1. ۱دی یکی می‌گفت عالم حادثستفانیست این چرخ و حقش وارثست
2. ۲فلسفیی گفت چون دانی حدوثحادثی ابر چون داند غیوث
3. ۳ذره‌ای خود نیستی از انقلابتو چه می‌دانی حدوث آفتاب
4. ۴کرمکی کاندر حدث باشد دفینکی بداند آخر و بدو زمین
5. ۵این به تقلید از پدر بشنیده‌ایاز حماقت اندرین پیچیده‌ای
6. ۶چیست برهان بر حدوث این بگوورنه خامش کن فزون گویی مجو
7. ۷گفت دیدم اندرین بحث عمیقبحث می‌کردند روزی دو فریق
8. ۸در جدال و در خصام و در ستوهگشت هنگامه بر آن دو کس گروه
9. ۹من به سوی جمع هنگامه شدماطلاع از حال ایشان بستدم
10. ۱۰آن یکی می‌گفت گردون فانیستبی‌گمانی این بنا را بانیست
11. ۱۱وان دگر گفت این قدیم و بی کیستنیستش بانی و یا بانی ویست
12. ۱۲گفت منکر گشته‌ای خلاق راروز و شب آرنده و رزاق را
13. ۱۳گفت بی برهان نخواهم من شنیدآنچ گولی آن به تقلیدی گزید
14. ۱۴هین بیاور حجت و برهان که مننشنوم بی حجت این را در زمن
15. ۱۵گفت حجت در درون جانمستدر درون جان نهان برهانمست
16. ۱۶تو نمی‌بینی هلال از ضعف چشممن همی بینم مکن بر من تو خشم
17. ۱۷گفت و گو بسیار گشت و خلق گیجدر سر و پایان این چرخ پسیج
18. ۱۸گفت یارا در درونم حجتیستبر حدوث آسمانم آیتیست
19. ۱۹من یقین دارم نشانش آن بودمر یقین‌دان را که در آتش رود
20. ۲۰در زبان می‌ناید آن حجت بدانهم‌چو حال سر عشق عاشقان
21. ۲۱نیست پیدا سر گفت و گوی منجز که زردی و نزاری روی من
22. ۲۲اشک و خون بر رخ روانه می‌دودحجت حسن و جمالش می‌شود
23. ۲۳گفت من اینها ندانم حجتیکه بود در پیش عامه آیتی
24. ۲۴گفت چون قلبی و نقدی دم زنندکه تو قلبی من نکویم ارجمند
25. ۲۵هست آتش امتحان آخرینکاندر آتش در فتند این دو قرین
26. ۲۶عام و خاص از حالشان عالم شونداز گمان و شک سوی ایقان روند
27. ۲۷آب و آتش آمد ای جان امتحاننقد و قلبی را که آن باشد نهان
28. ۲۸تا من و تو هر دو در آتش رویمحجت باقی حیرانان شویم
29. ۲۹تا من و تو هر دو در بحر اوفتیمکه من و تو این کره را آیتیم
30. ۳۰هم‌چنان کردند و در آتش شدندهر دو خود را بر تف آتش زدند
31. ۳۱از خدا گوینده مرد مدعیرست و سوزید اندر آتش آن دعی
32. ۳۲از مؤذن بشنو این اعلام راکوری افزون‌روان خام را
33. ۳۳که نسوزیدست این نام از اجلکش مسمی صدر بودست و اجل
34. ۳۴صد هزاران زین رهان اندر قرانبر دریده پرده‌های منکران
35. ۳۵چون گرو بستند غالب شد صوابدر دوام و معجزات و در جواب
36. ۳۶فهم کردم کانک دم زد از سبقوز حدوث چرخ پیروزست و حق
37. ۳۷حجت منکر هماره زردرویک نشان بر صدق آن انکار کو
38. ۳۸یک مناره در ثنای منکرانکو درین عالم که تا باشد نشان
39. ۳۹منبری کو که بر آنجا مخبرییاد آرد روزگار منکری
40. ۴۰روی دینار و درم از نامشانتا قیامت می‌دهد زین حق نشان
41. ۴۱سکهٔ شاهان همی گردد دگرسکهٔ احمد ببین تا مستقر
42. ۴۲بر رخ نقره و یا روی زریوا نما بر سکه نام منکری
43. ۴۳خود مگیر این معجز چون آفتابصد زبان بین نام او ام‌الکتاب
44. ۴۴زهره نی کس را که یک حرفی از آنیا بدزدد یا فزاید در بیان
45. ۴۵یار غالب شو که تا غالب شوییار مغلوبان مشو هین ای غوی
46. ۴۶حجت منکر همین آمد که منغیر این ظاهر نمی‌بینم وطن
47. ۴۷هیچ نندیشد که هر جا ظاهریستآن ز حکمتهای پنهان مخبریست
48. ۴۸فایدهٔ هر ظاهری خود باطنیستهم‌چو نفع اندر دواها کامنست