1. ۱آفرین بر من که من از آفرینش برترمطایر قدسم، فلک چون بیضه در زیر پرم
2. ۲ثابت و سیار در منقار من چون ارزنندباز سلطانم، نپنداری که ارزن می‌خورم
3. ۳دانهٔ گندم کز او آدم برون شد از بهشتدانهٔ گوهر شود، حقا که در وی ننگرم
4. ۴چون مگس خوان لئیمان را نخواهم شد طُفیلچون صراحی پیش هر کاسه فرو ناید سرم
5. ۵کس نمی‌داند چه مرغم، آشیان من کجا استگه به پستی می‌نشینم، گه به بالا می‌پرم
6. ۶وهم سیاح است و پی گم می‌کند در راه منعقل صراف است و حیران می‌شود در جوهرم
7. ۷صافی‌ام چون آینه، باریک بینم چون خردرخ به هر صورت نمایم، ره به هر معنی برم
8. ۸راز پنهانم نمی‌داند به جز دانای رازصورت حالم نمی‌بیند مگر صورتگرم
9. ۹شهسوار ملک فقرم وز زبان شمشیر منپادشاه وقت خویشم وز معانی لشکرم
10. ۱۰زر که از خاک است، بادا خاک خواری بر سرشمن به روی زرد خود مستغنی از وجه زرم
11. ۱۱نفس و طبع و چرخ و انجم پردهٔ روی من‌اندسرخ رو گردم چو گل گر پرده‌ها را بردرم
12. ۱۲آفتاب آسمان رقاص گردد ذره‌واردر هوی من اگر بیند درون انورم
13. ۱۳از دم من در مشام جان رسد بوی عبیرکاتش مهر ازل پر شد درون مجمرم
14. ۱۴همچو غواصان اگر غوطی زنم در بحر غیبتاج سرها گردد آن گوهر که بیرون آورم
15. ۱۵صاحب دیوان اعظم چون منم در ملک شاهحاصل کونین را محصول گردد دفترم
16. ۱۶تا به خدمت بسته‌ام صد جا میان چون نیشکرطوطی جان را غذا شد لفظ همچون شکرم
17. ۱۷بس که پروردم گهرهای سخن در بحر شعرپرگهر شد گوش دهر از طبع معنی پرورم
18. ۱۸قوّت عقل و قبول عشق بر حالم گواستغم ندارم گر چه منکر می‌شود هر منکرم
19. ۱۹مدعی کز پرتو خورشید من شد کور موشگر جهان روشن شود از من ندارد باورم
20. ۲۰از برای اکحل معنی زبانم نشتری‌ستوین گران‌جانان گریزان همچو خر از نشترم
21. ۲۱گفت ناصر این قصیده از زبان کبریاور نه در راه تواضع از غباری کمترم