1. ۱صباح عید و نسیم بهار جان پروردو قاصدند که از روضه می‌دهند خبر
2. ۲به صبح عید خوش آید شراب بر رخ گلعلی‌الخصوص که باشد نگار پیش نظر
3. ۳چمن شده است پر از شاهدان گل‌رخسارز بهر عید بیاراسته زر و زیور
4. ۴به زیر سایهٔ سرو است پنجه‌های چنارچو در نگار سر دست یار سیمین بر
5. ۵صراحی است مگر غنچهٔ پر می گلگونبنفشه ساقی سرمست و لاله چون ساغر
6. ۶فتاده بر رخ لاله ز ابر قطرهٔ آببر آن مثال که در برج آتشی اختر
7. ۷به هر طرف که مغنی بر آورد آوازادا کند به همان پرده صوت مرغ سحر
8. ۸کسی که در رمضان زاهد ضروری بودگشاد روزهٔ رسمی به بادهٔ احمر
9. ۹ز سجده آنکه سر خویش بر نیاوردیکنون ز باده پرستی نمی‌برآرد سر
10. ۱۰بهار و عید غنیمت بود ولیک چه سودکه من غریب ز شهرم، بعید از دلبر
11. ۱۱نماز شام غریبان شکسته دل بودمنهاده بر فلک خشک روی دیدهٔ تر
12. ۱۲هلال عید نمود از کرانهٔ گردونچنانکه ابروی‌خوبان ز گوشهٔ چادر
13. ۱۳ز روشنی و صفا همچو غبغب شیرینولیک چون قد فرهاد پر خم و لاغر
14. ۱۴مگر که زنگی شب از برای زینت عیدز گوش خویش در آویخت حلقه‌ای از زر
15. ۱۵درست گفتی نیمی ز خاتم شاهیستتمام گفتی نعل سمند فخر بشر
16. ۱۶ابوالمعالی عالی که اهل عالم رابه مردمی و به مردیست نایب حیدر
17. ۱۷حسین خلق و حسن خلق و مرتضی دانشکه سرخ گشت از او روی آل پیغمبر
18. ۱۸بلند مرتبه خورشید مشتری طالعکه پیش او چو غلامان فلک ببست کمر
19. ۱۹غبار بدعت اگر تیره کرد چهرهٔ دینبه آب تیغ فروشست و پاکی گوهر
20. ۲۰ز لطف او به زمین مور را بر آید بالز کین او به هوا مرغ را بریزد پر
21. ۲۱در آن زمان که زند تیغ کینه بر گردونز سهم او مه و خورشید افکند سپر
22. ۲۲ز ابر دست تو دریا فتاد در لرزهز بحر جود تو کان را فسرد خون جگر
23. ۲۳بدان خدا که به خور داد شاهی انجمکه هست منصب شاهی به ذات تو در خور
24. ۲۴به خطه‌ای که به نام تو خطبه بر خوانندز هفت پایهٔ گردون قضا نهد منبر
25. ۲۵ترا ز ملکت توران سفر از آن افتادکه از تو دیدهٔ ایرانیان شود انور
26. ۲۶بسی کمال ترا زین سفر شود حاصلهلال بدر نگردد مگر به یمن سفر
27. ۲۷به صبح و شام هم این می‌کند دعا ناصرکه سوی ملک خودت باد لطف خود رهبر