شاعر کلاسیک

ناصر بخارایی

۷۱۵–۷۹۰ ق.بخارا

ناصر بخارایی (بخارائی، بخاری) زادهٔ ۷۱۵ قمری و درگذشته به ۷۹۰ قمری (سال تولد و وفاتش تخمین دکتر مهدی درخشان است) شاعر سدهٔ هشتم هجری و معاصر سلمان ساوجی و حافظ است. وی پس از پایان تحصیلات گویا شغلی در دستگاه قضای وقت بخارا داشته است. ولی همه را رها می‌کند و از بخارا خارج می‌شود. نخست به سمرقند می‌رود پس از اندک زمانی به هرات می‌رود ولی روح نا آرام او را امان نمی‌دهد و در جایی پایبند نمی‌شود و تمام عمر خود را در سفر و سختی و تنگدستی می‌گذارند. رد پای شهرهای توس، اردبیل، تبریز، شروان، بغداد، شام و مکه را در دیوان وی می‌توان یافت. اشعار ناصر بخارایی به همت الف. رسته به گنجور اضافه شده است.

جستجو در آثار ناصر بخارایی

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۶۳۹ اثر

شمارهٔ ۱

آیینهٔ‌ خدائی رخسار توست یارا • بگذار تا ببینم در آینه خدا را

شمارهٔ ۲

چون کعبهٔ وصل تو مقامست صفا را • در قبلهٔ خود آ، تا بپرستیم خدا را

شمارهٔ ۳

ای چشم تو بر هم زده حال دل ما را • زلف تو بر آشفته من بی سر و پا را

شمارهٔ ۴

ببین به دیدهٔ ما، روی خویشتن یارا • که حکم آینه شد، آب دیده ما را

شمارهٔ ۵

نگارا، دلبرا، چابک سوارا • بتا، کافردلا، بی رحم یارا

شمارهٔ ۶

خلاف عهد نکردم به حسن عهد تو یارا • خلاف عهد تو کردن مرا چه زَهره و یارا

شمارهٔ ۷

ما بی نصیب و آن همه حشمت رقیب را • از خوان رزق کس نبرد جز نصیب را

شمارهٔ ۸

ای باد بر سلام ز ما آن درخت را • برگی بیار بلبل شوریده بخت را

شمارهٔ ۹

چه نویسم و چه گویم،‌ صفت نگار خود را • به زبان چگونه آرم، غم روزگار خود را

۱۰

شمارهٔ ۱۰

چند پنهان سوزم و پوشیده دارم دود را • دود بر آتش کجا پوشیده دارد عود را

۱۱

شمارهٔ ۱۱

چون به کرشمه کژ کنی، طرف کلاه خویش را • قبلهٔ عالمی کنی، روی چو ماه خویش را

۱۲

شمارهٔ ۱۲

از عقل نیست پیش تو رفتن چراغ را • آن به که روغنی بچکاند دماغ را

۱۳

شمارهٔ ۱۳

گر سلسله جنبانی، گیسوی پریشان را • آشفته کنی دل را، دیوانه کنی جان را

۱۴

شمارهٔ ۱۴

ای چشم تو کشیده، ابروی چون کمان را • تیری که می‌گشایی، از ما طلب نشان را

۱۵

شمارهٔ ۱۵

نرگس مستت نشانده همچو گل در خون مرا • کی رود چون غنچه مهر تو ز دل بیرون مرا

۱۶

شمارهٔ ۱۶

دوش آمد رخ زیبای تو در خواب مرا • سیل از دیده روان گشت و ببرد آب مرا

۱۷

شمارهٔ ۱۷

آن سیه چرده که خورشید غلام است او را • نور چشم است که در دیده مقام است او را

۱۸

شمارهٔ ۱۸

می‌کشد عشق تو سوی خود دل دیوانه را • هست سوزی کو به شمعی می‌کشد پروانه را

۱۹

شمارهٔ ۱۹

ساقی بیار جام شراب مغانه را • مطرب نکو بزن غزل نو ترانه را

۲۰

شمارهٔ ۲۰

سلام من برسان ای صبا بخارا را • بگو تحیت مجنون دیار لیلی را

درباره‌ی ناصر بخارایی

ناصر بخارایی (بخارائی، بخاری) زادهٔ ۷۱۵ قمری و درگذشته به ۷۹۰ قمری (سال تولد و وفاتش تخمین دکتر مهدی درخشان است) شاعر سدهٔ هشتم هجری و معاصر سلمان ساوجی و حافظ است.

وی پس از پایان تحصیلات گویا شغلی در دستگاه قضای وقت بخارا داشته است. ولی همه را رها می‌کند و از بخارا خارج می‌شود. نخست به سمرقند می‌رود پس از اندک زمانی به هرات می‌رود ولی روح نا آرام او را امان نمی‌دهد و در جایی پایبند نمی‌شود و تمام عمر خود را در سفر و سختی و تنگدستی می‌گذارند.

رد پای شهرهای توس، اردبیل، تبریز، شروان، بغداد، شام و مکه را در دیوان وی می‌توان یافت.

اشعار ناصر بخارایی به همت الف. رسته به گنجور اضافه شده است.

۷۸۵

شعر در دیوان

۶۳۹

غزلیات

۷۲

قصاید

۲۴

رباعیات