1. ۱در جوابش بر گشاد آن یار لبکز سوی ما روز سوی تست شب
2. ۲حیله‌های تیره اندر داوریپیش بینایان چرا می‌آوری
3. ۳هر چه در دل داری از مکر و رموزپیش ما رسواست و پیدا هم‌چو روز
4. ۴گر بپوشیمش ز بنده‌پروریتو چرا بی‌رویی از حد می‌بری
5. ۵از پدر آموز که آدم در گناهخوش فرود آمد به سوی پایگاه
6. ۶چون بدید آن عالم الاسرار رابر دو پا استاد استغفار را
7. ۷بر سر خاکستر انده نشستاز بهانه شاخ تا شاخی نجست
8. ۸ربنا انا ظلمنا گفت و بسچونک جانداران بدید از پیش و پس
9. ۹دید جانداران پنهان هم‌چو جاندورباش هر یکی تا آسمان
10. ۱۰که هلا پیش سلیمان مور باشتا بنشکافد ترا این دورباش
11. ۱۱جز مقام راستی یک دم مه‌ایستهیچ لالا مرد را چون چشم نیست
12. ۱۲کور اگر از پند پالوده شودهر دمی او باز آلوده شود
13. ۱۳آدما تو نیستی کور از نظرلیک اذا جاء القضا عمی البصر
14. ۱۴عمرها باید به نادر گاه‌گاهتا که بینا از قضا افتد به چاه
15. ۱۵کور را خود این قضا همراه اوستکه مرورا اوفتادن طبع و خوست
16. ۱۶در حدث افتد نداند بوی چیستاز منست این بوی یا ز آلودگیست
17. ۱۷ور کسی بر وی کند مشکی نثارهم ز خود داند نه از احسان یار
18. ۱۸پس دو چشم روشن ای صاحب‌نظرمر ترا صد مادرست و صد پدر
19. ۱۹خاصه چشم دل آن هفتاد توستوین دو چشم حس خوشه‌چین اوست
20. ۲۰ای دریغا ره‌...ن بنشسته‌اندصد گره زیر زبانم بسته‌اند
21. ۲۱پای‌بسته چون رود خوش راهواربس گران بندیست این معذور دار
22. ۲۲این سخن اشکسته می‌آید دلاکین سخن دُرَّستْ غیرت آسیا
23. ۲۳در اگر چه خرد و اشکسته شودتوتیای دیدهٔ خسته شود
24. ۲۴ای در از اشکست خود بر سر مزنکز شکستن روشنی خواهی شدن
25. ۲۵همچنین اشکسته بسته گفتنیستحق کند آخر درستش کو غنیست
26. ۲۶گندم ار بشکست و از هم در سکستبر دکان آمد که نک نان درست
27. ۲۷تو هم ای عاشق چو جرمت گشت فاشآب و روغن ترک کن اشکسته باش
28. ۲۸آنک فرزندان خاص آدم‌اندنفحهٔ انا ظلمنا می‌دمند
29. ۲۹حاجت خود عرضه کن حجت مگوهم‌چو ابلیس لعین سخت‌رو
30. ۳۰سخت‌رویی گر ورا شد عیب‌پوشدر ستیز و سخت‌رویی رو بکوش
31. ۳۱آن ابوجهل از پیمبر معجزیخواست هم‌چون کینه‌ور ترکی غزی
32. ۳۲لیک آن صدیق حق معجز نخواستگفت این رو خود نگوید جز که راست
33. ۳۳کی رسد هم‌چون توی را کز منیامتحان هم‌چو من یاری کنی