1. ۱دم صبح سلطان گردون شکوهبرآمد به بالای البرز کوه
2. ۲روان کرد کشتی به دریای آبپی غارت ملک افراسیاب
3. ۳شه کشور بلخ سبحانقلیکزو گشت آئینه ها منجلی
4. ۴پی تهنیت صحبتی ساز کرددر انجام هنگامه آغاز کرد
5. ۵که ای شیرمردان با گیروداربه دوران شده فتنه ای آشکار
6. ۶محمد نظربی یکی نامه اییفرستاده با سخت هنگامه ایی
7. ۷نوشستست کای شاه عالی مقامتو را ما همه چاکریم و غلام
8. ۸قدم در رکاب جنیبت گذارعنان تاب شو سوی ملک بخار
9. ۹درین مشورت چیست راه صواببه یکبار دادند جمله جواب
10. ۱۰مبارک بود با تو تاج شهیتو را باد پاینده شاهنشهی
11. ۱۱بزن کوس شاهی که نوبت ز توستتأمل مکن تاج دولت ز توست
12. ۱۲ز تو ره نمودن دلیری ز ماز تو سروری ملک گیری ز ما
13. ۱۳تو را ما همه بنده و چاکریمبه فرمان تو جمله فرمان بریم
14. ۱۴به شهر بخارا رسید این خبرکه کرده محمد نظر فتنه سر
15. ۱۵فراموش کردست حق نمکنموده ره غیر بر مردمک
16. ۱۶شه آسمان قدر عبدالعزیزسرانگشت غیرت گزید از ستیز
17. ۱۷بگفتن به چندی ز نام آورانکه بندید چون نی ز صد جامیان
18. ۱۸به قرشی رسانید خود را چو بادبرآرید او را دمار از نهاد
19. ۱۹بدل نام آن قوم یک یک شمردبه غازی بی و الله بردی سپرد
20. ۲۰دواندند رخش توجه چنانکه خود را رساندند شب در میان
21. ۲۱از ایشان نشد هیچ کس باخبرفرو رفته مردم به خواب سحر
22. ۲۲به بالین غفلت گرفته قرارشب پاسبانان شب زنده دار
23. ۲۳چو شهر عدم بسته دروازهاگره در درون گشته آوازها
24. ۲۴نشستند هر یک ز روی ستیزبه اطراف آن قلعه چون خاک ریز
25. ۲۵ز تدبیر هر جانبی تاختنددر آخر چنین مصلحت ساختند
26. ۲۶ز یک گوشه ای رخنه باید نمودپس آنگه در قلعه باید گشود
27. ۲۷چو بر خود گرفتند این رای پیشدری باز کردند بر روی خویش
28. ۲۸به یک بار جمله درون آمدندنوای مخالف ز هر سو زدند
29. ۲۹محمد نظر بی شنید این فغانسبک جست آن شب ز خواب گران
30. ۳۰بپرسید این شور و غوغا ز چیستدر این وقت این فتنه بر پا ز کیست
31. ۳۱هنوزش نکرده سخن را تماملبش بود در گفتگوی کلام
32. ۳۲چو ترکش به اطراف او ریختندبه دست و گریبانش آویختند
33. ۳۳به زنجیر غل ساختند استواردهانش ببستند چون روزه دار
34. ۳۴بکردند سوی بخارا روانبه گردن دو شاخ و رسن در میان
35. ۳۵چو از کار قرشی بپرداختندسوی بایسون اسپ انداختند
36. ۳۶به آن قلعه دادند خود را قراردرو بند او ساختند استوار
37. ۳۷نشسته هنوز از جبین گرد راهنکرده دمی گرم آرامگاه
38. ۳۸درآمد ز در قاصدی تیز پربر احوال پرشور داد این خبر
39. ۳۹که سبحانقلی خان به صد اضطرابسوی کیلف بگذشت از روی آب
40. ۴۰گروهی جدا کرد از لشکرشهمه تیز دم چون دم خنجرش
41. ۴۱سوی قلعه درف شد رهنماسر قوم کردش شکور توخبا
42. ۴۲چو این قصه آن قوم را شد عیانبجستند از جا چو ببر بیان
43. ۴۳بگفتند اگر زین سفر سرکشیملباس نکونامی از برکشیم
44. ۴۴چو بر پشت زین جای گیرد سپاههمان به شود کشته در رزمگاه
45. ۴۵سپاهی که جان روی بستر دهدبه سر جای دستار معجر نهد
46. ۴۶کسی خدمت شه رود ابتداسری پیشکشها کند جان فدا
47. ۴۷چو غنچه همان به که یکدل شویمازو بیشتر بر سر او رویم
48. ۴۸گر ایشان کثیرند و ما اندکیبه کم بودن ما نباشد شکی
49. ۴۹نباید ازین خویش را کم شمردنباید به دارنده خود را سپرد
50. ۵۰اگر بخت با ما کند یاوریبرآریم نامی به نام آوری
51. ۵۱اگر دولت از ماست ناپایدارازین عمر بیهوده ماراست عار
52. ۵۲رساندند این جا سئوال و جوابپس آنگه نهادند پا در رکاب
53. ۵۳چو در خانه زین مکان ساختندعلم ها ز هر سو برافراختند
54. ۵۴نهادند رو در بیابان دلیربه صید افگنی خوی کرده چو شیر
55. ۵۵رسیدند نزدیک آن مرحلهچو گرگی فتد در کمین گله
56. ۵۶ز هر دو طرف قاصدان نظرخبردار گشتند از یکدگر
57. ۵۷فلک پهن کرد آن زمان رخت شامگرفتند آن شب در آنجا مقام
58. ۵۸همه شب دلیران با نیک و نامبه خود ساختند خواب شیرین حرام
59. ۵۹فرو رفته هر یک به اندیشه هاکه فردا چه زاید ازین شبشبها
60. ۶۰گر آن بخت و اقبال یاور شودکه را تخته خاک بستر شود
61. ۶۱چو لاله کرد تاج افتد به خونکرا کاسه سر شود سرنگون
62. ۶۲کرا خانه گردد ز دوران خرابکه یابد خلاصی ز طوفان آب
63. ۶۳که گردد مسافر ز شهر بدنکرا سازد ایام دور از وطن
64. ۶۴که از خانه زین برافتد نگونسمندی که بی صاحب آید برون
65. ۶۵کرا تیغ گردد ز خون سرخ روکه یابد ز بحر ظفر آبرو
66. ۶۶چو اندیشه شب به پایان رسیدگل صبح از باغ مشرق دمید
67. ۶۷برآمد ز هر سو فغان و خروشز دنبال او پهن شد بانگ کوس
68. ۶۸مؤذن خروشیدن آغاز کرددر سجده بر عالمی باز کرد
69. ۶۹وضو ساختند از برای نمازنهادند سرها ز روی نیاز
70. ۷۰چو بر ورد و اوراد شد کار تنگفغان کرد از هر طرف طبل جنگ
71. ۷۱برافراخت رأیت صدای نفیرفلک گفت دار و زمین گفت گیر
72. ۷۲سواران جنگی چو تیر نگاهنهادند رو جانب رزمگاه
73. ۷۳دو لشکر نگویم دو دریای کیننهنگان او همچو شیر عرین
74. ۷۴رسیدند گردان ز هر دو طرفچو مژگان خوبان ببستند صف
75. ۷۵درآمد به میدان در آغاز کارچو ببر بیان غازیی نامدار
76. ۷۶به کف نیزه یوسف بهادر ز پیچو شمشیر ایرج به پهلوی وی
77. ۷۷ز سوی دگر همچو بال همایرسیدش به کف تیغ معصوم سرای
78. ۷۸درآمد ز سوی دگر چون نسیممرصع کمانی به بازو رحیم
79. ۷۹ز قوم جلایر یکی بخت نیکبه نام آوری بود ترمیز بیک
80. ۸۰یکی بود میرزا مؤمن جویباربه کف نیزه ای در میان ذوالفقار
81. ۸۱رسیدند گردنکشان فوج فوجبه دنبال هم همچو زنجیر موج
82. ۸۲به کف تیغ ها جلوه گر شد ز خشمچو ابروی خوبان به بالای چشم
83. ۸۳بدنها ز شمشیر افگار شدزمین سیه ارغوان وار شد
84. ۸۴سر شیر مردان به پای سمندبیفتاده چون تکمه پای بند
85. ۸۵ز پای سواران تهی شد رکابشد از سیل کین خانه زین خراب
86. ۸۶پرید از سپر قبه های سپرجدا گشت چون کاسه سر ز سر
87. ۸۷گسسته شد از زه کمان بلندبه گردن فتاده چو خم کمند
88. ۸۸ز تیر و تفنگ کوس شد بی نواچو خم شکسته تهی از صدا
89. ۸۹زره جامه شد چاک چاک از خدنگکفن پاره کردند مردان جنگ
90. ۹۰چنان گرم گردید بازار مرگپر از نقد جان شد سپرهای گرد
91. ۹۱در آن دم شکور تو قبای خطانهادش سر خود به دار فنا
92. ۹۲به تورانیان بخت یاری نموددر فتح بر روی ایشان کشود
93. ۹۳به ایرانیان آخر آمد شکستزبر دست شد عاقبت زیر دست
94. ۹۴علمدار را دست و پا شد قلمبکردند اسبان دم خود علم
95. ۹۵نماند آب شمشیرها را به جویبه دریا نهادند چون سیل روی
96. ۹۶سپاهان بلخی ز بالای زینفتادند چون نقش پا بر زمین
97. ۹۷ز سر دیده زهرداران بلخبرون گشته چون مغز بادام تلخ
98. ۹۸یکی را شده دست از تن جدایکی را سرافتاده در زیر پا
99. ۹۹یکی دست و پا غنچه کرده چو مشتبه زیر سپر خفته چون سنگ پشت
100. ۱۰۰یکی گشته در زیر جبه خموشنهان کرده خود را به سوراخ موش
101. ۱۰۱یکی گشته پنهان ز دست اجلدرون مغاکی چو روباه شل
102. ۱۰۲بدن پاره پاره درون ریش ریشره آمد خود گرفتند پیش
103. ۱۰۳سوی خسرو خود به صد اضطرابرسیدند هر یک به حال خراب
104. ۱۰۴بغرید آن شاه ایران زمینکه بادا شما را هزار آفرین
105. ۱۰۵چه دیدید از این یک دو سه خردسالکه با خود گرفتید چندین وبال
106. ۱۰۶چه پیش آمد از گردش روزگارکه کردید خود را چنین شرمسار
107. ۱۰۷از ایشان یکی گفت کای کامجوبه این قوم نتوان شدن روبرو
108. ۱۰۸گروهی که مانند روئینه تنتوهم ندارند بر خویشتن
109. ۱۰۹کمان ها به بازو همه تازه زهببر جامه فتح جای زره
110. ۱۱۰همه آهنین چنگ و بازو درشتبه یکجا شده مجتمع همچو مشت
111. ۱۱۱به خون ریختن بی ابا همچو مستچو مژگان خوبان همه نیزه دست
112. ۱۱۲ز مردن ندارند هرگز حذربه تیر و سنان سینه هاشان سپر
113. ۱۱۳بود نام غازی سر این گروهازو پشت این قوم باشد به کوه
114. ۱۱۴فلک یار و دولت به او یاور استبه هر سو نهد رو ظفر همره است
115. ۱۱۵شده خصم را خانه زیر زمیننهادست تا پای بر پشت زین
116. ۱۱۶نظر گر کند سوی شیراز ستیزنهد همچو روباه رو در گریز
117. ۱۱۷چو بر فرق دشمن زند تیغ کینبرآرد سر از پشت گاو زمین
118. ۱۱۸میانه قد و شیر چنگال گردبه تدبیر پیر و به سال است خورد
119. ۱۱۹یکی مرکب اوراست در زیر پابه تن همچو دیو و به سر اژدها
120. ۱۲۰کس از پیش آید به دم درکشدبه ستم قفا مغز از سر کشد
121. ۱۲۱به یک حمله در قلب دشمن زندچو برقی که خود را به خرمن زند
122. ۱۲۲خصومت به او هست از عقل دورز آتش همان به کند خس نفور
123. ۱۲۳اساس سخن چون بدانجا رسیدبنایی به قصر تأمل ندید
124. ۱۲۴از آنجا به ترمیز کردش عبورشبی هم در آنجا نکرده حضور
125. ۱۲۵ز دریا گذر کرده مانند بادسوی منزل خویشتن رو نهاد
126. ۱۲۶خورد سیل بر کوه اگر پیش پابه ناچار گردد به راه قفا
127. ۱۲۷بیا ساقی آن باده محترمکه باشد به یکجای ثابت قدم
128. ۱۲۸به من ده که در لشکر غم زنمصف دشمن خویش بر هم زنم