1. ۱پیام گل سوی بلبل رساند باد سحرسپید سر و به رقص آمد از سماع خبر
2. ۲ز باد صبح بر افروخت لاله چون آتشکه برد خاک چمن آب جنت و کوثر
3. ۳هوا بر آب شکوفه همی‌کند کافورصبا بر آتش لاله همی نهد عنبر
4. ۴دماغ لاله پر عنبر است چون هاوندرون غنچه پر از آتش است چون مجمر
5. ۵سپهر گشت چمن ظاهراً که ظاهر بودهزار زهرهٔ زهرا چو زهرهٔ ازهر
6. ۶ز وجه گل که تعلق به نازکی داردبدوخت سوزن سر تیز خار کیسهٔ زر
7. ۷ز خندهٔ غنچه از آن لب به هم نمی‌آردکه زعفران به دلش از فرح نمود اثر
8. ۸به باد خرده رازی که غنچه در دل داشتگرفت سوسن آزاد در زبان یکسر
9. ۹بنفشه با گل و سوسن به باغ دعوی کردز انفعال چنان شد که بر ندارد سر
10. ۱۰ز بیم حربهٔ برق است ابر را جوشنز سهم نیزهٔ خار است غنچه را مغفر
11. ۱۱به صبح و شام از آن آب می‌رود در ورغکه بر حوالی او سبزه می‌کشد خنجر
12. ۱۲زمانه تیغ خلاف از غلاف بیرون کردعجب نباشد اگر گل به روی باغ سپر
13. ۱۳چو مجلسی است ز خوبان گل عذار چمنز لحن مرغان در وی هزار خنیاگر
14. ۱۴سحر ز مقری قمری شنو ترنم عودکه پر ز عود قماریست باغ وقت سحر
15. ۱۵خوش است نرگس بیمار در خمار صبوحقدح گرفت ز مستی همی‌شود خوشتر
16. ۱۶به عهد صدر هدی لاله کاسه گیردکه سنگ می‌زندش روزگار بر ساغر
17. ۱۷ورق ورق به همه رنگ می‌نماید گلبه بوی آنکه شود شاه شرع را دفتر
18. ۱۸خدایگان شریعت پناه خواجه علیکه افتخار بدو کرد شرع پیغمبر
19. ۱۹به صدق همچو ابوبکر و در حیا عثمانبه علم همچو علی و به عدل همچو عمر
20. ۲۰مجاهدی که اگر ماه رأی او خواهدز باختر بگشاید چو مهر تا خاور
21. ۲۱مدار روی قمر داوری که در دورشفزود رونق محراب و مسجد و منبر
22. ۲۲چو شکر شکر الفاظ عذب او را آببگفت در عرق شرم آب شد شکر
23. ۲۳زهی بزرگ وزیزی که سعد اکبر چرخبه سوی او بنویسد که عبده الاصغر
24. ۲۴ز نهی منکر در عهدش امر معروف استکه جز فرشته پرسش نمی‌رود منکر
25. ۲۵ز بیم غیرت او در چمن نیارد گشتصبا به گرد سمن عارضان نسرین بر
26. ۲۶ز آتش غضبش زهره را چه زهره بودکه روز روی نپوشد در آبگون خاور
27. ۲۷زهی ز رفعت قدر تو چرخ گشته نهاندر آب چشمهٔ‌ خورشید همچو نیلوفر
28. ۲۸ز مهر رأی تو ماه درست نیم عرضز بحر علم تو عقل نخست یک جوهر
29. ۲۹به نور عقل توئی کائنات را حافظوگر نه کشتی اوراق آسمان ابتر
30. ۳۰تو را اگر به کنایت بگفته‌ام خورشیدصریح شد که نبود استعارتی در خور
31. ۳۱ز رأی روشن تو ذره‌ای و صد خورشیدز کلک خطی تو نقطه‌ای و صد محور
32. ۳۲به خطه‌ای که به نام تو خطبه بر خوانندز هفت پایهٔ گردون قضا نهد منبر
33. ۳۳مکان قدر تو اسرار لامکانی رابه سوی عالم اظهار می‌شود رهبر
34. ۳۴اگر نه قدر تو باشد شود عاجزاگر نه رأی تو باشد قدر شود مضطر
35. ۳۵جو ثابت قهر تو آتش نهد به خرمن مهرستاره خدره نماید، سپهر خاکستر
36. ۳۶کف کفیل تو چون بحر، آب بحر برددر آن زمان که بری بحر لطف را بربر
37. ۳۷گه از دلیری دل خاک بر سر کان ریزگه از کفایت کف آب روی بحر ببر
38. ۳۸جهان پناها یک نکته عرض می‌دارمز بهر آنکه در این داوری توئی داور
39. ۳۹چو شعر خویش غریبم در این دیار و مرابه غیر لطف تو نی یار هست، نی یاور
40. ۴۰شود تمام مرتب علوم معلوم استاگر بیابم از تو به عین لطف نظر
41. ۴۱اگر بمیرد ناصر ز رنج و غم، غم نیستکه نام خود به سخن زنده کرد تا محشر
42. ۴۲سخن معرف خود خود شود به وقت ظهورچه حاجت است به اظهار چو بود اظهر
43. ۴۳ز مظهر سخن من ظهور یافت ظهیرز نور خاطر من گشت انوری انور
44. ۴۴چو عقل کل سخن من شنید باور کردحسود عقل ندارد،‌ کجا کند باور
45. ۴۵همیشه تا که به اجمال حاکم است قضاهماره تا که به تفصیل عالم است قدر
46. ۴۶قدر ز قدر تو وارد مباد جز به قضاقضا ز حکم تو صادر مباد جز به قدر