1. ۱عقل ضد شهوتست ای پهلوانآنک شهوت می‌تند عقلش مخوان
2. ۲وهم خوانش آنک شهوت را گداستوهم قلب نقد زر عقلهاست
3. ۳بی‌محک پیدا نگردد وهم و عقلهر دو را سوی محک کن زود نقل
4. ۴این محک قرآن و حال انبیاچون محک مر قلب را گوید بیا
5. ۵تا ببینی خویش را ز آسیب منکه نه‌ای اهل فراز و شیب من
6. ۶عقل را گر اره‌ای سازد دو نیمهم‌چو زر باشد در آتش او بسیم
7. ۷وهم مر فرعون عالم‌سوز راعقل مر موسی به جان افروز را
8. ۸رفت موسی بر طریق نیستیگفت فرعونش بگو تو کیستی
9. ۹گفت من عقلم رسول ذوالجلالحجةالله‌ام امانم از ضلال
10. ۱۰گفت نی خامش رها کن های هونسبت و نام قدیمت را بگو
11. ۱۱گفت که نسبت مر از خاکدانشنام اصلم کمترین بندگانش
12. ۱۲بنده‌زادهٔ آن خداوند وحیدزاده از پشت جواری و عبید
13. ۱۳نسبت اصلم ز خاک و آب و گلآب و گل را داد یزدان جان و دل
14. ۱۴مرجع این جسم خاکم هم به خاکمرجع تو هم به خاک ای سهمناک
15. ۱۵اصل ما و اصل جمله سرکشانهست از خاکی و آن را صد نشان
16. ۱۶که مدد از خاک می‌گیرد تنتاز غذایی خاک پیچد گردنت
17. ۱۷چون رود جان می‌شود او باز خاکاندر آن گور مخوف سهمناک
18. ۱۸هم تو و هم ما و هم اشباه توخاک گردند و نماند جاه تو
19. ۱۹گفت غیر این نسب نامیت هستمر ترا آن نام خود اولیترست
20. ۲۰بندهٔ فرعون و بندهٔ بندگانشکه ازو پرورد اول جسم و جانش
21. ۲۱بندهٔ یاغی طاغی ظلومزین وطن بگریخته از فعل شوم
22. ۲۲خونی و غداری و حق‌ناشناسهم برین اوصاف خود می‌کن قیاس
23. ۲۳در غریبی خوار و درویش و خلقکه ندانستی سپاس ما و حق
24. ۲۴گفت حاشا که بود با آن ملیکدر خداوندی کسی دیگر شریک
25. ۲۵واحد اندر ملک او را یار نیبندگانش را جز او سالار نی
26. ۲۶نیست خلقش را دگر کس مالکیشرکتش دعوی کند جز هالکی
27. ۲۷نقش او کردست و نقاش من اوستغیر اگر دعوی کند او ظلم‌جوست
28. ۲۸تو نتانی ابروی من ساختنچون توانی جان من بشناختن
29. ۲۹بلک آن غدار و آن طاغی تویکه کنی با حق دعوی دوی
30. ۳۰گر بکشتم من عوانی را به سهونه برای نفس کشتم نه به لهو
31. ۳۱من زدم مشتی و ناگاه اوفتادآنک جانش خود نبد جانی بداد
32. ۳۲من سگی کشتم تو مرسل‌زادگانصدهزاران طفل بی‌جرم و زیان
33. ۳۳کشته‌ای و خونشان در گردنتتا چه آید بر تو زین خون خوردنت
34. ۳۴کشته‌ای ذریت یعقوب رابر امید قتل من مطلوب را
35. ۳۵کوری تو حق مرا خود برگزیدسرنگون شد آنچ نفست می‌پزید
36. ۳۶گفت اینها را بهل بی‌هیچ شکاین بود حق من و نان و نمک
37. ۳۷که مرا پیش حشر خواری کنیروز روشن بر دلم تاری کنی
38. ۳۸گفت خواری قیامت صعب‌ترگر نداری پاس من در خیر و شر
39. ۳۹زخم کیکی را نمی‌تانی کشیدزخم ماری را تو چون خواهی چشید
40. ۴۰ظاهرا کار تو ویران می‌کنملیک خاری را گلستان می‌کنم