1. ۱بت نجار من سرویست یکتاز سر تا پای پیوند از تماشا
2. ۲صنوبر ایستاده بر دکانشتو را شد خویش را از بندگانش
3. ۳به باغ آرزو سرو تمنازند پیش قد او تیشه بر پا
4. ۴جهانی خدمت او کرده پیشهزند هر کس به سوی خویش تیشه
5. ۵زبان تیشه اش شیرین تکلمبه خون کوهکن خورده ترحم
6. ۶ز آب تیشه اش سبز استخوانمبه ذکر اره اش باشد زبانم
7. ۷چه اره چون زبان شعله سرکشفگنده عاشقان را درکشاکش
8. ۸چه اره زیر دستش سربلندانبود ماری ز سر تا پای دندان
9. ۹همیشه شیوه او دلخراشیبه خوبان می نماید ناز پاشی
10. ۱۰نگاه او کمند آسا کشندهکه باشد گوشه چشمش برنده
11. ۱۱چه رنده دارد از آئینه سینهچه سینه صافدل از مهر کینه
12. ۱۲زبان او بود با دل موافقسری دارد به همواری چو عاشق
13. ۱۳اساس خانه ها را اوست استادبه عهد اوست عاشق خانه آباد
14. ۱۴دکانش در به روی عرش بستهدماغش بر سر کرسی نشسته
15. ۱۵به هر منزل گذارد پا همان دمکند چون تیشه سیخ خانه محکم
16. ۱۶سفید از انتظارش چشم درهاجنون پیچیده زنجیر نظرها
17. ۱۷بتان بر صورت او گشته حیرانخجل از بت پرستی بت پرستان
18. ۱۸خراب مقدم او خان و مانهاگل افتاده به چشم تابدانها
19. ۱۹نمی بینم به قصر خویش بنیادغم او خانمانم داد بر باد
20. ۲۰رخش تا رفته از کاشانه منسیه گردیده روی خانه من
21. ۲۱مرا کی از دکانش بهره مندیستز جوش عشقبازان تخته بندیست
22. ۲۲به من کی آشنا از روی یاریستدلش در عاشقی ته چوبکاریست
23. ۲۳به عهد خویش استاد باشدوفایش لیک بی بنیاد باشد
24. ۲۴بیا ساقی دری بگشا به رویمبه جام باده بشکن آرزویم
25. ۲۵مرا چون سیدا معمور گرداندلم را خانه پرنور گردان