1. ۱دم صبح کاین خسرو تاج بخشبه اقلیم گیری طلب کرد رخش
2. ۲برآمد برین وادی پر نفاقگذشت از میانکال با طمطراق
3. ۳به مردم خروش روا روفگندبه عالم چو خورشید پرتو فگند
4. ۴به جنبش درآمد زمان و زمینبه اهل سمرقند شد این یقین
5. ۵که شاه فلک قدر انجم سپاهچو مه بر سر ما زند خیرگاه
6. ۶ازین مژده کردند مردم حضوربرآمد بر افلاک بانگ سرور
7. ۷شکفتند چون گل سمرقندیانکه آمد سوی باغ آن باغبان
8. ۸بزرگان شهر از پی یکدگرپی پیشبازش نهادند سر
9. ۹به ده بیدیان چون رسید این خبرکه آمد شهنشاه خیرالبشر
10. ۱۰همه سرکشان گشته فرمان برشهمه از دل و جان شده چاکرش
11. ۱۱سپاهی که بیرون بود از حسابندیدست زین پیش دوران به خواب
12. ۱۲به خدمت کمربسته چون مور چستبه هم ساخته عهد و پیمان درست
13. ۱۳به زهر آب داده نظرهایشانبود تیغ بازی هنرهایشان
14. ۱۴اگر کوه آهن شود رو به رونتابند مانند فرهاد رو
15. ۱۵دلیرند چون غمزه دلبرانبه خون ریختن تیز کرده سنان
16. ۱۶بود حلقه چشم ایشان کمندبه یک دیدن آرند دشمن به بند
17. ۱۷نشینند پیوسته پیر و جوانبه یک خانه آرند تیر و کمان
18. ۱۸چو این قصه را خواجه رازق شنیدسراسیمه با خواجه مهدی رسید
19. ۱۹بگفتا که شاه فلک آشیانشنیدم به ساغرچ برده عنان
20. ۲۰هنوزش که آن آفتاب سپهرنکرده به مردم عیان کین و مهر
21. ۲۱هنوزش که آن برق پر از ستیزنگشته به صحرای ما شعله ریز
22. ۲۲گروهی که غارتگر عالمندز بهر اطاعت به ما همدمند
23. ۲۳بگیریم این قوم را بی دریغببریم سرهای ایشان به تیغ
24. ۲۴به اقبال شاهنشه پاک و دیننباشد به ما تحفه ای به ازین
25. ۲۵به آن شه شویم از ته دل مطیعبیاریم روح بزرگان شفیع
26. ۲۶بود او شهنشاه صاحب کرمبه بختش چو خورشید باشد علم
27. ۲۷محیط است آن شاه جوئیم مانمک خورده خوان اوئیم ما
28. ۲۸خصومت از این خاندان نیست بابچه سازد صف ذره با آفتاب
29. ۲۹شهان را به شاهان بود همسریکند شیر با شیر کین آوری
30. ۳۰نکرده به شه دشمنی هیچ کسچه سازد به آتش صف خار و خس
31. ۳۱زبان بعد از آن خواجه مهدی کشادچنین بود با او جوابی که داد
32. ۳۲ندانسته ای خود که من مهدیمبه این قوم تاراجگر عهدیم
33. ۳۳چنین مصلحت سر به سر هست خامبود آمد شه سخن های عام
34. ۳۴مکن هیچ اندیشه بنشین به جابخارا کجا باشد و ما کجا
35. ۳۵به کار خود آن خلق درمانده انداز این ناحیت دامن افشانده اند
36. ۳۶بگفتا به او خواجه رازق جوابمرا آمد ارواح امشب به خواب
37. ۳۷ز هر جانبی آتش افروختندتر و خشک ده بید را سوختند
38. ۳۸به افلاک شد بانگ بیداد دادبدادند خاکسترش را به باد
39. ۳۹نباشد مرا در دل از غیر پاکازین خواب شوریده ام هولناک
40. ۴۰مرا هست امروز خاطر ملولندارند ارواح ما را قبول
41. ۴۱همان به که زین جای بیرون شویموداع وطن کرده یکسو رویم
42. ۴۲بگفت این و برخاست از جای خویشره رفتن خویش بگرفت پیش
43. ۴۳به صد عز و شأن پادشاه و سپاهچو کردند ساغرچ را تکیه گاه
44. ۴۴ز هر سو خلایق به دیدار شهنهادند شادی کنان رو به ره
45. ۴۵رسیدند هر یک بر آن آستانبه کف تحفه های گران نقد جان
46. ۴۶همه حال خود را بیان ساختندوطن های خود را عیان ساختند
47. ۴۷ندیدند مردم بر آن آستاننشانی ز ده بید و ده بیدیان
48. ۴۸شه مرحمت کیش و دشمن نوازبود دایما در جهان سرفراز
49. ۴۹رسولی طلب کرد با احترامکه از ما رسان خواجگان را سلام
50. ۵۰بگویش که اینست خوان شماخلایق شده میهمان شما
51. ۵۱به مهمان نکرده کسی ترشرویبود صاحب خانه گر تند خوی
52. ۵۲نکردند هرگز چنین ماجرابه اجداد ما بزرگان شما
53. ۵۳شما تا به کی بی وفایی کنیدبه ما چند ناآشنایی کنید
54. ۵۴نباشد چنین کار کار شماخدا می کند حق ز باطل جدا
55. ۵۵چه باشد اگر کار آسان کنیدتوجه به روح بزرگان کنید
56. ۵۶به هر جانبی میل ایشان شودبه ما و شما کار آسان شود
57. ۵۷ز اقبال قاصد سبک خیز شدزمین بوسه داد و به ره تیز شد
58. ۵۸چو قاصد ز تاب ره افروختهبه ده بید آمد نفس سوخته
59. ۵۹نظر باز کرد از یمین و یساربه گردون رسیده زبان شرار
60. ۶۰ز گرمی گریزان شده آفتاببه زیر زمین گاو ماهی کباب
61. ۶۱شراری که ماننده اژدهالبی بر زمین یکی لب در هوا
62. ۶۲گریزان به هر سوی خورد و بزرگچو از لشکر شاه روباه و گرگ
63. ۶۳چو بودند ده بیدیان خودپسنددر آتش فتادند همچون سپند
64. ۶۴بزرگی که سرکش شود چون چناربه جان خود آخر زند خود شرار
65. ۶۵بود زلف از سرکشی در شکستز گردنکشی می شود شعله پست
66. ۶۶فرستاده آمد ز ده بید زودفرو رفته در گرد مانند دود
67. ۶۷درآمد برافروخته در سخنچو شمعی که روشن کند انجمن
68. ۶۸در آغاز گفت ای خداوند کارقیامت به ده بید شد آشکار
69. ۶۹فتادست آتش در آن سرزمینچه آتش که سر تا به پا قهر و کین
70. ۷۰چو بودند آن قوم دور از ادبخدا کرده آخر به ایشان غضب
71. ۷۱تبه شد در ایام احوالشانبه تاراج بردند اموالشان
72. ۷۲زمینی که می رست مهر گیاهبرابر شد آخر به خاک سیاه
73. ۷۳به هر کس بلایی که آمد ز پیشیقین دان که باشد ز کردار خویش
74. ۷۴همین است تنبور را حسب حالز دست نوا می خورد گوشمال
75. ۷۵بیا ساقی آن جام آتش نفسکه گرم است ازو صحبت خار و خس
76. ۷۶به من ده که بخشد دلم را حضوربسوزد به فرقم کلاه غرور