1. ۱چند آن فرعون می‌شد نرم و رامچون شنیدی او ز موسی آن کلام
2. ۲آن کلامی که بدادی سنگ شیراز خوشی آن کلام بی‌نظیر
3. ۳چون بهامان که وزیرش بود اومشورت کردی که کینش بود خو
4. ۴پس بگفتی تا کنون بودی خدیوبنده گردی ژنده‌پوشی را بریو
5. ۵هم‌چو سنگ منجنیقی آمدیآن سخن بر شیشه خانهٔ او زدی
6. ۶هر چه صد روز آن کلیم خوش‌خطابساختی در یک‌دم او کردی خراب
7. ۷عقل تو دستور و مغلوب هواستدر وجودت ره‌زن راه خداست
8. ۸ناصحی ربانیی پندت دهدآن سخن را او به فن طرحی نهد
9. ۹کین نه بر جایست هین از جا مشونیست چندان با خود آ شیدا مشو
10. ۱۰وای آن شه که وزیرش این بودجای هر دو دوزخ پر کین بود
11. ۱۱شاد آن شاهی که او را دست‌گیرباشد اندر کار چون آصف وزیر
12. ۱۲شاه عادل چون قرین او شودنام آن نور علی نور این بود
13. ۱۳چون سلیمان شاه و چون آصف وزیرنور بر نورست و عنبر بر عبیر
14. ۱۴شاه فرعون و چو هامانش وزیرهر دو را نبود ز بدبختی گزیر
15. ۱۵پس بود ظلمات بعضی فوق بعضنه خرد یار و نه دولت روز عرض
16. ۱۶من ندیدم جز شقاوت در لئامگر تو دیدستی رسان از من سلام
17. ۱۷هم‌چو جان باشد شه و صاحب چو عقلعقل فاسد روح را آرد بنقل
18. ۱۸آن فرشتهٔ عقل چون هاروت شدسحرآموز دو صد طاغوت شد
19. ۱۹عقل جزوی را وزیر خود مگیرعقل کل را ساز ای سلطان وزیر
20. ۲۰مر هوا را تو وزیر خود مسازکه برآید جان پاکت از نماز
21. ۲۱کین هوا پر حرص و حالی‌بین بودعقل را اندیشه یوم دین بود
22. ۲۲عقل را دو دیده در پایان کاربهر آن گل می‌کشد او رنج خار
23. ۲۳که نفرساید نریزد در خزانباد هر خرطوم اخشم دور از آن