1. ۱از صدق می‌زنم به مهرت چو صبح دمای آفتاب روشنئی ده به صبحدم
2. ۲چون ذره در هوای تو سرگشته گشته‌ایمخردی ما مبین که بزرگی تو در کرم
3. ۳من بیش و کم ندانم، دانم که هر زمانحسن تو و صبوری من هر دو بیش و کم
4. ۴چشم من از مژه قلم مو می‌کنداز اشک سرخ بر رخ زردم کشد رقم
5. ۵ای جان اگر تو از غم من شاد می‌شویگر جان من به لب رسد از غم ترا چه غم
6. ۶می‌گویم آشکار که درمان من بسازبیمار از طبیب چه پنهان کند الم
7. ۷ساقی قوی ضعیفم و حالیست نیک بدیک دم نماند عمر، بده باده یک دمم
8. ۸ما را دوای درد نباشد به غیر دردما را ز غم کسی نرهاند به جز نغم
9. ۹ای مطرب از قصیدهٔ عبدی به مدح شاهاین بیت بر رباب ادا کن به زیر و بم
10. ۱۰«در شام عید بهر حریفان صبحدمگردون خم و شفق می و مه گشت جام جم»
11. ۱۱چون شاه چین سپاه مغرب براند گرمآورد ماه یک شبه از اختران حشم
12. ۱۲کلک قضا ز سیم بر این لوح لاجوردبنوشت نون که بوس بر آن دست و قلم
13. ۱۳چون قد من کمان وش و چون پشت من دوتاهچون زلف یار حلقه و چون ابروش به خم
14. ۱۴گوئی‌ که زهره در رمضان دف شکسته بودیک نیمه ماند باقی و یک نیمه شد عدم
15. ۱۵مانند نیم دانهٔ درّ در میان آبیا خود تمام زورق زر در میان یم
16. ۱۶مخمور و تیره‌ایم چو شب، جام می بیارروشن چو روز دولت شاهنشه عجم
17. ۱۷خورشید ملک اعظم آفاق عز دینماه ستاره لشکر و شاه فلک خدم
18. ۱۸سلطان نشان محمد ثانی به خلق و نامآن بیش از آفرینش و از کردگار کم
19. ۱۹دارای نیک رأی و فریدون جم جمالکسرای عدل گستر و خضر مسیح دم
20. ۲۰گردد به چشم مور نهان از محقریدایم ز سهم پنجهٔ او شیر در اجم
21. ۲۱تیغش همیشه به خون مخالف استسوسن ندیده‌ام که خورد آب از بقم
22. ۲۲ای نقد دولت تو بری از متی و اینای جوهر کمال تو بیرون ز کیف و کم
23. ۲۳ای خسروی که تیر چو بگشائی از کماناندر خیال خصم بدوزی دو ضد به هم
24. ۲۴در دور عدل تو که فزون باد و کم مباداز شیر شیر سیر خورده آهوی اکم
25. ۲۵روزی که کرد گرد سپه روز را چو شبآن دم که میغ تیغ ببارد ز سیل دم
26. ۲۶نوک سنان گذاره کند چرخ را ز پشتنعل سمند پاره کند خاک را شکم
27. ۲۷همچون هوللهی که نهد اژدها به دوشاز طبل و نای رقص کنان پیکر علم
28. ۲۸فتح از سوی یمینت و دولت سوی یارگویند شادباش و مخور زینهار غم
29. ۲۹تو یکسواره تیغ بر آری چو آفتابخیل عدو گریزد چون لشکر ظلم
30. ۳۰شاها علو ز همت صاحبدلان طلبتا بر سر سریر ممالک نهی قدم
31. ۳۱هر شاخ دولتی که به گردون رسیده استخورده‌ست بیخش آب ز سرچمهٔ همم
32. ۳۲ناصر به نوک خامهٔ‌ مشکین ثنای توبر صفحهٔ منور مه می‌کشد رقم
33. ۳۳او سر نمی‌نهد چو قلم بر خط حدودکز فرق کرده است قدم بر ره قلم
34. ۳۴گر نظم او به سمع قبول شما رسداین درّ بی نظام شود سلک منتظم
35. ۳۵تا هر بهار تازه شود عالم کهنتا هر خزان ذبول پذیرد سرای هم
36. ۳۶بخت جوان تو که ازو شد بنای ملکپیوسته باد چون هرمان فارغ از هرم
37. ۳۷روز تو عید باد و شبت قدر تا ابدوز غصه دشمنان تو در ماتم و الم