1. ۱لیک گر باشد طبیبش نور حقنیست از پیری و تب نقصان و دق
2. ۲سستی او هست چون سستی مستکه اندر آن سستیش رشک رستمست
3. ۳گر بمیرد استخوانش غرق ذوقذره ذره‌ش در شعاع نور شوق
4. ۴وآنک آنش نیست باغ بی‌ثمرکه خزانش می‌کند زیر و زبر
5. ۵گل نماند خارها ماند سیاهزرد و بی‌مغز آمده چون تل کاه
6. ۶تا چه زلت کرد آن باغ ای خداکه ازو این حله‌ها گردد جدا
7. ۷خویشتن را دید و دید خویشتنزهر قتالست هین ای ممتحن
8. ۸شاهدی کز عشق او عالم گریستعالمش می‌راند از خود جرم چیست
9. ۹جرم آنک زیور عاریه بستکرد دعوی کین حلل ملک منست
10. ۱۰واستانیم آن که تا داند یقینخرمن آن ماست خوبان دانه‌چین
11. ۱۱تا بداند کان حلل عاریه بودپرتوی بود آن ز خورشید وجود
12. ۱۲آن جمال و قدرت و فضل و هنرز آفتاب حسن کرد این سو سفر
13. ۱۳باز می‌گردند چون استارهانور آن خورشید ازین دیوارها
14. ۱۴پرتو خورشید شد وا جایگاهماند هر دیوار تاریک و سیاه
15. ۱۵آنک کرد او در رخ خوبانت دنگنور خورشیدست از شیشهٔ سه رنگ
16. ۱۶شیشه‌های رنگ رنگ آن نور رامی‌نمایند این چنین رنگین بما
17. ۱۷چون نماند شیشه‌های رنگ‌رنگنور بی‌رنگت کند آنگاه دنگ
18. ۱۸خوی کن بی‌شیشه دیدن نور راتا چو شیشه بشکند نبود عمی
19. ۱۹قانعی با دانش آموختهدر چراغ غیر چشم افروخته
20. ۲۰او چراغ خویش برباید که تاتو بدانی مستعیری نی‌فتا
21. ۲۱گر تو کردی شکر و سعی مجتهدغم مخور که صد چنان بازت دهد
22. ۲۲ور نکردی شکر اکنون خون گریکه شدست آن حسن از کافر بری
23. ۲۳امة الکفران اضل اعمالهمامة الایمان اصلح بالهم
24. ۲۴گم شد از بی‌شکر خوبی و هنرکه دگر هرگز نبیند زان اثر
25. ۲۵خویشی و بی‌خویشی و سکر ودادرفت زان سان که نیاردشان به یاد
26. ۲۶که اضل اعمالهم ای کافرانجستن کامست از هر کام‌ران
27. ۲۷جز ز اهل شکر و اصحاب وفاکه مریشان راست دولت در قفا
28. ۲۸دولت رفته کجا قوت دهددولت آینده خاصیت دهد
29. ۲۹قرض ده زین دولت اندر اقرضواتا که صد دولت ببینی پیش رو
30. ۳۰اندکی زین شرب کم کن بهر خویشتا که حوض کوثری یابی به پیش
31. ۳۱جرعه بر خاک وفا آنکس که ریختکی تواند صید دولت زو گریخت
32. ۳۲خوش کند دلشان که اصلح بالهمرد من بعد التوی انزالهم
33. ۳۳ای اجل وی ترک غارت‌ساز دههر چه بردی زین شکوران باز ده
34. ۳۴وا دهد ایشان بنپذیرند آنزانک منعم گشته‌اند از رخت جان
35. ۳۵صوفییم و خرقه‌ها انداختیمباز نستانیم چون در باختیم
36. ۳۶ما عوض دیدیم آنگه چون عوضرفت از ما حاجت و حرص و غرض
37. ۳۷ز آب شور و مهلکی بیرون شدیمبر رحیق و چشمهٔ کوثر زدیم
38. ۳۸آنچ کردی ای جهان با دیگرانبی‌وفایی و فن و ناز گران
39. ۳۹بر سرت ریزیم ما بهر جزاکه شهیدیم آمده اندر غزا
40. ۴۰تا بدانی که خدای پاک رابندگان هستند پر حمله و مری
41. ۴۱سبلت تزویر دنیا بر کنندخیمه را بر باروی نصرت زنند
42. ۴۲این شهیدان باز نو غازی شدندوین اسیران باز بر نصرت زدند
43. ۴۳سر برآوردند باز از نیستیکه ببین ما را گر اکمه نیستی
44. ۴۴تا بدانی در عدم خورشیدهاستوآنچ اینجا آفتاب آنجا سهاست
45. ۴۵در عدم هستی برادر چون بودضد اندر ضد چون مکنون بود
46. ۴۶یخرج الحی من المیت بدانکه عدم آمد امید عابدان
47. ۴۷مرد کارنده که انبارش تهیستشاد و خوش نه بر امید نیستیست
48. ۴۸که بروید آن ز سوی نیستیفهم کن گر واقف معنیستی
49. ۴۹دم به دم از نیستی تو منتظرکه بیابی فهم و ذوق آرام و بر
50. ۵۰نیست دستوری گشاد این راز راورنه بغدادی کنم ابخاز را
51. ۵۱پس خزانهٔ صنع حق باشد عدمکه بر آرد زو عطاها دم به دم
52. ۵۲مبدع آمد حق و مبدع آن بودکه برآرد فرع بی‌اصل و سند