1. ۱مرتضی را گفت روزی یک عنودکو ز تعظیم خدا آگه نبود
2. ۲بر سر بامی و قصری بس بلندحفظ حق را واقفی ای هوشمند
3. ۳گفت آری او حفیظست و غنیهستی ما را ز طفلی و منی
4. ۴گفت خود را اندر افکن هین ز باماعتمادی کن بحفظ حق تمام
5. ۵تا یقین گردد مرا ایمان توو اعتقاد خوب با برهان تو
6. ۶پس امیرش گفت خامش کن بروتا نگردد جانت زین جرئت گرو
7. ۷کی رسد مر بنده را که با خداآزمایش پیش آرد ز ابتلا
8. ۸بنده را کی زهره باشد کز فضولامتحان حق کند ای گیج گول
9. ۹آن خدا را می‌رسد کو امتحانپیش آرد هر دمی با بندگان
10. ۱۰تا به ما ما را نماید آشکارکه چه داریم از عقیده در سرار
11. ۱۱هیچ آدم گفت حق را که تو راامتحان کردم درین جرم و خطا
12. ۱۲تا ببینم غایت حلمت شهااه کرا باشد مجال این کرا
13. ۱۳عقل تو از بس که آمد خیره‌سرهست عذرت از گناه تو بتر
14. ۱۴آنک او افراشت سقف آسمانتو چه دانی کردن او را امتحان
15. ۱۵ای ندانسته تو شر و خیر راامتحان خود را کن آنگه غیر را
16. ۱۶امتحان خود چو کردی ای فلانفارغ آیی ز امتحان دیگران
17. ۱۷چون بدانستی که شکردانه‌ایپس بدانی کاهل شکرخانه‌ای
18. ۱۸پس بدان بی‌امتحانی که الهشکری نفرستدت ناجایگاه
19. ۱۹این بدان بی‌امتحان از علم شاهچون سری نفرستدت در پایگاه
20. ۲۰هیچ عاقل افکند در ثمیندر میان مستراحی پر چمین
21. ۲۱زانک گندم را حکیم آگهیهیچ نفرستد به انبار کهی
22. ۲۲شیخ را که پیشوا و رهبرستگر مریدی امتحان کرد او خرست
23. ۲۳امتحانش گر کنی در راه دینهم تو گردی ممتحن ای بی‌یقین
24. ۲۴جرات و جهلت شود عریان و فاشاو برهنه کی شود زان افتتاش
25. ۲۵گر بیاید ذره سنجد کوه رابر درد زان که ترازوش ای فتی
26. ۲۶کز قیاس خود ترازو می‌تندمرد حق را در ترازو می‌کند
27. ۲۷چون نگنجد او به میزان خردپس ترازوی خرد را بر درد
28. ۲۸امتحان هم‌چون تصرف دان دروتو تصرف بر چنان شاهی مجو
29. ۲۹چه تصرف کرد خواهد نقشهابر چنان نقاش بهر ابتلا
30. ۳۰امتحانی گر بدانست و بدیدنی که هم نقاش آن بر وی کشید
31. ۳۱چه قدر باشد خود این صورت که بستپیش صورتها که در علم ویست
32. ۳۲وسوسهٔ این امتحان چون آمدتبخت بد دان کآمد و گردن زدت
33. ۳۳چون چنین وسواس دیدی زود زودبا خدا گرد و در آ اندر سجود
34. ۳۴سجده گه را تر کن از اشک روانکای خدا تو وا رهانم زین گمان
35. ۳۵آن زمان کت امتحان مطلوب شدمسجد دین تو پر خروب شد