1. ۱در نغولی بود آب آن تشنه راندبر درخت جوز جوزی می‌فشاند
2. ۲می‌فتاد از جوزبن جوز اندر آببانگ می‌آمد همی دید او حباب
3. ۳عاقلی گفتش که بگذار ای فتیجوزها خود تشنگی آرد ترا
4. ۴بیشتر در آب می‌افتد ثمرآب در پستیست از تو دور در
5. ۵تا تو از بالا فرو آیی به زورآب جویش برده باشد تا به دور
6. ۶گفت قصدم زین فشاندن جوز نیستتیزتر بنگر برین ظاهر مه‌ایست
7. ۷قصد من آنست که آید بانگ آبهم ببینم بر سر آب این حباب
8. ۸تشنه را خود شغل چه بود در جهانگرد پای حوض گشتن جاودان
9. ۹گرد جو و گرد آب و بانگ آبهم‌چو حاجی طایف کعبهٔ صواب
10. ۱۰هم‌چنان مقصود من زین مثنویای ضیاء الحق حسام‌الدین توی
11. ۱۱مثنوی اندر فروع و در اصولجمله آن تست کردستی قبول
12. ۱۲در قبول آرند شاهان نیک و بدچون قبول آرند نبود بیش رد
13. ۱۳چون نهالی کاشتی آبش بدهچون گشادش داده‌ای بگشا گره
14. ۱۴قصدم از الفاظ او راز توستقصدم از انشایش آواز توست
15. ۱۵پیش من آوازت آواز خداستعاشق از معشوق حاشا که جداست
16. ۱۶اتصالی بی‌تکیف بی‌قیاسهست رب‌الناس را با جان ناس
17. ۱۷لیک گفتم ناس من نسناس نیناس غیر جان جان‌اشناس نی
18. ۱۸ناس مردم باشد و کو مردمیتو سر مردم ندیدستی دمی
19. ۱۹ما رمیت اذ رمیت خوانده‌ایلیک جسمی در تجزی مانده‌ای
20. ۲۰ملک جسمت را چو بلقیس ای غبیترک کن بهر سلیمان نبی
21. ۲۱می‌کنم لا حول نه از گفت خویشبلک از وسواس آن اندیشه کیش
22. ۲۲کو خیالی می‌کند در گفت مندر دل از وسواس و انکارات ظن
23. ۲۳می‌کنم لا حول یعنی چاره نیستچون ترا در دل بضدم گفتنیست
24. ۲۴چونک گفت من گرفتت در گلومن خمش کردم تو آن خود بگو
25. ۲۵آن یکی نایی خوش نی می‌زدستناگهان از مقعدش بادی بجست
26. ۲۶نای را بر کون نهاد او که ز منگر تو بهتر می‌زنی بستان بزن
27. ۲۷ای مسلمان خود ادب اندر طلبنیست الا حمل از هر بی‌ادب
28. ۲۸هر که را بینی شکایت می‌کندکه فلان کس راست طبع و خوی بد
29. ۲۹این شکایت‌گر بدان که بدخو استکه مر آن بدخوی را او بدگو است
30. ۳۰زانک خوش‌خو آن بود کو در خمولباشد از بدخو و بدطبعان حمول
31. ۳۱لیک در شیخ آن گله ز آمر خداستنه پی خشم و ممارات و هواست
32. ۳۲آن شکایت نیست هست اصلاح جانچون شکایت کردن پیغامبران
33. ۳۳ناحمولی انبیا از امر دانورنه حمالست بد را حلمشان
34. ۳۴طبع را کشتند در حمل بدیناحمولی گر بود هست ایزدی
35. ۳۵ای سلیمان در میان زاغ و بازحلم حق شو با همه مرغان بساز
36. ۳۶ای دو صد بلقیس حلمت را زبونکه اهد قومی انهم لا یعلمون