چشم مست را
۶
غزل شمارهٔ ۶
در نو بهار باده ننوشد کسی چرا • می در پیاله زهد فروشد کسی چرا
۷
غزل شمارهٔ ۷
خیز و به جلوه آب ده، سرو چمن تراز را • آب و هوا ز باده کن، باغچه ی نیاز را
۸
غزل شمارهٔ ۸
گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را • ادب کی می گذارد تا ببوسم آستانش را
۹
غزل شمارهٔ ۹
منم که یافته ام ذوق صحبت غم را • به صبح عید دهم وعده ی شام ماتم را
۱۰
غزل شمارهٔ ۱۰
در باغ طبیعت بفشردیم قدم را • چیدیم و گذشتیم،گل شادی و غم را
۱۱
غزل شمارهٔ ۱۱
التفاتی نیست با امید مطلوب مرا • مرحمت با یاس باشد، خوی محبوب مرا
۱۲
غزل شمارهٔ ۱۲
عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا • تشنه سازد، بر لب دریای خون آرد مرا
۱۳
غزل شمارهٔ ۱۳
چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا • که آرزوی دل آورد در کنار مرا
۱۴
غزل شمارهٔ ۱۴
به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا • دراز باد شبم با سحر چه کار مرا
۱۵
غزل شمارهٔ ۱۵
هر دم زند هوس به چراغ دگر مرا • رسوا کند ز شکوه ی داغ دگر مرا
۱۶
غزل شمارهٔ ۱۶
چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا • شبی به گلخن خود می برد خلیل مرا
۱۷
غزل شمارهٔ ۱۷
شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را • آخر سپارشی کن، بی درد پاسبان را
۱۸
غزل شمارهٔ ۱۸
نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را • یک طور دوست دارم بی مهر و مهربان را
۱۹
غزل شمارهٔ ۱۹
تا به کی معبچه ی می نوش و بیارا ایمان را • تا به کی پیش بری لعمه ی شادروان را
۲۰
غزل شمارهٔ ۲۰
به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را • عداوت با دل من باد زهر آلود نیشان را
دربارهی عرفی شیرازی
مولانا محمد بن خواجه زینالدین علی بن جمالالدین شیرازی ملقب به جمالالدین و متخلص به عرفی از مشاهیر و شعرای شیراز در قرن دهم هجری است. وی درسال ۹۶۳ هجری قمری متولد شد. در زادگاهش به تحصیل علم و دانش پرداخته و به قدر توان در موسیقی و خط نسخ مهارت بدست آورد. از جوانی به سرودن شعر تمایل داشت، دیری نپایید که در شیراز شهرت یافت و به محافل ادبی آن شهر راه پیدا کرد. در اوان جوانی از راه دریا به هندوستان مهاجرت کرد و با فیضی دکنی برخورد کرد و مصاحبت وی را اختیار نمود و سپس توسط وی با حکیم مسیحالدین ابوالفتح گیلانی آشنا شد و در قصیدهای مدح او را گفت. ابوالفتح گیلانی نیز او را به عبدالرحیم خانخانان، سهپسالار ادبپرور جلالالدین اکبرشاه، معرفی کرد و از آنجا در سلک مداحان ویژهٔ اکبرشاه در لاهور درآمد. عرفی همچنان در لاهور به سر برد تا درسال ۹۹۹ هجری قمری در سن سی و شش سالگی درگذشت. پس از چندی پیکرش را به نجف منتقل کردند. شهرت او در قصیدهسازی و از سخنسرایان بنام سبک هندی است. عرفی در قالبهای دیگر شعر نیز طبعآزمایی کرده اما مهارت او در قصیده دیگر سرودههای وی را تحتالشعاع قرار داده است. «کلیات» اشعار عرفی مشتمل بر چهارده هزار بیت شامل قصیده و رباعی و مثنوی و قطعه است. جمالالدین دو مثنوی به نامهای «مجمع الابکار» و «فرهاد و شیرین» و رسالهای به نثر دربارهٔ تصوف به نام «نفسیه» نیز نگاشته است.
آثار عرفی شیرازی در گنجور به همت دوست گرامی «رسته» تایپ شده و در دسترس قرار گرفته است.
۸۲۷
شعر در دیوان
۵۷۳
غزلیات
۶۲
قصاید
۱۲۴
رباعیات