1. ۱ملک سخن مراست که آمد به داوریکو را نداد همت من داد شاعری
2. ۲کان است مرد و نقد سخن اندر او زر استفکر است چون ترازوی و عقل است جوهری
3. ۳دارم بسی جواهر و جوهرشناس نهخر مهره می‌خرند کنون مردم از خری
4. ۴من از هنر توانگرم و از درم فقیرپوشیده جملهٔ‌ هنرم، عیب بی زری
5. ۵یا کور گشت مدعی و روی من ندیدیا من مگر پدید نی‌ام از محقری
6. ۶زین چند دزد لفظ معانی طلب مکندانی که نیست پیشهٔ‌ قلاب زرگری
7. ۷مانند بیضه‌اند که شد جوهرش تباهمرغ کمال نیست در ایشان چو بنگری
8. ۸اندر بساط نظم پیاده ز اسب فضلفرزین روند با رخ زرد مزعفری
9. ۹عیسی وقت خویشم و این خر طبیعتانبانگی زنند بیهده چون گاو سامری
10. ۱۰هر دم که عطر سایم در هاون دواتمغز زمانه عطسه زند از معطری
11. ۱۱هر صفحه‌ای که یافت ز توحید و نعت منیک رقعه از مرقع خود ساخت مشتری
12. ۱۲هر قطعه و قصیده که از من شنید نیزبنوشت بر بیاض مه از زر جعفری
13. ۱۳هر یک غزل که نالهٔ من بر فلک رساندزد بر رباب زهره و شد ماه مشتری
14. ۱۴تحسین کنند طبع مرا هر چهار طبعهر گه که من کنم به رباعی سخنوری
15. ۱۵هر مثنوی که غالیه دانی ست پر ز طیبپر طیب مغز خشک زحل کرد از تری
16. ۱۶هر بیت بی قصور که من کرده‌ام بنابا او قصور خلد ندارد برابری
17. ۱۷خورشید را که انوری چرخ گفته‌اندبا طبع روشنم نزند لاف انوری
18. ۱۸در چشم من نیاید محمود و ملک اودر عنصرم نگنجد تقلید عنصری
19. ۱۹الفضل المقدم اگر چه مثل شده استکلی نمانده است ز نقض پیمبری
20. ۲۰ناصر عنان اسب فصاحت کشیده دارعزت خوش است گر چه تو سالار لشکری
21. ۲۱هر کس به دور خویش بگفتند نیک و بدغیر از خدا کسی نبود از خطا بری