1. ۱هیچ نقاشی نگارد زین نقشبی امید نفع بهر عین نقش
2. ۲بلک بهر میهمانان و کهانکه به فرجه وارهند از اندهان
3. ۳شادی بچگان و یاد دوستاندوستان رفته را از نقش آن
4. ۴هیچ کوزه‌گر کند کوزه شتاببهر عین کوزه نه بر بوی آب
5. ۵هیچ کاسه گر کند کاسه تمامبهر عین کاسه نه بهر طعام
6. ۶هیچ خطاطی نویسد خط به فنبهر عین خط نه بهر خواندن
7. ۷نقش ظاهر بهر نقش غایبستوان برای غایب دیگر ببست
8. ۸تا سوم چارم دهم بر می‌شمراین فواید را به مقدار نظر
9. ۹هم‌چو بازیهای شطرنج ای پسرفایدهٔ هر لعب در تالی نگر
10. ۱۰این نهادند بهر آن لعب نهانوان برای آن و آن بهر فلان
11. ۱۱هم‌چنین دیده جهات اندر جهاتدر پی هم تا رسی در برد و مات
12. ۱۲اول از بهر دوم باشد چنانکه شدن بر پایه‌های نردبان
13. ۱۳و آن دوم بهر سوم می‌دان تمامتا رسی تو پایه پایه تا به بام
14. ۱۴شهوت خوردن ز بهر آن منیآن منی از بهر نسل و روشنی
15. ۱۵کندبینش می‌نبیند غیر اینعقل او بی‌سیر چون نبت زمین
16. ۱۶نبت را چه خوانده چه ناخواندههست پای او به گل در مانده
17. ۱۷گر سرش جنبد پیر باد روتو به سر جنبانیش غره مشو
18. ۱۸آن سرش گوید سمعنا ای صباپای او گوید عصینا خلنا
19. ۱۹چون ندارد سیر می‌راند چون عامبر توکل می‌نهد چون کور گام
20. ۲۰بر توکل تا چه آید در نبردچون توکل کردن اصحاب نرد
21. ۲۱وآن نظرهایی که آن افسرده نیستجز رونده و جز درندهٔ پرده نیست
22. ۲۲آنچ در ده سال خواهد آمدناین زمان بیند به چشم خویشتن
23. ۲۳هم‌چنین هر کس به اندازهٔ نظرغیب و مستقبل ببیند خیر وشر
24. ۲۴چونک سد پیش و سد پس نماندشد گذاره چشم و لوح غیب خواند
25. ۲۵چون نظر پس کرد تا بدو وجودماجرا و آغاز هستی رو نمود
26. ۲۶بحث املاک زمین با کبریادر خلیفه کردن بابای ما
27. ۲۷چون نظر در پیش افکند او بدیدآنچ خواهد بود تا محشر پدید
28. ۲۸پس ز پس می‌بیند او تا اصل اصلپیش می‌بیند عیان تا روز فصل
29. ۲۹هر کسی اندازهٔ روشن‌دلیغیب را بیند به قدر صیقلی
30. ۳۰هر که صیقل بیش کرد او بیش دیدبیشتر آمد برو صورت پدید
31. ۳۱گر تو گویی کان صفا فضل خداستنیز این توفیق صیقل زان عطاست
32. ۳۲قدر همت باشد آن جهد و دعالیس للانسان الا ما سعی
33. ۳۳واهب همت خداوندست و بسهمت شاهی ندارد هیچ خس
34. ۳۴نیست تخصیص خدا کس را به کارمانع طوع و مراد و اختیار
35. ۳۵لیک چون رنجی دهد بدبخت رااو گریزاند به کفران رخت را
36. ۳۶نیکبختی را چو حق رنجی دهدرخت را نزدیکتر وا می‌نهد
37. ۳۷بددلان از بیم جان در کارزارکرده اسباب هزیمت اختیار
38. ۳۸پردلان در جنگ هم از بیم جانحمله کرده سوی صف دشمنان
39. ۳۹رستمان را ترس و غم وا پیش بردهم ز ترس آن بددل اندر خویش مرد
40. ۴۰چون محک آمد بلا و بیم جانزان پدید آید شجاع از هر جبان