1. ۱شبی لشکر دی برآورد گردجهان گشت چون طبع کافور سرد
2. ۲به شدت روان شد ز هر سوی بادگریزان ازو خلق چون قوم عاد
3. ۳چو برق آتشی هر که افروختینشسته درو دست و پا سوختی
4. ۴درختان گرفتند طبع چنارشکفت از سر شاخ گلهای نار
5. ۵حرارت برون رفت از آفتابفلک شد نمایان چو طاس یخاب
6. ۶به مردم چنان کرد سرما هجومطلبکار گشتند باد سموم
7. ۷خلایق همه غنچه خسب از ملالسر کوچها گشت باغ شمال
8. ۸در آتش شده زاهدان را نشستخداجوی گردیده آتش پرست
9. ۹گر این وقت محشر شود آشکارهمه خلق دوزخ کنند اختیار
10. ۱۰کسی نام آتش برد بر زبانپر از لعل سازند او را دهان
11. ۱۱شده سخت چون موم دلهای نرمرسیده به لب شمع را جان گرم
12. ۱۲به فواره یخ بست آب روانبساط چمن شد پر از شمعدان
13. ۱۳ز یخ جویها گشت چون جوی شیرشده حوضها چون تبنگ پنیر
14. ۱۴سمندر صفت بلبلان چمنگرفتند بر شاخ شعله وطن
15. ۱۵دل ماهی و مرغ آبی در آبشد از یاد دریای آتش کباب
16. ۱۶وداع چمن کرده مرغان باغچو پروانه گردند گرد چرا
17. ۱۷گریزان شده شبپر از ماهتابنشسته در اندیشه آفتاب
18. ۱۸سپند از غم شعله شد خاکمالبه خاکستر افتاده هندو مثال
19. ۱۹شود گر ز آتش صدایی بلندپرد یک قد شعله از جا سپند
20. ۲۰شد از دست ایام چقماق تنگخریدار آتش کند جنگ سنگ
21. ۲۱سراسیمه منقل ز شب تا به روزسیاهی نمی کرد انگشت سوز
22. ۲۲شد از شمع فانوس در عین تاببه پروانه ها شد تنور کباب
23. ۲۳سمندر دهد جان افسرده راکشد در کنار آتش مرده را
24. ۲۴پر و بال پروانه را سرد بردکشید آه سرد از دل و شمع مرد
25. ۲۵به حمام کردند مردم وطنسر آبها پر شد از مرد و زن
26. ۲۶به گلخن ز مردم برآمد خروشکه شد گرم بازار آتش فروش
27. ۲۷چو آئینه یخ بست دلهای نرمنماندش اثر بر نفسهای گرم
28. ۲۸از این دم که کردند آتشگراندم گرم دارند آهنگران
29. ۲۹ز سرما بود نانوا ناحضورنهاده چو نان پشت خود بر تنور
30. ۳۰بدنها شد از دست سرما تنگهوا را فلک کرد گرم و خنک
31. ۳۱ز سرما خلایق مشوش هنوزندیدند دودی ز آتش هنوز
32. ۳۲ز دست خنک شعله ای جان بزدبه هر منزلی آتشی بود مرد
33. ۳۳من از دست سرما به جان آمدمبه درگاه شاه جهان آمدم
34. ۳۴فلک رتبه سبحانقلی که هستبه او گرم و سرد جهان زیردست
35. ۳۵چه شه آفتاب سپهر مدارچه شه سایه لطف پروردگار
36. ۳۶چه شه همچو عیسی است عالیجنابنشستست بر سایه اش آفتاب
37. ۳۷چه شه سرمه چشم روی زمینچه شه حامی ملک اسلام و دین
38. ۳۸کلاه مرصع به فرقش ز دورنمایان چو خورشید از کوه طور
39. ۳۹به دستار آن شه پری همچو دالچو از قبله باشد نمایان هلال
40. ۴۰قد او نهال گل آتشینخرامش بود غنچه را دلنشین
41. ۴۱بود داغ او خلق را لاله زارشکفته رخش چون همیشه بهار
42. ۴۲به دیدار او هر کسی کرد خوینماید به چشم همه گرم روی
43. ۴۳هر آن کس که باشد در این آستانامان یابد از گرم و سرد جهان
44. ۴۴مرا مدح شه کرد گرم سخنوگرنه زبان بود مهر دهن
45. ۴۵بیا سیدا ختم کن نامه رابکن از دعا گرم هنگامه را
46. ۴۶خدایا تو این شاه دلخواه منشه مرحمت کیش آگاه را
47. ۴۷نگه دار از حادثات جهانبود عنصر ذات او در امان
48. ۴۸قد همچو سروش به باغ مرادکه تا هست ایام سر سبز باد
49. ۴۹بیار ساقی آن باده شعله خویکه چون مجلس شه بود گرم روی
50. ۵۰به من ده که در تن شرارم نماندز سرما به دست اختیارم نماند