1. ۱نگار طشتگر دارد دل سختمرا باشد چو انگشتش سیه بخت
2. ۲چو انگشت از سوادش منفعل شامره آمد شدن گم کرده ایام
3. ۳دکان اوست پر از آتش گلدم او آه آتشبار بلبل
4. ۴چه دکان کعبه آتش پرستانچه دم باد سموم دشت حرمان
5. ۵تنم بگداخته از آتش اوبود چون شعله قد سرکش او
6. ۶چه آتش برق از دودش رمیدهز بیمش شعله در سنگ آرمیده
7. ۷به یادش سوختم بنیاد هستیشد اکنون پیشه ام آتش پرستی
8. ۸چو انگشت آتشم افگنده بر جانسر خود دیده ام در پای سندان
9. ۹چه سندان روی او آئینه روحچه سندان لنگری در کشتی نوح
10. ۱۰ز کوه قاف برده آفرین راشکسته گردن گاو زمین را
11. ۱۱دکانش را نباشد از کس اندوهز سندان است او را پشت بر کوه
12. ۱۲دکان او بود سر منزل منبود چون کوره آتش دل من
13. ۱۳چه کوره ظرف آتشبار دورانچه کوره آسمان از وی هراسان
14. ۱۴اگر یک دم شوم از وصل او دورکند هر مو در اعضا کار انبور
15. ۱۵چه انبور اژدهای آدمی خوارخلاصی یافتن زو هست دشوار
16. ۱۶غمش آتش زده در خانه مننمی آید سوی کاشانه من
17. ۱۷روم هر روز بر طوف دکانشسر خود را نهم بر آستانش
18. ۱۸ز احوال دلم او را خبر نیبه بالینم دمی او را گذر نی
19. ۱۹مرا سودای او بی تاب کردهدلم را آتش او آب کرده
20. ۲۰اگر می شد مرا از زر دم گرمدل چون آهنش می ساختم نرم
21. ۲۱مرا از بی زری باشد رخ زردعبث می کوبم اکنون آهن سرد
22. ۲۲بده ساقی شراب بی غش مندم آبی بزن بر آتش من
23. ۲۳به جانم شعله غم آتش افروختدلم چون سیدا از تشنگی سوخت