1. ۱عقل می‌گفتش حماقت با توستبا حماقت عقل را آید شکست
2. ۲عقل را باشد وفای عهدهاتو نداری عقل رو ای خربها
3. ۳عقل را یاد آید از پیمان خودپردهٔ نسیان بدراند خرد
4. ۴چونک عقلت نیست نسیان میر تستدشمن و باطل کن تدبیر تست
5. ۵از کمی عقل پروانهٔ خسیسیاد نارد ز آتش و سوز و حسیس
6. ۶چونک پرش سوخت توبه می‌کندآز و نسیانش بر آتش می‌زند
7. ۷ضبط و درک و حافظی و یادداشتعقل را باشد که عقل آن را فراشت
8. ۸چونک گوهر نیست تابش چون بودچون مذکر نیست ایابش چون بود
9. ۹این تمنی هم ز بی‌عقلی اوستکه نبیند کان حماقت را چه خوست
10. ۱۰آن ندامت از نتیجهٔ رنج بودنه ز عقل روشن چون گنج بود
11. ۱۱چونک شد رنج آن ندامت شد عدممی‌نیرزد خاک آن توبه و ندم
12. ۱۲آن ندم از ظلمت غم بست بارپس کلام اللیل یمحوه النهار
13. ۱۳چون برفت آن ظلمت غم گشت خوشهم رود از دل نتیجه و زاده‌اش
14. ۱۴می‌کند او توبه و پیر خردبانگ لو ردوا لعادوا می‌زند