1. ۱صوفیی بدرید جبه در حرجپیشش آمد بعد بدریدن فرج
2. ۲کرد نام آن دریده فرجیاین لقب شد فاش زان مرد نجی
3. ۳این لقب شد فاش و صافش شیخ بردماند اندر طبع خلقان حرف درد
4. ۴هم‌چنین هر نام صافی داشتستاسم را چون دردیی بگذاشتست
5. ۵هر که گل خوارست دردی را گرفترفت صوفی سوی صافی ناشکفت
6. ۶گفت لابد درد را صافی بودزین دلالت دل به صفوت می‌رود
7. ۷درد عسر افتاد و صافش یسر اوصاف چون خرما و دردی بسر او
8. ۸یسر با عسرست هین آیس مباشراه داری زین ممات اندر معاش
9. ۹روح خواهی جبه بشکاف ای پسرتا از آن صفوت برآری زود سر
10. ۱۰هست صوفی آنک شد صفوت‌طلبنه از لباس صوف و خیاطی و دب
11. ۱۱صوفیی گشته به پیش این لئامالخیاطه وال...ه والسلام
12. ۱۲بر خیال آن صفا و نام نیکرنگ پوشیدن نکو باشد ولیک
13. ۱۳بر خیالش گر روی تا اصل اونی چو عباد خیال تو به تو
14. ۱۴دور باش غیرتت آمد خیالگرد بر گرد سراپردهٔ جمال
15. ۱۵بسته هر جوینده را که راه نیستهر خیالش پیش می‌آید بیست
16. ۱۶جز مگر آن تیزکوش تیزهوشکش بود از جیش نصرتهاش جوش
17. ۱۷نجهد از تخییلها نی شه شودتیر شه بنماید آنگه ره شود
18. ۱۸این دل سرگشته را تدبیر بخشوین کمانهای دوتو را تیر بخش
19. ۱۹جرعه‌ای بر ریختی زان خفیه جامبر زمین خاک من کاس الکرام
20. ۲۰هست بر زلف و رخ از جرعه‌ش نشانخاک را شاهان همی‌لیسند از آن
21. ۲۱جرعه حسنست اندر خاک گشکه به صد دل روز و شب می‌بوسیش
22. ۲۲جرعه خاک آمیز چون مجنون کندمر ترا تا صاف او خود چون کند
23. ۲۳هر کسی پیش کلوخی جامه‌چاککه آن کلوخ از حسن آمد جرعه‌ناک
24. ۲۴جرعه‌ای بر ماه و خورشید و حملجرعه‌ای بر عرش و کرسی و زحل
25. ۲۵جرعه گوییش ای عجب یا کیمیاکه ز اسیبش بود چندین بها
26. ۲۶جد طلب آسیب او ای ذوفنونلا یمس ذاک الا المطهرون
27. ۲۷جرعه‌ای بر زر و بر لعل و دررجرعه‌ای بر خمر و بر نقل و ثمر
28. ۲۸جرعه‌ای بر روی خوبان لطافتا چگونه باشد آن راواق صاف
29. ۲۹چون همی مالی زبان را اندرینچون شوی چون بینی آن را بی ز طین
30. ۳۰چونک وقت مرگ آن جرعهٔ صفازین کلوخ تن به مردن شد جدا
31. ۳۱آنچ می‌ماند کنی دفنش تو زوداین چنین زشتی بدان چون گشته بود
32. ۳۲جان چو بی این جیفه بنماید جمالمن نتانم گفت لطف آن وصال
33. ۳۳مه چو بی‌این ابر بنماید ضیاشرح نتوان کرد زان کار و کیا
34. ۳۴حبذا آن مطبخ پر نوش و قندکین سلاطین کاسه‌لیسان ویند
35. ۳۵حبذا آن خرمن صحرای دینکه بود هر خرمن آن را دانه‌چین
36. ۳۶حبذا دریای عمر بی‌غمیکه بود زو هفت دریا شب‌نمی
37. ۳۷جرعه‌ای چون ریخت ساقی الستبر سر این شوره خاک زیردست
38. ۳۸جوش کرد آن خاک و ما زان جوششیمجرعهٔ دیگر که بس بی‌کوششیم
39. ۳۹گر روا بد ناله کردم از عدمور نبود این گفتنی نک تن زدم
40. ۴۰این بیان بط حرص منثنیستاز خلیل آموز که آن بط کشتنیست
41. ۴۱هست در بط غیر این بس خیر و شرترسم از فوت سخنهای دگر