1. ۱نگار شاطری دارد رخم زردنه شاطر بلکه خورشید جهانگرد
2. ۲نزاکت جلوه او را هم آغوشخرام قامتش از دل برد هوش
3. ۳لبانش همچو آب زندگانیخضر زان یافت عمر جاودانی
4. ۴نهال قامتش هنگام رفتارقیامت را کند از خواب بیدار
5. ۵قدش در گلشن جانهاست سرویبود رفتار او همچون تذروی
6. ۶به صحرا آهوان وقت رسیدنازو گیرند سرمشق دویدن
7. ۷به ماه و مهر در هم پیشگی هاگرو بر دست در بالا دویها
8. ۸ندارد ساعتی در یک زمین تابسراپا در تحرک همچو سیماب
9. ۹دونده چون خیال دوربینانپرنده همچو چشم نوغزالان
10. ۱۰به عشوه آهوان را بنده کردهبه جلوه سرو را شرمنده کرده
11. ۱۱چو دیده جلوه آن قد دلجوتذرو و باغ شهپر داده با او
12. ۱۲نگویم پر یکی پروانه دشتکه سرگردان به گرد او همی گشت
13. ۱۳همای آسا بهر جانب روان استپر طاوس او را سایه بان است
14. ۱۴رسانده پر بدانجا پایه خویشکشیده سرو را در سایه خویش
15. ۱۵کمر بسته چو کوه آن دشت پیمانهاده پای در دامان صحرا
16. ۱۶خدنگ غمزه اش تا پر نشستهمیان سینه پیکان زنگ بسته
17. ۱۷فغان زنگ او تا در میان استمرا افغان میان جان نهان است
18. ۱۸چو زنگ او لب پر خنده دارمدل خود را با فغان زنده دارم
19. ۱۹هوای شهپر او حاصلم بردفغان زنگ او زنگ از دلم برد
20. ۲۰بر آن شاخ گل تا پر نهادهمرا سودای او بر سر فتاده
21. ۲۱نهال قامت آن سرو مانندفرو رفته به گرداب کمربند
22. ۲۲بیا ای سیدا ختم سخن کنسخن با عندلیبان چمن کن
23. ۲۳به یادش بعد ازین دلریش منشینکمربسته به خون خویش بنشین