1. ۱آمدیم اکنون به طاوس دورنگکو کند جلوه برای نام و ننگ
2. ۲همت او صید خلق از خیر و شروز نتیجه و فایدهٔ آن بی‌خبر
3. ۳بی‌خبر چون دام می‌گیرد شکاردام را چه علم از مقصود کار
4. ۴دام را چه ضر و چه نفع از گرفتزین گرفت بیهده‌ش دارم شگفت
5. ۵ای برادر دوستان افراشتیبا دو صد دلداری و بگذاشتی
6. ۶کارت این بودست از وقت ولادصید مردم کردن از دام وداد
7. ۷زان شکار و انبهی و باد و بوددست در کن هیچ یابی تار و پود
8. ۸بیشتر رفتست و بیگاهست روزتو به جد در صید خلقانی هنوز
9. ۹آن یکی می‌گیر و آن می‌هل ز داموین دگر را صید می‌کن چون لام
10. ۱۰باز این را می‌هل و می‌جو دگراینت لعب کودکان بی‌خبر
11. ۱۱شب شود در دام تو یک صید نیدام بر تو جز صداع و قید نی
12. ۱۲پس تو خود را صید می‌کردی به دامکه شدی محبوس و محرومی ز کام
13. ۱۳در زمانه صاحب دامی بودهم‌چو ما احمق که صید خود کند
14. ۱۴چون شکار خوک آمد صید عامرنج بی‌حد لقمه خوردن زو حرام
15. ۱۵آنک ارزد صید را عشقست و بسلیک او کی گنجد اندر دام کس
16. ۱۶تو مگر آیی و صید او شویدام بگذاری به دام او روی
17. ۱۷عشق می‌گوید به گوشم پست پستصید بودن خوش‌تر از صیادیست
18. ۱۸گول من کن خویش را و غره شوآفتابی را رها کن ذره شو
19. ۱۹بر درم ساکن شو و بی‌خانه باشدعوی شمعی مکن پروانه باش
20. ۲۰تا ببینی چاشنی زندگیسلطنت بینی نهان در بندگی
21. ۲۱نعل بینی بازگونه در جهانتخته‌بندان را لقب گشته شهان
22. ۲۲بس طناب اندر گلو و تاج داربر وی انبوهی که اینک تاجدار
23. ۲۳هم‌چو گور کافران بیرون حللاندرون قهر خدا عز و جل
24. ۲۴چون قبور آن را مجصص کرده‌اندپردهٔ پندار پیش آورده‌اند
25. ۲۵طبع مسکینت مجصص از هنرهم‌چو نخل موم بی‌برگ و ثمر