1. ۱پس برو خاموش باش از انقیادزیر ظل امر شیخ و اوستاد
2. ۲ورنه گرچه مستعد و قابلیمسخ گردی تو ز لاف کاملی
3. ۳هم ز استعداد وا مانی اگرسر کشی ز استاد راز و با خبر
4. ۴صبر کن در موزه دوزی تو هنوزور بوی بی‌صبر گردی پاره‌دوز
5. ۵کهنه‌دوزان گر بدیشان صبر و حلمجمله نودوزان شدندی هم به علم
6. ۶بس بکوشی و به آخر از کلالهم تو گویی خویش کالعقل عقال
7. ۷هم‌چو آن مرد مفلسف روز مرگعقل را می‌دید بس بی‌بال و برگ
8. ۸بی‌غرض می‌کرد آن دم اعترافکز ذکاوت راندیم اسپ از گزاف
9. ۹از غروری سر کشیدیم از رجالآشنا کردیم در بحر خیال
10. ۱۰آشنا هیچست اندر بحر روحنیست اینجا چاره جز کشتی نوح
11. ۱۱این چنین فرمود این شاه رسلکه منم کشتی درین دریای کل
12. ۱۲یا کسی کو در بصیرتهای منشد خلیفهٔ راستی بر جای من
13. ۱۳کشتی نوحیم در دریا که تارو نگردانی ز کشتی ای فتی
14. ۱۴هم‌چو کنعان سوی هر کوهی مرواز نبی لا عاصم الیوم شنو
15. ۱۵می‌نماید پست این کشتی ز بندمی‌نماید کوه فکرت بس بلند
16. ۱۶پست منگر هان و هان این پست رابنگر آن فضل حق پیوست را
17. ۱۷در علو کوه فکرت کم نگرکه یکی موجش کند زیر و زبر
18. ۱۸گر تو کنعانی نداری باورمگر دو صد چندین نصیحت پرورم
19. ۱۹گوش کنعان کی پذیرد این کلامکه برو مهر خدایست و ختام
20. ۲۰کی گذارد موعظه بر مهر حقکی بگرداند حدث حکم سبق
21. ۲۱لیک می‌گویم حدیث خوش‌پییبر امید آنک تو کنعان نه‌ای
22. ۲۲آخر این اقرار خواهی کرد هینهم ز اول روز آخر را ببین
23. ۲۳می‌توانی دید آخر را مکنچشم آخربینت را کور کهن
24. ۲۴هر که آخربین بود مسعودوارنبودش هر دم ز ره رفتن عثار
25. ۲۵گر نخواهی هر دمی این خفت‌خیزکن ز خاک پایی مردی چشم تیز
26. ۲۶کحل دیده ساز خاک پاش راتا بیندازی سر اوباش را
27. ۲۷که ازین شاگردی و زین افتقارسوزنی باشی شوی تو ذوالفقار
28. ۲۸سرمه کن تو خاک هر بگزیده راهم بسوزد هم بسازد دیده را
29. ۲۹چشم اشتر زان بود بس نوربارکو خورد از بهر نور چشم خار