1. ۱گفت درویشی به درویشی که توچون بدیدی حضرت حق را بگو
2. ۲گفت بی‌چون دیدم اما بهر قالبازگویم مختصر آن را مثال
3. ۳دیدمش سوی چپ او آذریسوی دست راست جوی کوثری
4. ۴سوی چپش بس جهان‌سوز آتشیسوی دست راستش جوی خوشی
5. ۵سوی آن آتش گروهی برده دستبهر آن کوثر گروهی شاد و مست
6. ۶لیک لعب بازگونه بود سختپیش پای هر شقی و نیکبخت
7. ۷هر که در آتش همی رفت و شرراز میان آب بر می‌کرد سر
8. ۸هر که سوی آب می‌رفت از میاناو در آتش یافت می‌شد در زمان
9. ۹هر که سوی راست شد و آب زلالسر ز آتش بر زد از سوی شمال
10. ۱۰وانک شد سوی شمال آتشینسر برون می‌کرد از سوی یمین
11. ۱۱کم کسی بر سر این مضمر زدیلاجرم کم کس در آن آتش شدی
12. ۱۲جز کسی که بر سرش اقبال ریختکو رها کرد آب و در آتش گریخت
13. ۱۳کرده ذوق نقد را معبود خلقلاجرم زین لعب مغبون بود خلق
14. ۱۴جوق‌جوق و صف‌صف از حرص و شتابمحترز ز آتش گریزان سوی آب
15. ۱۵لاجرم ز آتش برآوردند سراعتبارالاعتبار ای بی‌خبر
16. ۱۶بانگ می‌زد آتش ای گیجان گولمن نیم آتش منم چشمهٔ قبول
17. ۱۷چشم‌بندی کرده‌اند ای بی‌نظردر من آی و هیچ مگریز از شرر
18. ۱۸ای خلیل اینجا شرار و دود نیستجز که سحر و خدعهٔ نمرود نیست
19. ۱۹چون خلیل حق اگر فرزانه‌ایآتش آب تست و تو پروانه‌ای
20. ۲۰جان پروانه همی‌دارد نداکای دریغا صد هزارم پر بدی
21. ۲۱تا همی سوزید ز آتش بی‌امانکوری چشم و دل نامحرمان
22. ۲۲بر من آرد رحم جاهل از خریمن برو رحم آرم از بینش‌وری
23. ۲۳خاصه این آتش که جان آبهاستکار پروانه به عکس کار ماست
24. ۲۴او ببیند نور و در ناری روددل ببیند نار و در نوری شود
25. ۲۵این چنین لعب آمد از رب جلیلتا ببینی کیست از آل خلیل
26. ۲۶آتشی را شکل آبی داده‌اندواندر آتش چشمه‌ای بگشاده‌اند
27. ۲۷ساحری صحن برنجی را به فنصحن پر کرمی کند در انجمن
28. ۲۸خانه را او پر ز کزدمها نموداز دم سحر و خود آن کزدم نبود
29. ۲۹چونک جادو می‌نماید صد چنینچون بود دستان جادوآفرین
30. ۳۰لاجرم از سحر یزدان قرن قرناندر افتادند چون زن زیر پهن
31. ۳۱ساحرانشان بنده بودند و غلاماندر افتادند چون صعوه به دام
32. ۳۲هین بخوان قرآن ببین سحر حلالسرنگونی مکرهای کالجبال
33. ۳۳من نیم فرعون کایم سوی نیلسوی آتش می‌روم من چون خلیل
34. ۳۴نیست آتش هست آن ماء معینوآن دگر از مکر آب آتشین
35. ۳۵پس نکو گفت آن رسول خوش‌جوازذره‌ای عقلت به از صوم و نماز
36. ۳۶زانک عقلت جوهرست این دو عرضاین دو در تکمیل آن شد مفترض
37. ۳۷تا جلا باشد مر آن آیینه راکه صفا آید ز طاعت سینه را
38. ۳۸لیک گر آیینه از بن فاسدستصیقل او را دیر باز آرد به دست
39. ۳۹وان گزین آیینه که خوش مغرس استاندکی صیقل گری آن را بس است