1. ۱بعد سالی چند بهر رزق و کشتشاعر از فقر و عَوَز محتاج گشت
2. ۲گفت وقت فقر و تنگی دو دستجست و جوی آزموده بهترست
3. ۳درگهی را که آزمودم در کرمحاجت نو را بدان جانب برم
4. ۴معنی الله گفت آن سیبویهیولهون فی الحوائج هم لدیه
5. ۵گفت الهنا فی حوائجنا الیکوالتمسناها وجدناها لدیک
6. ۶صد هزاران عاقل اندر وقت دردجمله نالان پیش آن دیان فرد
7. ۷هیچ دیوانهٔ فلیوی این کندبر بخیلی عاجزی کدیه تند
8. ۸گر ندیدندی هزاران بار بیشعاقلان کی جان کشیدندیش پیش
9. ۹بلک جملهٔ ماهیان در موجهاجملهٔ پرندگان بر اوجها
10. ۱۰پیل و گرگ و حیدر اشکار نیزاژدهای زفت و مور و مار نیز
11. ۱۱بلک خاک و باد و آب و هر شرارمایه زو یابند هم دی هم بهار
12. ۱۲هر دمش لابه کند این آسمانکه فرو مگذارم ای حق یک زمان
13. ۱۳استن من عصمت و حفظ تو استجمله مطوی یمین آن دو دست
14. ۱۴وین زمین گوید که دارم بر قرارای که بر آبم تو کردستی سوار
15. ۱۵جملگان کیسه ازو بر دوختنددادن حاجت ازو آموختند
16. ۱۶هر نبیی زو برآورده براتاستعینوا منه صبرا او صلات
17. ۱۷هین ازو خواهید نه از غیر اوآب در یم جو مجو در خشک جو
18. ۱۸ور بخواهی از دگر هم او دهدبر کف میلش سخا هم او نهد
19. ۱۹آنک مُعرِض را ز زر قارون کندرو بدو آری به طاعت چون کند
20. ۲۰بار دیگر شاعر از سودای دادروی سوی آن شه محسن نهاد
21. ۲۱هدیهٔ شاعر چه باشد شعر نوپیش محسن آرد و بنهد گرو
22. ۲۲محسنان با صد عطا و جود و برزر نهاده شاعران را منتظر
23. ۲۳پیششان شعری به از صدتنگ شعرخاصه شاعر کو گهر آرد ز قعر
24. ۲۴آدمی اول حریص نان بودزانک قوت و نان ستون جان بود
25. ۲۵سوی کسب و سوی غصب و صد حیلجان نهاده بر کف از حرص و امل
26. ۲۶چون بنادر گشت مستغنی ز نانعاشق نامست و مدح شاعران
27. ۲۷تا که اصل و فصل او را بر دهنددر بیان فضل او منبر نهند
28. ۲۸تا که کر و فر و زر بخشی اوهم‌چو عنبر بو دهد در گفت و گو
29. ۲۹خلق ما بر صورت خود کرد حقوصف ما از وصف او گیرد سبق
30. ۳۰چونک آن خلاق شکر و حمدجوستآدمی را مدح‌جویی نیز خوست
31. ۳۱خاصه مرد حق که در فضلست چستپر شود زان باد چون خیک درست
32. ۳۲ور نباشد اهل زان باد دروغخیک بدریدست کی گیرد فروغ
33. ۳۳این مثل از خود نگفتم ای رفیقسرسری مشنو چو اهلی و مفیق
34. ۳۴این پیمبر گفت چون بشنید قدحکه چرا فربه شود احمد به مدح
35. ۳۵رفت شاعر پیش آن شاه و ببردشعر اندر شکر احسان کان نمرد
36. ۳۶محسنان مردند و احسانها بماندای خنک آن را که این مرکب براند
37. ۳۷ظالمان مردند و ماند آن ظلمهاوای جانی کو کند مکر و دها
38. ۳۸گفت پیغامبر خنک آن را که اوشد ز دنیا ماند ازو فعل نکو
39. ۳۹مرد محسن لیک احسانش نمردنزد یزدان دین و احسان نیست خرد
40. ۴۰وای آنکو مرد و عصیانش نمودتا نپنداری به مرگ او جان ببرد
41. ۴۱این رها کن زانک شاعر بر گذروام‌دارست و قوی محتاج زر
42. ۴۲برد شاعر شعر سوی شهریاربر امید بخشش و احسان پار
43. ۴۳نازنین شعری پر از در درستبر امید و بوی اکرام نخست
44. ۴۴شاه هم بر خوی خود گفتش هزارچون چنین بد عادت آن شهریار
45. ۴۵لیک این بار آن وزیر پر ز جودبر براق عز ز دنیا رفته بود
46. ۴۶بر مقام او وزیر نو رئیسگشته لیکن سخت بی‌رحم و خسیس
47. ۴۷گفت ای شه خرجها داریم ماشاعری را نبود این بخشش جزا
48. ۴۸من به ربع عشر این ای مغتنممرد شاعر را خوش و راضی کنم
49. ۴۹خلق گفتندش که او از پیش‌دستده هزاران زین دلاور برده است
50. ۵۰بعد شکر کلک خایی چون کندبعد سلطانی گدایی چون کند
51. ۵۱گفت بفشارم ورا اندر فشارتا شود زار و نزار از انتظار
52. ۵۲آنگه ار خاکش دهم از راه مندر رباید هم‌چو گلبرگ از چمن
53. ۵۳این به من بگذار که استادم درینگر تقاضاگر بود هر آتشین
54. ۵۴از ثریا گر بپرد تا ثرینرم گردد چون ببیند او مرا
55. ۵۵گفت سلطانش برو فرمان تراستلیک شادش کن که نیکوگوی ماست
56. ۵۶گفت او را و دو صد اومیدلیستو به من بگذار این بر من نویس
57. ۵۷پس فکندش صاحب اندر انتظارشد زمستان و دی و آمد بهار
58. ۵۸شاعر اندر انتظارش پیر شدپس زبون این غم و تدبیر شد
59. ۵۹گفت اگر زر نه که دشنامم دهیتا رهد جانم ترا باشم رهی
60. ۶۰انتظارم کشت باری گو بروتا رهد این جان مسکین از گرو
61. ۶۱بعد از آنش داد ربع عشر آنماند شاعر اندر اندیشهٔ گران
62. ۶۲کانچنان نقد و چنان بسیار بوداین که دیر اشکفت دستهٔ خار بود
63. ۶۳پس بگفتندش که آن دستور رادرفت از دنیا خدا مزدت دهاد
64. ۶۴که مضاعف زو همی‌شد آن عطاکم همی‌افتاد بخشش را خطا
65. ۶۵این زمان او رفت و احسان را ببرداو نمرد الحق بلی احسان بمرد
66. ۶۶رفت از ما صاحب راد و رشیدصاحب سلاخ درویشان رسید
67. ۶۷رو بگیر این را و زینجا شب گریزتا نگیرد با تو این صاحب‌ستیز
68. ۶۸ما به صد حیلت ازو این هدیه رابستدیم ای بی‌خبر از جهد ما
69. ۶۹رو بایشان کرد و گفت ای مشفقاناز کجا آمد بگویید این عوان
70. ۷۰چیست نام این وزیر جامه‌کنقوم گفتندش که نامش هم حسن
71. ۷۱گفت یا رب نام آن و نام اینچون یکی آمد دریغ ای رب دین
72. ۷۲آن حسن نامی که از یک کلک اوصد وزیر و صاحب آید جودخو
73. ۷۳این حسن کز ریش زشت این حسنمی‌توان بافید ای جان صد رسن
74. ۷۴بر چنین صاحب چو شه اصغا کندشاه و ملکش را ابد رسوا کند