1. ۱شاعری آورد شعری پیش شاهبر امید خلعت و اکرام و جاه
2. ۲شاه مکرم بود فرمودش هزاراز زر سرخ و کرامات و نثار
3. ۳پس وزیرش گفت کین اندک بودده هزارش هدیه وا ده تا رود
4. ۴از چنو شاعر نس از تو بحردستده هزاری که بگفتم اندکست
5. ۵فقه گفت آن شاه را و فلسفهتا برآمد عشر خرمن از کفه
6. ۶ده هزارش داد و خلعت درخورشخانهٔ شکر و ثنا گشت آن سرش
7. ۷پس تفحص کرد کین سعی کی بودشاه را اهلیت من کی نمود
8. ۸پس بگفتندش فلان‌الدین وزیرآن حسن نام و حسن خلق و ضمیر
9. ۹در ثنای او یکی شعری درازبر نبشت و سوی خانه رفت باز
10. ۱۰بی‌زبان و لب همان نعمای شاهمدح شه می‌کرد و خلعتهای شاه