1. ۱شبی از مقتضای آسمانیدلم کرد آرزوی کامرانی
2. ۲مرا بود آشنای عیش پرورمهیا داشت دایم شیر و شکر
3. ۳چه یار از پای تا سر مهربانیجبینش بوسه گاه شادمانی
4. ۴محبت در نهاد او سرشتهدلش پاکیزه چون طبع فرشته
5. ۵به نقاشی علم چون کلک مانیروان دستش چو آب زندگانی
6. ۶ز تصویر گل او لاله مضطرشفق از رنگ شنگرفش به خون تر
7. ۷دوات غنچه او جوشه گلقلمدانش بود منقار بلبل
8. ۸چو روی برگ گل پرداز سازدچو بلبل کلک مو پرواز سازد
9. ۹به گل گر صورت آدم نگاردبه صورت خانه او جان درآرد
10. ۱۰برای امتحان گردد چو سرکشکشد بر صورت تصویر برگش
11. ۱۱ز قوت خامه مانی بماندکمانش را کشیدن کی تواند
12. ۱۲به تحریرش سیاهی داغ لالهنهاده پیش او رنگین پیاله
13. ۱۳گل تصویر او پیوسته خنددبدین صورت کسی صورت نبندد
14. ۱۴به هر صورت کشد او چشم و ابروتوان عاشق شدن بر صورت او
15. ۱۵گره از پیچک او ناف آهوگلش چون غنچه گل می دهد بو
16. ۱۶کشد گر صورت آهوی مشکینبه بویش کاروان آیند از چین
17. ۱۷به مهمان کرده بود او خانه بنیادبه طرح او قلم انگشت بهزاد
18. ۱۸فرنگی بر زمینش ریخته رنگبه گردش چیده از لعل بتان سنگ
19. ۱۹چه خانه صورت او نقش شیرینخرابش خانه صورتگر چین
20. ۲۰بود آراسته چون بیت معمورچراغش را فتیله شمع کافور
21. ۲۱خورد آب از زمینش سبزه باغز دیوارش گلستان ارم داغ
22. ۲۲چراغ او کند در هر نفس گلکشد دود چراغش نقش سنبل
23. ۲۳درش دایم برای میهمانانکشاده چون کف دست کریمان
24. ۲۴قماش بستر او مخمل و گلبه بالینش پر قو بال بلبل
25. ۲۵ز مأوای خود آن شب پافشاندمدر آن منزل شب خود بگذراندم
26. ۲۶چو شب صبحدم او عید اقبالمبارک روز او چون اول سال
27. ۲۷چو صبح از جامه خواب ناز برخاستجهان را باز زو زیور بیاراست
28. ۲۸وداعش کردم و رفتم به خانهتوجه زد قدم بر آستانه
29. ۲۹ز جا برخاست آن فرخنده اخترچون گل جیب مرا پر کرده از زر
30. ۳۰گلاب خرمی زد از دلم جوشکشیدم شادمانی در آغوش
31. ۳۱قدم سوی مکان خود کشیدمبه چندین عیش و خوشوقتی رسیدم
32. ۳۲دری دیدم به ناکامی کشادهبه راهم دیده واء ایستاده
33. ۳۳درون خانه آن دم پانهادمز حیرت پشت بر دیوار دادم
34. ۳۴نظر را چون به یکجا جمع کردممنور دیده را چون شمع کردم
35. ۳۵نیامد پیش چشمم هیچ اسبابشدم از بی قراری همچو سیماب
36. ۳۶به خود گفتم که بالین سرم کوبه پهلو از پر قو بسترم کو
37. ۳۷نمد از زیر پای من که بردهمتاع خانه ام چشم که خورده
38. ۳۸به روی خانه خود دوختم چشمنمانده در بساط خانه ام پشم
39. ۳۹فغان ناگه ز قفل در برآمدکه امشب طرفه دزدی بر سر آمد
40. ۴۰قوی چنگال گرگی تیز خشمیبه بازو فیل زور و تنگ چشمی
41. ۴۱پریده از جبینش نور اسلامز کار او شده ابلیس بدنام
42. ۴۲ز بندی خانه ایام جستهدر ناموس را صفها شکسته
43. ۴۳حسد می زد درون سینه اش جوشلبش همچون لب دیوار خاموش
44. ۴۴ز بیلش ناخن و از تیشه دندانفگنده رخنه ها در چاه زندان
45. ۴۵شده از گردنش زنجیر دلگیربه پای او نکرده کنده تأثیر
46. ۴۶کشند از دست او زندانیان بنگبود پیوسته زندانیان ازو تنگ
47. ۴۷عسس کردست او را بارها بندنمک را بارها خوردست چون قند
48. ۴۸به پیش شبروان کردند نالانز دستش ریسمان شانه گردان
49. ۴۹سر او را ز دار اندیشه ای نیبه غیر از دزدی او را پیشه ای نی
50. ۵۰قدی دارد برابر با لب بامنهان در سایه او سایه شام
51. ۵۱گرسنه چشم چون چشم گدایانلبش افتاده از یاد لب نان
52. ۵۲به هر قفلی که انگشتش رسیدیشدی آن قفل را پیدا کلیدی
53. ۵۳به دزدی هر کجا او پا نهادهز بیم او شده آن در کشاده
54. ۵۴ولی با این همه اوصاف خس دزدبرد از زیر سر مزدور را مزد
55. ۵۵من آنجا تا سحر در خواب راحتکشاده دزد اینجا دست غارت
56. ۵۶من آنجا در سخن سرگرم چون شمعنشسته دزد اینجا با دل جمع
57. ۵۷درون خانه ام جز بوریا نیبه زیر پای غیر از نقش پا نی
58. ۵۸بود پیه سوز من از پیه خالیفتاده بر سرش یاد کلالی
59. ۵۹چراغم گشته سرگردان چو گردابدهد جان از برای روغن آب
60. ۶۰به روی سینه منقل می زند خشتنشسته سر گران از فکر انگشت
61. ۶۱اگر آتش کنم در غمخانه روشنز دودش کور گردد چشم روزن
62. ۶۲ز بی اسبابیم در سینه چاک استمتاع خانه من آب و خاک است
63. ۶۳چه گویم من به روی خانه خودشوم شرمنده از کاشانه خود
64. ۶۴شدش تاراج او کنجی فراموشز دست دزد گشتم خانه بر دوش
65. ۶۵تو را باد ای فلک دوران مسلمبه یک شادی کنی آماده صد غم
66. ۶۶چو این غوغای من یاران شنیدندبه دل پرسی مرا یک یک رسیدند
67. ۶۷یکی گفتا چو زینجا پافشردیچرا این خانه را همره نبردی
68. ۶۸یکی گفتا چو دل در رفتنت بوددر این خانه می کردی گل اندود
69. ۶۹یکی گفتا اگر می داشتی پاسچرا بر در نکردی قفل وسواس
70. ۷۰یکی می گفت ای فرخنده همدمچرا بر در نگفتی باش محکم
71. ۷۱همان به دست از این و آن بشویمسخن از سرگذشت خود نگویم
72. ۷۲خدایا داد من زین دزد بستانتن او را اسیر بند گردان
73. ۷۳مده دیگر ازین بندش خلاصیکه تا جانش برآید در معاصی
74. ۷۴بیا ای سیدا از جور گردوندل خود را مکن چون غنچه پر خون
75. ۷۵به کنج خانه خود چار زانونشین از جاده ساز خود عوض جو