1. ۱نیست را بنمود هست و محتشمهست را بنمود بر شکل عدم
2. ۲بحر را پوشید و کف کرد آشکارباد را پوشید و بنمودت غبار
3. ۳چون منارهٔ خاک پیچان در هواخاک از خود چون برآید بر علا
4. ۴خاک را بینی به بالا ای علیلباد را نی جز به تعریف دلیل
5. ۵کف همی‌بینی روانه هر طرفکف بی‌دریا ندارد منصرف
6. ۶کف به حس بینی و دریا از دلیلفکر پنهان آشکارا قال و قیل
7. ۷نفی را اثبات می‌پنداشتیمدیدهٔ معدوم‌بینی داشتیم
8. ۸دیده‌ای که اندر نعاسی شد پدیدکی تواند جز خیال و نیست دید
9. ۹لاجرم سرگشته گشتیم از ضلالچون حقیقت شد نهان پیدا خیال
10. ۱۰این عدم را چون نشاند اندر نظرچون نهان کرد آن حقیقت از بصر
11. ۱۱آفرین ای اوستاد سحربافکه نمودی معرضان را درد صاف
12. ۱۲ساحران مهتاب پیمایند زودپیش بازرگان و زر گیرند سود
13. ۱۳سیم بربایند زین گون پیچ پیچسیم از کف رفته و کرباس هیچ
14. ۱۴این جهان جادوست ما آن تاجریمکه ازو مهتاب پیموده خریم
15. ۱۵گز کند کرباس پانصد گز شتابساحرانه او ز نور ماهتاب
16. ۱۶چون ستد او سیم عمرت ای رهیسیم شد کرباس نی کیسه تهی
17. ۱۷قل اعوذت خواند باید کای احدهین ز نفاثات افغان وز عقد
18. ۱۸می‌دمند اندر گره آن ساحراتالغیاث المستغاث از برد و مات
19. ۱۹لیک بر خوان از زبان فعل نیزکه زبان قول سستست ای عزیز
20. ۲۰در زمانه مر ترا سه همره‌اندآن یکی وافی و این دو غدرمند
21. ۲۱آن یکی یاران و دیگر رخت و مالوآن سوم وافیست و آن حسن الفعال
22. ۲۲مال ناید با تو بیرون از قصوریار آید لیک آید تا به گور
23. ۲۳چون ترا روز اجل آید به پیشیار گوید از زبان حال خویش
24. ۲۴تا بدینجا بیش همره نیستمبر سر گورت زمانی بیستم
25. ۲۵فعل تو وافیست زو کن ملتحدکه در آید با تو در قعر لحد