1. ۱او شنیده بود از دور این خبرکه اسیر پیرزن گشت آن پسر
2. ۲کان عجوزه بود اندر جادویبی‌نظیر و آمن از مثل و دوی
3. ۳دست بر بالای دست است ای فتیدر فن و در زور تا ذات خدا
4. ۴منتهای دستها دست خداستبحر بی‌شک منتهای سیل‌هاست
5. ۵هم ازو گیرند مایه ابرهاهم بدو باشد نهایت سیل را
6. ۶گفت شاهش کاین پسر از دست رفتگفت اینک آمدم درمان زفت
7. ۷نیست همتا زال را زین ساحرانجز من داهی رسیده زان کران
8. ۸چون کف موسی به امر کردگارنک برآرم من ز سحر او دمار
9. ۹که مرا این علم آمد زان طرفنه ز شاگردی سحر مستخف
10. ۱۰آمدم تا بر گشایم سحر اوتا نماند شاه‌زاده زردرو
11. ۱۱سوی گورستان برو وقت سحورپهلوی دیوار هست اسپید گور
12. ۱۲سوی قبله باز کاو آنجای راتا ببینی قدرت و صنع خدا
13. ۱۳بس درازست این حکایت تو ملولزبده را گویم رها کردم فضول
14. ۱۴آن گره‌های گران را برگشادپس ز محنت پور شه را راه داد
15. ۱۵آن پسر با خویش آمد شد دوانسوی تخت شاه با صد امتحان
16. ۱۶سجده کرد و بر زمین می‌زد ذقندر بغل کرده پسر تیغ و کفن
17. ۱۷شاه آیین بست و اهل شهر شادوآن عروس ناامید بی‌مراد
18. ۱۸عالم از سر زنده گشت و پُر فروزای عجب آن روز روز امروز روز
19. ۱۹یک عروسی کرد شاه او را چنانکه جلاب قند بُد پیش سگان
20. ۲۰جادوی کمپیر از غصه بمردروی و خوی زشت فا مالک سپرد
21. ۲۱شاه‌زاده در تعجب مانده بودکز من او عقل و نظر چون در ربود
22. ۲۲نو عروسی دید هم‌چون ماه حسنکه همی‌زد بر ملیحان راه حسن
23. ۲۳گشت بیهوش و برو اندر فتادتا سه روز از جسم وی گم شد فؤاد
24. ۲۴سه شبان‌روز او ز خود بیهوش گشتتا که خلق از غشی او پر جوش گشت
25. ۲۵از گلاب و از علاج آمد به خوداندک اندک فهم گشتش نیک و بد
26. ۲۶بعد سالی گفت شاهش در سخنکای پسر یاد آر از آن یار کهن
27. ۲۷یاد آور زان ضجیع و زان فراشتا بدین حد بی‌وفا و مر مباش
28. ۲۸گفت رو من یافتم دارالسروروا رهیدم از چَهِ دارالغرور
29. ۲۹هم‌چنان باشد چو مؤمن راه یافتسوی نور حق ز ظلمت روی تافت