1. ۱دم صبح خورشید زرین رکاببرآمد به میدان افراسیاب
2. ۲کمر خنجر فتح را برکشیدسیاهوش شب را سر از تن برید
3. ۳شه کامجو شاه سبحانقلیشد آئینه دهر ازو منجلی
4. ۴چه شه سرمه چشم روی زمینچه شد حامی ملک و اسلام دین
5. ۵به بالای تخت آن شه کامرانتو گویی که عیاست بر آسمان
6. ۶کلاه مرصع به فرقش ز دورنمایان چو خورشید از کوه نور
7. ۷به دستار آن شه پری همچو دالچو از قبله باشد نمایان هلال
8. ۸ز مادر نزاده چو او شهریارازو تخت شاهی شده نامدار
9. ۹سبک کوه در پیش تمکین اوهمیشه بود عدل آئین او
10. ۱۰چو او شاه در مسند سروریندیدست از آدمی تا پری
11. ۱۱ز نامش شرف دولت بخت راز پا بوس او آبرو تخت را
12. ۱۲بخارا شد از مقدمش محترمچو از مصطفی شد مکرم حرم
13. ۱۳ریاضت نمودار از روی اوعبادت ز محراب ابروی او
14. ۱۴سرافراز شد تخت و افسر ازوچراغ شهان شد منور از او
15. ۱۵زبان باز کرد آن شه معتبرپس از فتح اورگنجی خیره سر
16. ۱۶که ای نامداران اقلیم گیرمرا تافته نیتی در ضمیر
17. ۱۷یکی خدمتی از دل و جان کنمپیاده طواف بزرگان کنم
18. ۱۸همه عزل و نصب جهان ز اولیاستطواف بزرگان شهان را رواست
19. ۱۹کنیم ابتدا از شه نقشبندشویم از طوافش همه ارجمند
20. ۲۰بگفتند با شه امیر و وزیرتویی پیشوایی صغیر و کبیر
21. ۲۱کنون رأی ما تابع رأی توستسر ماست هر جا کف پای توست
22. ۲۲همان دم نهادند شاه و سپاهز اخلاص روی عزیمت به راه
23. ۲۳پیاده ز دروازه بیرون شدندبه ره گرم مانند مجنون شدند
24. ۲۴کند پایه مملکت را قویاگر شاه سازد پیاده روی
25. ۲۵دهد عرصه ملک خود امتیازپیاده رود شاه شطرنج باز
26. ۲۶ز هر سوی مردم شه اندر میانچو انجم به گرد مه و آسمان
27. ۲۷رساندند خود را چو مد نگاهبه درگاه آن روضه شاه و سپاه
28. ۲۸چه روضه اجابت مجاور درونشسته فلک چون مسافر درو
29. ۲۹گشاده درش همچو دست دعاز زنجیرش آید صدای درا
30. ۳۰غم دهر از آستانش خجلز ابروی طاقش گره منفعل
31. ۳۱ز چوگان او ماه اندر حجابز قندیل او منفعل آفتاب
32. ۳۲زمینش جبین سای آزادگانهوایش فرح بخش افتادگان
33. ۳۳به اطراف او جلوه گر سایلانچو بر گرد کوی بتان عاشقان
34. ۳۴ستونش بر ایوان آن خوش مکانخط کهکشانیست بر آسمان
35. ۳۵ز حوضش خورد رشک آب حیاتبه نخلش حسد برده شاخ نبات
36. ۳۶به خاکش نهادند روی نیازبخواندند دیگر دو رکعت نماز
37. ۳۷به قرآن کشادند حفاظ لبنشستند بر یک ز روی ادب
38. ۳۸پس از ختم قرآن برای دعاکشادند از هر طرف دستها
39. ۳۹خدایا تو این شاه دلخواه راشه مرحمت کیش آگاه را
40. ۴۰نگهدار تا روز محشر ز رنجکه ما را تن صحت اوست گنج
41. ۴۱به اعداش او را زبردست کنسر دشمنان پیش او پست کن
42. ۴۲شب و روز فتح و ظفر یار بادخدای جهانش نگهدار باد
43. ۴۳چو بر آخر آمد اساس دعاشه بحر و بر خاست آن دم ز جا
44. ۴۴چو آمد به شهر آن شه پاکدیننظر کرد سوی یسار و یمین
45. ۴۵دگر باره گفت ای بزرگان عهدبه طوف مزارات داریم جهد
46. ۴۶عنان می کشد راز پنهان مراسوی روضه شاه مردان مرا
47. ۴۷سرم گرم گشته ز سودای بلخمرا برده از جا تمنای بلخ
48. ۴۸همه دست بر سینه بگذاشتندسر خود علم وار برداشتند
49. ۴۹بگفتند هر یک تو را چاکریمبه فرمان تو جمله فرمان بریم
50. ۵۰طلب کرد رخش آن شه کامیابهماندم درآورد پا در رکاب
51. ۵۱ز دروازه بیرون شد آن کامجوبه دنبال آن خلق ماندند رو
52. ۵۲خروش روا رو به عالم فتادبیابان لبالب شد از گردباد
53. ۵۳نمودند سرعت چنان بر سمندکه شد آتش از نعل اسپان بلند
54. ۵۴یک اسبه رسیدند مانند سیلاز آنجا به قرشی نهادند میل
55. ۵۵دو سه روز کردند آنجا قرارپس آنگاه گشتند از آنجا سوار
56. ۵۶ربودند از دیده ها خواب رانمودند منزل لب آب را
57. ۵۷شب و روز کردند طبل رحیلچو یوسف رسیدند نزدیک نیل
58. ۵۸نمایان شد از دور دریای آبزمینش چو سیماب در اضطراب
59. ۵۹چو دریا برد چشم سیاره راحبابش کند آب نظاره را
60. ۶۰چو دریا بود نه فلک یک حبابدرو گوش ماهی مه و آفتاب
61. ۶۱فلک از تماشای او بی حضوربه گردابش افتاده دریای شور
62. ۶۲بود ماهیش فیل گردون شکوهزده موج تیغش به البرز کوه
63. ۶۳خط کهکشان گشته تمثال اوفلک زورق و مه بود سال او
64. ۶۴ز آبش بود آئینه منفعلبرد عکس موجش سیاهی ز دل
65. ۶۵به عمقش فرو رفته فکر متینبود گاو آبیش گاو زمین
66. ۶۶به جد و حمل خاک او داده قوتبود مرغآبی او دلو و حوت
67. ۶۷صدف ناخن آدم آبیشگهر بیضه غاز و مرغابیش
68. ۶۸کف حاتم از ساحلش متهمتوان گفت او را محیط کرم
69. ۶۹لبش چون لب دلبران آبدارکنارش گرفته به کوثر کنار
70. ۷۰ندارد ز سر تا به پا کوتهیبه دریای رحمت شود منتهی
71. ۷۱چو شه بر لب آب منزل گرفتفلک کشتی خود به ساحل گرفت
72. ۷۲چو گردید آتش به آن شه مکانبه کشتی خدای جهان داد جان
73. ۷۳درآمد به پرواز چون مرغ روحخضر بادبان لنگرش عمر نوح
74. ۷۴چه کشتی یکی ماهی بحر جاننگین سلیمانش اندر دهان
75. ۷۵چه کشتی کزو بحر شد محترمبود ماهی یونس اندر شکم
76. ۷۶به کشتی چو بنشست آن کان حلمبدل گشت دریا به دریای علم
77. ۷۷رسیدش سر بحر از آن شه به اوجچو دریای احسان درآمد به موج
78. ۷۸به دریا چو شه کرد کشتی روانبه یکجای شد مجتمع بحر و کان
79. ۷۹درآمد به فرمان شه خشک و ترروان گشت حکمش به بحر و به بر
80. ۸۰گذر کرد آن شاه عالی مکانز دریا به همراه تخت روان
81. ۸۱ز آغوش کشتی شه ناموربرآمد برون از صدف چون گهر
82. ۸۲دل کشتی از شه چو خالی فتادبه دریا شد و سینه بر غم نهاد
83. ۸۳ز دنبال شه مردمان فوج فوجبه دریا نهادند رو همچو موج
84. ۸۴گریزان شد از بیم ایشان نهنگکه شد بحر مأوای شیر و پلنگ
85. ۸۵ز گردون بر آمد همان دم خروشز بحر آدم آبی آمد به جوش
86. ۸۶کسی کو برآمد ز بحر گمانچرا سهم سازد ز آب روان
87. ۸۷ز دنبال آن خسرو کامیابگذشتند چون باد صرصر ز آب
88. ۸۸شد از حکم آن شاه صاحبقرانسوی بلخ دریای لشکر روان
89. ۸۹بیا ساقی آن باده جام جمشود لشکر غم ازو متهم
90. ۹۰به من ده که امروز شیری کنمبرآیم ز خود قلعه گیری کنم