1. ۱پیرمردی پیشش آمد با عصاکای حلیمه چه فتاد آخر ترا
2. ۲که چنین آتش ز دل افروختیاین جگرها را ز ماتم سوختی
3. ۳گفت احمد را رضیعم معتمدپس بیاوردم که بسپارم به جد
4. ۴چون رسیدم در حطیم آوازهامی‌رسید و می‌شنیدم از هوا
5. ۵من چو آن الحان شنیدم از هواطفل را بنهادم آنجا زان صدا
6. ۶تا ببینم این ندا آواز کیستکه ندایی بس لطیف و بس شهیست
7. ۷نه از کسی دیدم بگرد خود نشاننه ندا می منقطع شد یک زمان
8. ۸چونک واگشتم ز حیرتهای دلطفل را آنجا ندیدم وای دل
9. ۹گفتش ای فرزند تو انده مدارکه نمایم مر ترا یک شهریار
10. ۱۰که بگوید گر بخواهد حال طفلاو بداند منزل و ترحال طفل
11. ۱۱پس حلیمه گفت ای جانم فدامر ترا ای شیخ خوب خوش‌ندا
12. ۱۲هین مرا بنمای آن شاه نظرکش بود از حال طفل من خبر
13. ۱۳برد او را پیش عزی کین صنمهست در اخبار غیبی مغتنم
14. ۱۴ما هزاران گم شده زو یافتیمچون به خدمت سوی او بشتافتیم
15. ۱۵پیر کرد او را سجود و گفت زودای خداوند عرب ای بحر جود
16. ۱۶گفت ای عزی تو بس اکرامهاکرده‌ای تا رسته‌ایم از دامها
17. ۱۷بر عرب حقست از اکرام توفرض گشته تا عرب شد رام تو
18. ۱۸این حلیمهٔ سعدی از اومید توآمد اندر ظل شاخ بید تو
19. ۱۹که ازو فرزند طفلی گم شدستنام آن کودک محمد آمدست
20. ۲۰چون محمد گفت آن جمله بتانسرنگون گشتند و ساجد آن زمان
21. ۲۱که برو ای پیر این چه جست و جوستآن محمد را که عزل ما ازوست
22. ۲۲ما نگون و سنگسار آییم ازوما کساد و بی‌عیار آییم ازو
23. ۲۳آن خیالاتی که دیدندی ز ماوقت فترت گاه گاه اهل هوا
24. ۲۴گم شود چون بارگاه او رسیدآب آمد مر تیمم را درید
25. ۲۵دور شو ای پیر فتنه کم فروزهین ز رشک احمدی ما را مسوز
26. ۲۶دور شو بهر خدا ای پیر توتا نسوزی ز آتش تقدیر تو
27. ۲۷این چه دم اژدها افشردنستهیچ دانی چه خبر آوردنست
28. ۲۸زین خبر جوشد دل دریا و کانزین خبر لرزان شود هفت آسمان
29. ۲۹چون شنید از سنگها پیر این سخنپس عصا انداخت آن پیر کهن
30. ۳۰پس ز لرزه و خوف و بیم آن نداپیر دندانها به هم بر می‌زدی
31. ۳۱آنچنان که اندر زمستان مرد عوراو همی لرزید و می‌گفت ای ثبور
32. ۳۲چون در آن حالت بدید او پیر رازان عجب گم کرد زن تدبیر را
33. ۳۳گفت پیرا گر چه من در محنتمحیرت اندر حیرت اندر حیرتم
34. ۳۴ساعتی بادم خطیبی می‌کندساعتی سنگم ادیبی می‌کند
35. ۳۵باد با حرفم سخنها می‌دهدسنگ و کوهم فهم اشیا می‌دهد
36. ۳۶گاه طفلم را ربوده غیبیانغیبیان سبز پر آسمان
37. ۳۷از که نالم با که گویم این گلهمن شدم سودایی اکنون صد دله
38. ۳۸غیرتش از شرح غیبم لب ببستاین قدر گویم که طفلم گم شدست
39. ۳۹گر بگویم چیز دیگر من کنونخلق بندندم به زنجیر جنون
40. ۴۰گفت پیرش کای حلیمه شاد باشسجدهٔ شکر آر و رو را کم خراش
41. ۴۱غم مخور یاوه نگردد او ز توبلک عالم یاوه گردد اندرو
42. ۴۲هر زمان از رشک غیرت پیش و پسصد هزاران پاسبانست و حرس
43. ۴۳آن ندیدی کان بتان ذو فنونچون شدند از نام طفلت سرنگون
44. ۴۴این عجب قرنیست بر روی زمینپیر گشتم من ندیدم جنس این
45. ۴۵زین رسالت سنگها چون ناله داشتتا چه خواهد بر گنه کاران گماشت
46. ۴۶سنگ بی‌جرمست در معبودیشتو نه‌ای مضطر که بنده بودیش
47. ۴۷او که مضطر این چنین ترسان شدستتا که بر مجرم چه‌ها خواهند بست