1. ۱مادر شه‌زاده گفت از نقص عقلشرط کفویت بود در عقل نقل
2. ۲تو ز شح و بخل خواهی وز دهاتا ببندی پور ما را بر گدا
3. ۳گفت صالح را گدا گفتن خطاستکو غنی القلب از داد خداست
4. ۴در قناعت می‌گریزد از تقینه از لیمی و کسل هم‌چون گدا
5. ۵قلتی کان از قناعت وز تقاستآن ز فقر و قلت دونان جداست
6. ۶حبه‌ای آن گر بیابد سر نهدوین ز گنج زر به همت می‌جهد
7. ۷شه که او از حرص قصد هر حراممی‌کند او را گدا گوید همام
8. ۸گفت کو شهر و قلاع او را جهازیا نثار گوهر و دینار ریز
9. ۹گفت رو هر که غم دین برگزیدباقی غمها خدا از وی برید
10. ۱۰غالب آمد شاه و دادش دختریاز نژاد صالحی خوش جوهری
11. ۱۱در ملاحت خود نظیر خود نداشتچهره‌اش تابان‌تر از خورشید چاشت
12. ۱۲حسن دختر این خصالش آنچنانکز نکویی می‌نگنجد در بیان
13. ۱۳صید دین کن تا رسد اندر تبعحسن و مال و جاه و بخت منتفع
14. ۱۴آخرت قطار اشتر دان به ملکدر تبع دنیاش هم‌چون پشم و پشک
15. ۱۵پشم بگزینی شتر نبود تراور بود اشتر چه قیمت پشم را
16. ۱۶چون بر آمد این نکاح آن شاه رابا نژاد صالحان بی مرا
17. ۱۷از قضا کمپیرکی جادو که بودعاشق شه‌زادهٔ با حسن و جود
18. ۱۸جادوی کردش عجوزهٔ کابلیکی برد زان رشک سحر بابلی
19. ۱۹شه بچه شد عاشق کمپیر زشتتا عروس و آن عروسی را بهشت
20. ۲۰یک سیه دیوی و کابولی زنیگشت به شه‌زاده ناگه ره‌زنی
21. ۲۱آن نودساله عجوزی گنده کسنه خرد هشت آن ملک را و نه نس
22. ۲۲تا به سالی بود شه‌زاده اسیربوسه‌جایش نعل کفش گنده پیر
23. ۲۳صحبت کمپیر او را می‌درودتا ز کاهش نیم‌جانی مانده بود
24. ۲۴دیگران از ضعف وی با درد سراو ز سکر سحر از خود بی‌خبر
25. ۲۵این جهان بر شاه چون زندان شدهوین پسر بر گریه‌شان خندان شده
26. ۲۶شاه بس بیچاره شد در برد و ماتروز و شب می‌کرد قربان و زکات
27. ۲۷زانک هر چاره که می‌کرد آن پدرعشق کمپیرک همی‌شد بیشتر
28. ۲۸پس یقین گشتش که مطلق آن سریستچاره او را بعد از این لابه گریست
29. ۲۹سجده می‌کرد او که هم فرمان تراستغیر حق بر ملک حق فرمان کراست
30. ۳۰لیک این مسکین همی‌سوزد چو عوددست گیرش ای رحیم و ای ودود
31. ۳۱تا ز یا رب یا رب و افغان شاهساحری استاد پیش آمد ز راه