1. ۱ای برادر دانک شه‌زاده تویدر جهان کهنه زاده از نوی
2. ۲کابلی جادو این دنیاست کوکرد مردان را اسیر رنگ و بو
3. ۳چون در افکندت دریغ آلوده روذدم به دم می‌خوان و می‌دم قل اعوذ
4. ۴تا رهی زین جادوی و زین قلقاستعاذت خواه از رب الفلق
5. ۵زان نبی دنیات را سحاره خواندکو به افسون خلق را در چه نشاند
6. ۶هین فسون گرم دارد گنده پیرکرده شاهان را دم گرمش اسیر
7. ۷در درون سینه نفاثات اوستعقده‌های سحر را اثبات اوست
8. ۸ساحرهٔ دنیا قوی دانا زنیستحل سحر او به پای عامه نیست
9. ۹ور گشادی عقد او را عقلهاانبیا را کی فرستادی خدا
10. ۱۰هین طلب کن خوش‌دمی عقده‌گشارازدان یفعل الله ما یشا
11. ۱۱هم‌چو ماهی بسته استت او به شستشاه زاده ماند سالی و تو شصت
12. ۱۲شصت سال از شست او در محنتینه خوشی نه بر طریق سنتی
13. ۱۳فاسقی بدبخت نه دنیات خوبنه رهیده از وبال و از ذنوب
14. ۱۴نفخ او این عقده‌ها را سخت کردپس طلب کن نفخهٔ خلاق فرد
15. ۱۵تا نفخت فیه من روحی تراوا رهاند زین و گوید برتر آ
16. ۱۶جز به نفخ حق نسوزد نفخ سحرنفخ قهرست این و آن دم نفح مهر
17. ۱۷رحمت او سابقست از قهر اوسابقی خواهی برو سابق بجو
18. ۱۸تا رسی اندر نفوس زوجتکای شه مسحور اینک مخرجت
19. ۱۹با وجود زال ناید انحلالدر شبیکه و در بر آن پر دلال
20. ۲۰نه بگفتست آن سراج امتاناین جهان و آن جهان را ضرتان
21. ۲۱پس وصال این فراق آن بودصحت این تن سقام جان بود
22. ۲۲سخت می‌آید فراق این ممرپس فراق آن مقر دان سخت‌تر
23. ۲۳چون فراق نقش سخت آید تراتا چه سخت آید ز نقاشش جدا
24. ۲۴ای که صبرت نیست از دنیای دونچونت صبرست از خدا ای دوست چون
25. ۲۵چونک صبرت نیست زین آب سیاهچون صبوری داری از چشمهٔ اله
26. ۲۶چونک بی این شرب کم داری سکونچون ز ابراری جدا وز یشربون
27. ۲۷گر ببینی یک نفس حسن ودوداندر آتش افکنی جان و وجود
28. ۲۸جیفه بینی بعد از آن این شرب راچون ببینی کر و فر قرب را
29. ۲۹هم‌چو شه‌زاده رسی در یار خویشپس برون آری ز پا تو خار خویش
30. ۳۰جهد کن در بی‌خودی خود را بیابزودتر والله اعلم بالصواب
31. ۳۱هر زمانی هین مشو با خویش جفتهر زمان چون خر در آب و گل میفت
32. ۳۲از قصور چشم باشد آن عثارکه نبیند شیب و بالا کور وار
33. ۳۳بوی پیراهان یوسف کن سندزانک بویش چشم روشن می‌کند
34. ۳۴صورت پنهان و آن نور جبینکرده چشم انبیا را دوربین
35. ۳۵نور آن رخسار برهاند ز نارهین مشو قانع به نور مستعار
36. ۳۶چشم را این نور حالی‌بین کندجسم و عقل و روح را گرگین کند
37. ۳۷صورتش نورست و در تحقیق نارگر ضیا خواهی دو دست از وی بدار
38. ۳۸دم به دم در رو فتد هر جا روددیده و جانی که حالی‌بین بود
39. ۳۹دور بیند دوربین بی‌هنرهم‌چنانک دور دیدن خواب در
40. ۴۰خفته باشی بر لب جو خشک‌لبمی‌دوی سوی سراب اندر طلب
41. ۴۱دور می‌بینی سراب و می‌دویعاشق آن بینش خود می‌شوی
42. ۴۲می‌زنی در خواب با یاران تو لافکه منم بینادل و پرده‌شکاف
43. ۴۳نک بدان سو آب دیدم هین شتابتا رویم آنجا و آن باشد سراب
44. ۴۴هر قدم زین آب تازی دورتردو دوان سوی سراب با غرر
45. ۴۵عین آن عزمت حجاب این شدهکه به تو پیوسته است و آمده
46. ۴۶بس کسا عزمی به جایی می‌کنداز مقامی کان غرض در وی بود
47. ۴۷دید و لاف خفته می‌ناید به کارجز خیالی نیست دست از وی بدار
48. ۴۸خوابناکی لیک هم بر راه خسپالله الله بر ره الله خسپ
49. ۴۹تا بود که سالکی بر تو زنداز خیالات نعاست بر کند
50. ۵۰خفته را گر فکر گردد هم‌چو مویاو از آن دقت نیابد راه کوی
51. ۵۱فکر خفته گر دوتا و گر سه‌تاستهم خطا اندر خطا اندر خطاست
52. ۵۲موج بر وی می‌زند بی‌احترازخفته پویان در بیابان دراز
53. ۵۳خفته می‌بیند عطشهای شدیدآب اقرب منه من حبل الورید