1. ۱چون گرد باد آه ز خاکم کشد علمبر فرق روزگار فشاند غبار غم
2. ۲چون دل بجای خویش بود کز نهیب دردزین آشیانه طایر آرام کرده رم
3. ۳در عهد من زدهر مجو خوش دلی که هستدر شیشه زمانه وجودم جهان غم
4. ۴ای طور وعده تو فراموشی وفاوی طرز غمزه تو هم آغوشی ستم
5. ۵ذوق غم توشانه کش طره طربشوق لب تو سرشکن شحنه الم
6. ۶از وعده تو شوق بتشویش مبتلاوز عشوه تو فتنه به آشوب متهم
7. ۷بخشد هزار کشته چشم ترا حیاتلعلت لطیفه ای که برون آرد از عدم
8. ۸گیرد بهر دو دست سر خود اجل زبیمجایی که غمزه تو کشد خنجر ستم
9. ۹لعل حیات بخش تو جایی که دم زندنبود مسیح را زخجالت مجال دم
10. ۱۰زاعجاز حسن توست که کلک قضا نسوختبرلعل آتشین خط سبزت چو زد رقم
11. ۱۱هم خود بگو روا بود ای بی وفا که منمحروم باشم از تو و اغیار محترم
12. ۱۲محرم ببزم وصل تو غیر و مرا زبیممرغ امید پر نزند گرد آن حرم
13. ۱۳دست افکنی بدوش رقیبان بر غم منوز چنگ من برون کشی آن زلف خم بخم
14. ۱۴من جان دهم برای تو آن لعل روح بخشاز معجز مسیح زند با رقیب دم
15. ۱۵با دوستان بکینی و با دشمنان بمهرمنبعد اگر سلوک تو این است لاجرم
16. ۱۶خواهم شدن بمحکمه عدل تا شودطبع سلیم عادل شاه جهان حکم
17. ۱۷سلطان دین وصی نبی قهرمان شرعشاه نجف علی ولی معدن کرم
18. ۱۸آن واهب النعم که ز داوود نطق اونشنید گوش آز بجز نغمه نعم
19. ۱۹اول به آب چشمه کوثر وضو کندجبریل گر بخاک جنابش خورد قسم
20. ۲۰عزم طواف کعبه زکویش چنان بودکایند از برای تیمم برون زیم
21. ۲۱اندوزد از عبادت یزدان عدوی تواجری که برهمن برد از طاعت صنم
22. ۲۲از قدر خواستم که فلک خوانمش ، قضاگفت ای بری ز شیوه تمیز مدح وذم
23. ۲۳او را سپهرگویی و این ننگری که هستاو منبع عطوفت و این مصدر ستم
24. ۲۴مشاطه ولایش اگر زیب گر شودز اعجاز عیسوی کند آرایش صنم
25. ۲۵ای طوف بارگاه تو پیرایه شرفوی دودمان جاه تو همسایه قدم
26. ۲۶در باغ فطرت تو مسیحا چویک نسیمدر فوج حشمت تو سلیمان چویک خدم
27. ۲۷مست غرور کرد عروسان خلد رادعوی باغ لطف تو با روضه ارم
28. ۲۸هرگز زمین رزم تو از خون نگشت خشکاز بسکه خنجر تو رسانید نم بنم
29. ۲۹آن کینه پروری که ز بغض تو دم زندوآن خون گرفته ای که بکینت کشد علم
30. ۳۰با تیغ روزگار کند قصد کارزاربا قهر کردار بمیدان نهد قدم
31. ۳۱هر شامگه که از اثر مهر خاوریرنگ بقم گرفته سپهر جفا رقم
32. ۳۲چون سرکشی بحکم تواندیشه کرده استخونش فکنده بیم سنان تو در شکم
33. ۳۳حفظ تو گر ستون نشود برهم اوفتداز تند باد حادثه این نیلگون خیم
34. ۳۴شاها منم که درد و غم و غصه متصلآیندم از قفا چو سپاه از پی علم
35. ۳۵تا برکنار خوان وجود است جای منپرورده روزگار مرا از نعیم غم
36. ۳۶هرجا غمی است کرده بتحویل من مگرازبهر دیگران بمن اکنون کند رقم
37. ۳۷عرفی شکایت تو نهایت پذیر نیستاین قصه را بیا ، بدعا ساز مختتم
38. ۳۸تا خامه خیال که نقاش معنویستمدح تو بر صحیفه هستی کند رقم
39. ۳۹خصمت که هست صورت عصیان همیشه بادگریان و بی‌قرار و نگونسار چون قلم