1. ۱پیش‌بینی این خرد تا گور بودوآن صاحب دل به نفخ صور بود
2. ۲این خرد از گور و خاکی نگذردوین قدم عرصهٔ عجایب نسپرد
3. ۳زین قدم وین عقل رو بیزار شوچشم غیبی جوی و برخوردار شو
4. ۴هم‌چو موسی نور کی یابد ز جیبسخرهٔ استاد و شاگردان کتیب
5. ۵زین نظر وین عقل ناید جز دوارپس نظر بگذار و بگزین انتظار
6. ۶از سخن‌گویی مجویید ارتفاعمنتظر را به ز گفتن استماع
7. ۷منصب تعلیم نوع شهوتستهر خیال شهوتی در ره بتست
8. ۸گر بفضلش پی ببردی هر فضولکی فرستادی خدا چندین رسول
9. ۹عقل جزوی هم‌چو برقست و درخشدر درخشی کی توان شد سوی وخش
10. ۱۰نیست نور برق بهر رهبریبلک امریست ابر را که می‌گری
11. ۱۱برق عقل ما برای گریه استتا بگرید نیستی در شوق هست
12. ۱۲عقل کودک گفت بر کتاب تنلیک نتواند به خود آموختن
13. ۱۳عقل رنجور آردش سوی طبیبلیک نبود در دوا عقلش مصیب
14. ۱۴نک شیاطین سوی گردون می‌شدندگوش بر اسرار بالا می‌زدند
15. ۱۵می‌ربودند اندکی زان رازهاتا شهب می‌راندشان زود از سما
16. ۱۶که روید آنجا رسولی آمدستهر چه می‌خواهید زو آید به دست
17. ۱۷گر همی‌جویید در بی‌بهاادخلوا الابیات من ابوابها
18. ۱۸می‌زن آن حلقهٔ در و بر باب بیستاز سوی بام فلکتان راه نیست
19. ۱۹نیست حاجتتان بدین راه درازخاکیی را داده‌ایم اسرار راز
20. ۲۰پیش او آیید اگر خاین نییدنیشکر گردید ازو گرچه نیید
21. ۲۱سبزه رویاند ز خاکت آن دلیلنیست کم از سم اسپ جبرئیل
22. ۲۲سبزه گردی تازه گردی در نویگر توخاک اسپ جبریلی شوی
23. ۲۳سبزهٔ جان‌بخش که آن را سامریکرد در گوساله تا شد گوهری
24. ۲۴جان گرفت و بانگ زد زان سبزه اوآنچنان بانگی که شد فتنهٔ عدو
25. ۲۵گر امین آیید سوی اهل رازوا رهید از سر کله مانند باز
26. ۲۶سر کلاه چشم‌بند گوش‌بندکه ازو بازست مسکین و نژند
27. ۲۷زان کله مر چشم بازان را سدستکه همه میلش سوی جنس خودست
28. ۲۸چون برید از جنس با شه گشت یاربر گشاید چشم او را بازدار
29. ۲۹راند دیوان را حق از مرصاد خویشعقل جزوی را ز استبداد خویش
30. ۳۰که سری کم کن نه‌ای تو مستبدبلک شاگرد دلی و مستعد
31. ۳۱رو بر دل رو که تو جزو دلیهین که بندهٔ پادشاه عادلی
32. ۳۲بندگی او به از سلطانیستکه انا خیر دم شیطانیست
33. ۳۳فرق بین و برگزین تو ای حبیسبندگی آدم از کبر بلیس
34. ۳۴گفت آنک هست خورشید ره اوحرف طوبی هر که ذلت نفسه
35. ۳۵سایهٔ طوبی ببین وخوش بخسپسر بنه در سایه بی‌سرکش بخسپ
36. ۳۶ظل ذلت نفسه خوش مضجعیستمستعد آن صفا و مهجعیست
37. ۳۷گر ازین سایه روی سوی منیزود طاغی گردی و ره گم کنی