1. ۱دم صبح با شاه خیرالبشرز سوی سمرقند آمد خبر
2. ۲که ای دادرس گوش کن داد ماتویی مرجع آه و فریاد ما
3. ۳گروهی ز قیچاق و قوم خطاز اندازه بیرون نهادند پا
4. ۴همه تافته رو ز فرمان بریجبین ها پر از چین غارتگری
5. ۵به ظاهر چو غنچه زبانها خموشبه باطن بر سوار دل در خروش
6. ۶هنوزش که این قوم نااعتماددر ایام ظاهر نگردد فساد
7. ۷سر نیش ایشان بباید شکستبه نوعی که بر خاک گردند پست
8. ۸به عالم فتادست این گفتگویبه سوی میانکال دارند روی
9. ۹شد بحر و بر شاه عبدالعزیزچو بشنید این قصه پرستیز
10. ۱۰طلب کرد میران و میرزادگانبه ایشان بیان کرد این داستان
11. ۱۱در آن روز گردان رستم لقببه کنگاش کردن کشادند لب
12. ۱۲بگفتند با هم پس از گفتگویبه کرمینه باید نهادند روی
13. ۱۳به روز دگر پادشاه و سپاهنهادند پای عزیمت به راه
14. ۱۴ز قلعه برون شد شه نیک راینظر کرد سوی سکندر سرای
15. ۱۵بگفتا تویی شهریان را پدرازین قلعه و ارک شو با خبر
16. ۱۶ندارم به اورگنجیان اعتمادغباریست ز ایشان مرا در نهاد
17. ۱۷به تحقیق ز ایشان چو یابی خبرفرستان به ما قاصد تیز پر
18. ۱۸دعا کرده برگشت از پیش شاهدر ارک را کرد آرامگاه
19. ۱۹شب و روز بر عیش و عشرت نشستز غفلت می شادمانی به دست
20. ۲۰به ناگه رسید اول شب خبررسید اینک اورگنجی خیره سر
21. ۲۱قیامت شد آن شب به شهر آشکارخلایق پریشان تر از زلف یار
22. ۲۲بیفتاد در شهر و صحرا خروشزمین شد به جنبش زمان شد به جوش
23. ۲۳دم صبح کین مرغ آتش نفسبرآمد برین لاجوردی قفس
24. ۲۴فلک جامه نو چو در بر کشیدجهان خویش را زیور و زر کشید
25. ۲۵نمایان شد از قبله گرد سپاهغبارش گرفته رخ مهر و ماه
26. ۲۶سپاهی چو مور و ملخ بی حساببه هم متصل گشته چون موج آب
27. ۲۷رسیدند صف صف بر اطراف شهرنمودار از رویشان کین و قهر
28. ۲۸به نزدیک قلعه یکی باغ بودازو چار باغ ارم داغ بود
29. ۲۹شه محترم کرده بودش بنانهاده فلک نام او دلکشا
30. ۳۰هماندم در آنجا فرود آمدندبنای اقامت شب آنجا زدند
31. ۳۱منادی بینداخت زین گفتگویخلایق سوی قلعه آرند روی
32. ۳۲دوان بزرگان سوی دروازه هاسوی رخنه ها صاحب آوازه ها
33. ۳۳به هر گرد برهی گروه دگرز هر کنگری آدمی کرده سر
34. ۳۴مسلح سراسر به تیر و تفنگبه خود کرده آماده اسباب جنگ
35. ۳۵همه شب درین فکر خورد و کلانکه فردا چه پیش آید از آسمان
36. ۳۶که را فتح و نصرت دهد یاوریکه افتد به گرداب غارتگری
37. ۳۷که را خانه ایمن شود زین بلاکه گردد به این درد و غم مبتلا
38. ۳۸که از شهر تن جان سلامت بردکه خود را برون زین قیامت برد
39. ۳۹که را سر ز دستار گردد جداکه را سازد ایام بی دست و پا
40. ۴۰که را خویش و فرزند گردد اسیرکه گردد غنی و که گردد فقیر
41. ۴۱چو شب را رساندند مردم به روزبرافراخت قد فتنه خانه سوز
42. ۴۲ز جا جمله اورگنجیان خاستندپی قلعه گیری صف آراستند
43. ۴۳گروهی پیاده شدند از سمندبه یک دست ملتق به دیگر کمند
44. ۴۴لب دامن اندر میان بر زدهروان سوی دروازه ها سرزده
45. ۴۵رسیدند غوغاکنان چون شغالبه دنبالشان قوم دیگر کشال
46. ۴۶کمان های پرتاب کهنه به مشتبه کف تیرها از پر خارپشت
47. ۴۷ز غربال در بر کشیده ز رهسرا پای خفتانشان پر گره
48. ۴۸بود تیغشان اره و رنده هانی و نیزه از تیغ بافنده ها
49. ۴۹کمربندشان ریسمان درشتکله خودها کاسه سنگ پشت
50. ۵۰کمربند شمشیرشان کهنه زهز کفگیر اشکسته تو بی زره
51. ۵۱ز دم های روباه پرها به سرطبقهای چوبین کهنه پسر
52. ۵۲پر تیرشان از پر ماکیانبه پهلو یک آویزشان استخوان
53. ۵۳تبرزینشان شانه گوسفندز قمچینشان منفعل پایبند
54. ۵۴به بر جامه ها پر ز زخم درفشندیده کف پایشان روی کفش
55. ۵۵همه قاق لنج و گرسنه شکمچو بوق سر آسیا سیر دم
56. ۵۶همه ریگ ریز و همه جوی کنبه ده پشت نداف و دیوار زن
57. ۵۷چو خرگوش گشتند در جست و خیزرسیدند بر قلعه چون خاک ریز
58. ۵۸چو یأجوج بر قلعه ماندند دستدرآمد به سد سکندر شکست
59. ۵۹برآمد ز مردم فغان چون نفیرفتادند آخر همه از صفیر
60. ۶۰سکندر که بودی تمام اشتلمچو دید این بلا دست و پا کرد گم
61. ۶۱خلایق دوان سوی کاشانه هانفس سوخته جانب خانه ها
62. ۶۲ز دنبال این مردم آن قوم شومرسیدند پرواز کرده چو بوم
63. ۶۳به کف تیغ هر جانبی تاختندبریدند دست و سرانداختند
64. ۶۴به جوبار رفتند مانند سیلبه ویرانی خانه ها کرده میل
65. ۶۵به بازار خواجه گروه دگرگروهی گل آباد را کرده سر
66. ۶۶گروهی روان جانب اطلمشبکپان همه قوم کهنه کشش
67. ۶۷کشیدند تیر و کشادند شصتنهادند دیگر به تاراج دست
68. ۶۸شکسته در کوی ها بی ابادوان صاحب خانه در کوچه ها
69. ۶۹چو آئینه عریان همه منعمانگریزان سوی خانه مفلسان
70. ۷۰ز کاشانه خواجه ها تا گداپلاسی نماندند به جز بوریا
71. ۷۱زن و مرد یکسان در آن ترکتازفقیر و غنی را نماند امتیاز
72. ۷۲سراها چو دست گدا شد تهیبود لاغری آخر فربهی
73. ۷۳یکی پیرهن می کشید از بریمقید به تنبان کشی دیگری
74. ۷۴یکی بر سر کوچه ملتق به دستبه خون ریختن مستعد همچو مست
75. ۷۵یکی بر سر دست برنده تیغدوان بر سر بامها بی دریغ
76. ۷۶بغل را یکی کرده پر سیم و زریکی جامه شال صوفی به بر
77. ۷۷یکی تنگ کرباس مخمل به دوشیکی دیگری گشته زربفت پوش
78. ۷۸یکی را به کف اشتر پر ز بارز حیرت روان ساربان در قطار
79. ۷۹ز کجبازیی دهر نابرده رنجفتادند چون مار جمله به گنج
80. ۸۰ز تاراج دلهایشان بر حضوربه خرمن درافتاده مانند مور
81. ۸۱گرفتند از خانه مالی که بودشکستند هر جا سفالی که بود
82. ۸۲به اسپان تازی هم جلوه گرندیده پدرهایشان روی خر
83. ۸۳یتیمانشان صاحب اشترانببر جامه ها همچو سوداگران
84. ۸۴به خدمت غلامان و داهان همهچو سوداگران صفاهان همه
85. ۸۵سرایی که نبود نگهبان درودرآیند دزدانش آسان درو
86. ۸۶به شهری که نبود درو پادشاهکشاید به غارتگران قلعه راه
87. ۸۷کشید این ستم تا نماز دگرمگس دیر گردد جدا از شکر
88. ۸۸چو از حد گذشت آن جفا و ستمبه رحم آمد این چرخ پر پیچ و خم
89. ۸۹انوشه یکی قاصد سوی شهرفرستاد پرورده با قهر و زهر
90. ۹۰بگفتا برو جانب خواجه هاپس آنگه بگو بر سکندر سرا
91. ۹۱به هم متفق گشته خورد و کلانرسانند خود را برین آستان
92. ۹۲ز ما گوی دیگر به خورد و بزرگکه ما هم شبانیم و همه کهنه گرگ
93. ۹۳اگر سر درآرند و یاور شوندبه ما جانب شهر رهبر شوند
94. ۹۴به ایشان شبانیم تا زنده ایموگرنه همان گرگ درنده ایم
95. ۹۵ز بیچارگی مردم و خواجه هامهیا به خود ساخته تحفه ها
96. ۹۶به ناچار رفتند بیرون شهربرون آشتی و درون پر ز قهر
97. ۹۷یکی با انوشه رساند این پیامکه بادا تو را تخت و دولت به کام
98. ۹۸رسیدند اینک بزرگان عهدچبین ها پر از تحفه و قند و شهد
99. ۹۹طلب کرد آن ساعت و بار دادبه ایشان در مشورت را کشاد
100. ۱۰۰به تسلیم از جا قد آراستندببستند عهد و امان خواستند
101. ۱۰۱به نامش خطیبان کشادند لبشد آن روز هنگامه بوالعجب
102. ۱۰۲همه خلق گشتند حیران کاردگر تا چه سازد به ما روزگار
103. ۱۰۳بیا ساقی آن باده فیل زورکه موجش بود پای تا سر غرور
104. ۱۰۴به من ده که سازد مرا پادشاهربایم ز خورشید زرین کلاه