1. ۱دم صبح کز تابش آفتابجهان گشت همچون تنور کباب
2. ۲هوا سوخت از گرمی مرز و بومنسیم صبا گشت باد سموم
3. ۳شد از مرکز خاک آتش بلندپرید از زمین سایه همچون سپند
4. ۴چنان طبع کافور گردید گرمکه شد پشت آئینه چون موم نرم
5. ۵شد امروز پروانه مرغ تذروگریزان شد از سایه خویش سرو
6. ۶زمین را فتاد آتش اندر نهادسوی آسمان رفت چون گرد باد
7. ۷به جان گلخنی آتش افروختیز گلخن برون آمدی سوختی
8. ۸فتاد آشپز را دکان از رواجندارد به آتش طعام احتیاج
9. ۹شد از باغ مرغ چمن عذرخواهبرد چون سمندر به آتش پناه
10. ۱۰ز گرمی به بتخانه آمد شکستز آتش گریزان شد آتش پرست
11. ۱۱کمان شد ز تاب هوا گوشه گیربه بحر کمان غوطه زد چوب تیر
12. ۱۲به هر خانه ای شمع افروختهز پروانه شد بیشتر سوخته
13. ۱۳شد آب از حرارت ورق های گلبه جوها روان شد عرقهای گل
14. ۱۴پریدی اگر مرغ بر آفتابچو پروانه گشتی هماندم کباب
15. ۱۵بدنها شد از تاب گرما تنگچو بیمار جویای خوی خنک
16. ۱۶مزاج همه شد ز گرمی به جوشنشست خجل گرم دارو فروش
17. ۱۷به خوناب شد شسته روی شفقز تاب هوا کرد آتش عرق
18. ۱۸همه خلق در آرزوی پناهگریزان به درگاه ظل اله
19. ۱۹چو ظل اله شاه سبحانقلیشه آئینه دهر ازو منجلی
20. ۲۰من امروز از تابش آفتابدویدم سوی شاه عالیجناب
21. ۲۱بلند است همچون فلک پایه اشپناه غریبان بود سایه اش
22. ۲۲نهال حیات شد کامرانبود ایمن از گرم و سرد جهان
23. ۲۳خزان از گلستان او دور بادحسودش همه عمر رنجور باد
24. ۲۴به عهدش جوان گشت دوران پیردر ایام او فتنه شد گوشه گیر
25. ۲۵عزیز است در دیده روزگارز شاهان پیشین بود یادگار
26. ۲۶ز حکمش به صحرا شبان ارجمندزند گرگ را پیش پا گوسفند
27. ۲۷ز پابوس او گرم سودای بختبخارا شد از مقدمش پایتخت
28. ۲۸نویسند اگر نام او بر کمانکشد در بغل تیر کج را نشان
29. ۲۹بیا ساقی آن باده دلرباکه موجش بود قبله گاه دعا
30. ۳۰به من ده که او را به ساغر کنمدعای شه هفت کشور کنم
31. ۳۱الهی زمین تا بود برقراربود قصر اقبال شه پایدار