1. ۱دم صبح دهقان زرینه طشتبرآمد پی آبداری به دشت
2. ۲ز تاب نفس دهر را برفروختسراپای کشت جهان را بسوخت
3. ۳عیان شد به یک بار قحط از جهانچو مه نرخ نان رفت بر آسمان
4. ۴گیاهی نماندش به روی زمینبه یکدانه گندم دو صد خوشه چین
5. ۵فلک گشت از بار گردش سبکشد ایلک ز بی آردی ها تنگ
6. ۶ز دوران به گندم رسیدش شکستز غم بر شکم آسیا سنگ بست
7. ۷ز امساک پرویزن آبنوسشده قرص خورشید نان سبوس
8. ۸به کف تخته چوبی پلاسی به دوشبه درها گدایی کنان نان فروش
9. ۹به دیگ هوس آب شد پیه و جزبه گلخن شده پیش کار آشپز
10. ۱۰شکم ها به فریاد مانند سنجز غم ریش ها گشت ماش و گرنج
11. ۱۱فراموش شد خوردنی از میاننمی برد کس نام دستار خوان
12. ۱۲ز بی قوتی شد کمان گوشه گیربه دریوزه سوی نشان رفت تیر
13. ۱۳زنان جمع گشتند گرد تنورکه نان کرده روزی از اینجا عبور
14. ۱۴تنوری که بودی درو قوت روحبگردید گرداب طوفان نوح
15. ۱۵به بالای دیگ ایستاده سپاهبه کفگیرها می کشیدند آه
16. ۱۶نهادند در پهلوی میهمانبه جای تنک سفره شمع دان
17. ۱۷زنان گشت دستار خوان ها تهیفقیران خراب از غم فربهی
18. ۱۸ز هم ساختند اقربایان نفورنشستند از یکدیگر دور دور
19. ۱۹در کوی کردند خلق استوارببستند همچون لب روزه دار
20. ۲۰به یاد لب نان گندم گدازدی سنگ بر سینه چون آسیا
21. ۲۱میسر نشد دیدن روی نانبسی خلق نان گفته دادند جان
22. ۲۲لبالب شد از مرده بازار و کویجهان پاک گردید از مرده شوی
23. ۲۳بخارا تل خواجه اسحاق شدسمرقند یک کوچه قاق شد
24. ۲۴ز غم گشت پشت جوانان دو تاز سودای نان پیر شد اشتها
25. ۲۵دهن هر که جنبانید بیرون ز کوگدایان گرفتند راه گلو
26. ۲۶ملاحت ربود از جوانان فلکز روی زمین رفت آب و نمک
27. ۲۷کنی گر خمیر از سبوس درشتبه بالای او می شود جنگ مشت
28. ۲۸برون رفت سیری ز خورد و کلانبه مور و ملخ شد برابر دهان
29. ۲۹شد از آرد غربال ضیق النفسبه ایلک نشد حاجت هیچ کس
30. ۳۰زن از شوهر خویش جستی نفاقبه دستش همان لحظه دادی طلاق
31. ۳۱به دختر نمی کرد مادر نظرز فرزند بیزار گشته پدر
32. ۳۲جهان گشت در چشم مردم سیاهبرون آمد از خانها دود آه
33. ۳۳برآمد فغان از طبق ها چو سنجورم کرد چون کوس دیگ گرنج
34. ۳۴چنان ماش پنهان شد از دیده هاشدند اهل عالم همه ماشبا
35. ۳۵رود گر ز کشک جواری سخنشود آب دندان به دیگ دهن
36. ۳۶به دوکان قصاب آمد گزندخجل شد کبابی ز سیخ بلند
37. ۳۷ز پروانها رفت دلهای جمعز بی روغنی آب شد مغز شمع
38. ۳۸پی دانه صیاد شد سینه چاکغم دام را برد آخر به خاک
39. ۳۹ز بی قوتی اسپها زیر پانجنبند چون اسب چوبین ز جا
40. ۴۰ز فکر شتر ساربان شد خرابشب و روز کنجاره بیند به خواب
41. ۴۱ز بس صرف شد عمر مردم بدونشد حاصل هیچ کس نیم جو
42. ۴۲بنان شد گرو جامه مرد و زنزمین پر شد از مرده بی کفن
43. ۴۳جهان آنچنان گشت بی آب و تابکه شد خانه دین مردم خراب
44. ۴۴از این محنت آنها که بیرون شدندیقین دان که از مادر اکنون شدند
45. ۴۵بیا ساقی آن شربت دلپذیرکه از دیدن او شود چشم سیر
46. ۴۶به من ده که نعمت فزاید مرادر رزق و روزی کشاید مرا