1. ۱گر من به قرب جستن روی تو چُستمییک شب ز قید زلف تو چون باد جستمی
2. ۲برگشتمی چو قطره به پهلو، همه جهاندر آب و خاک گوهر وصل تو جُستمی
3. ۳قدّم که بود چون الف،‌ اکنون شده است نونباری به طرهِٔ تو گرفتارِ شستمی
4. ۴با آنکه همچو چشم تو رنجورم از خمارخوش بودمی اگر ز می لعل مستمی
5. ۵ناصر دوای درد خودی چیست؟ بیخودی!از خود برستمی من اگر می پرستمی
6. ۶ای کاش چون امید من از بخت قطع شدیک قطعه پیش صاحب اعظم فرستمی
7. ۷آن شمس دین که گر نبدی رایش آفتابچون آسمان کمر به مدیحش نبستمی
8. ۸ثانی تیر چرخ که گر رمح و تیغ اوحامی من شدی ز غم هلک رستمی
9. ۹روئین تن فلک را هر روز کرده کوردو شاخ کلک او که بود تیر رُستمی
10. ۱۰روشن شدی به مجلس تو سوز من چو شمعاز اشک سرخ اگر رخ شمعی بشستمی
11. ۱۱بر سدهٔ جلال تو‌ام گر بدی محلچون آسمان رفیع، نه چون خاک پستمی
12. ۱۲بر فلکهٔ فلک اگرم دسترس بدیسر رشتهٔ تسلسل گردون گسستمی
13. ۱۳لاهوتی‌ام، به جان و تنم نیست التفاتتا طوطی و قفس همه در هم شکستمی
14. ۱۴از تیر ناله زهرهٔ زُهره دراندمیوز ناوک دعا دل گردون بخستمی
15. ۱۵می‌یافتم ز مردم خودبین نظر اگرچون آینه ز روی و ریا سخت شستمی
16. ۱۶دست زمانه بر سر من سایه داشتیگر چون زمانه خیره‌سر و چیره دستمی
17. ۱۷بگرفته‌ام ز افضل دین بیت عاریتگر بیت خویش داشتمی خوش نشستمی
18. ۱۸«امروز شوخ چشمان آسوده خاطرندمن شوخ چشم نیستم ای کاش هستمی»
19. ۱۹تیر دعای تو به نشانه رسانده‌امدر بی نشان رسیدی اگر پاک شستمی