1. ۱بت نقاش دارد نقش شیرینخرابش خانه صورتگر چین
2. ۲نگارین پنجه اش از خون بلبلکفش برگ گل انگشتان رگ گل
3. ۳نی کلکش ز رنگ داغ لالهکشیده سرمه در چشم پیاله
4. ۴به نقاشی چو دست خود علم کردسر انگشت نقاشان قلم کرد
5. ۵گل تصویر او بالیده از بوتماشا محو رنگ تخته او
6. ۶ز موج آب حیوانش سیاهیبود نقش بر آبش پشت ماهی
7. ۷به هر جا کلک خود در کار بستهدل صورتگران زنگار بسته
8. ۸کند آن شوخ در هر خانه مأواشود آن خانه گلزار تماشا
9. ۹بود اوراق مشقش دفتر گلبه دستش کلک مو مژگان بلبل
10. ۱۰ز جوش رنگ شنگرفش پیالهنمایان کرده خود را همچو لاله
11. ۱۱نموده پیچک میم دهان راشکسته کاسه لعل بتان را
12. ۱۲کشیده خجلت از گلهای زردشفلک تا گشته ظرف لاجوردش
13. ۱۳ز رنگ اوست یوسف در عماریز کلک اوست رود نیل جاری
14. ۱۴برای پایبوس او نشستهچو نقش بوریا رنگ شکسته
15. ۱۵کشد چون صورت حور و پری رادرآرد جان به تن صورتگری را
16. ۱۶ز فیض پنجه او کلک تصویرکند بی جنبش انگشت تحریر
17. ۱۷بهار از دست رنگ آمیزیش تنگنهالش جلوه گر گردد به هر رنگ
18. ۱۸به کلک او دهد تا دست بیعتپریده رنگ از گلهای جنت
19. ۱۹ز عکسش تا درآید رنگ بر روشده آئینه محو صورت او
20. ۲۰گذارد پای بر هر آستانهکند آن خانه را آئینه خانه
21. ۲۱به کلک خود نمی سازد ستم راکند انگشت او کار قلم را
22. ۲۲نظر بر صورتش هر کس کشادهچو صورت پشت بر دیوار داده
23. ۲۳هوس حیران سرو قامت اوتماشا عشق باز صورت او
24. ۲۴ز تصویر گلش عالم چمن زاررسیده شاخ گل را سر به دیوار
25. ۲۵تبسم بر لبش راز نهفتهز رویش گل کند رنگ شکفته
26. ۲۶عیان از صورت او دلنوازیبود کلکش پی نیرنگ بازی
27. ۲۷شفق از رنگ او در خون نشستهحنا در زیر پایش نقش بسته
28. ۲۸چو گیرد بر کف خود کلک پرگارکند صورت کشان را نقش دیوار
29. ۲۹قلم در دست نقاشان دورانبود مانند چوب رنگریزان
30. ۳۰کف صورتگران را بسته بر چوبقلم در راه او گردیده جاروب
31. ۳۱ز دستش گل کند هر جا گلی هستندیده کس چنین استاد گلدست
32. ۳۲تمنای وصال آن خجستهبه دل هر کس به رنگی نقش بسته
33. ۳۳مرا از صورتش جان یافت هستیبود کارم کنون صورت پرستی
34. ۳۴دمد از دست او گلدسته دستهز انگشتان خود گلدسته بسته
35. ۳۵به هر جا کلک موی او رسیدهچو زلف دلبران سنبل دمیده
36. ۳۶بود گوهر یتیم مهره سنگشصدف باشد سفال جام رنگش
37. ۳۷کشد گر دست خود یک ساعت از کارشود چون گل گریبان چاک دیوار
38. ۳۸ز صورت خانه هر که پا کشیدهبه دامن گیریش صورت دویده
39. ۳۹گلش ز آب طراوت تازه و ترسعادت خامه اش را یار و یاور
40. ۴۰چو آید در نظر قد رسایشکشم در دیده خود نقش پایش
41. ۴۱به پایش کفش رنگین غنچه گلبه روی اوست نقش چشم بلبل
42. ۴۲پی پابوسی ء آن صورت چینکند رخسار خود را نقش قالین
43. ۴۳ز دست او قلم تا رو برآوردبه وصف او زبانم مو برآورد
44. ۴۴ندارم تاب آن خورشید آهنگمرا از دیدن او می پرد رنگ
45. ۴۵تراشد خامه مویی خود از خاراگر نقش مرا بیند به دیوار
46. ۴۶شوم آخر ز سودایش قلندرگذارم همچو کلکش موی بر سر
47. ۴۷بیا ساقی مرا از خود خبر کنچو موج باده نقش تازه سر کن
48. ۴۸دلم را صاف گردان از کدروتبود آئینه ام در بند صورت
49. ۴۹بده چون سیدا کیف رفیعمکه تا روز جزا باشد شفیعم