1. ۱از پی آن گفت حق خود را بصیرکه بود دید ویت هر دم نذیر
2. ۲از پی آن گفت حق خود را سمیعتا ببندی لب ز گفتار شنیع
3. ۳از پی آن گفت حق خود را علیمتا نیندیشی فسادی تو ز بیم
4. ۴نیست اینها بر خدا اسم علمکه سیه کافور دارد نام هم
5. ۵اسم مشتقست و اوصاف قدیمنه مثال علت اولی سقیم
6. ۶ورنه تسخر باشد و طنز و دهاکر را سامع ضریران را ضیا
7. ۷یا علم باشد حیی نام وقیحیا سیاه زشت را نام صبیح
8. ۸طفلک نوزاده را حاجی لقبیا لقب غازی نهی بهر نسب
9. ۹گر بگویند این لقبها در مدیحتا ندارد آن صفت نبود صحیح
10. ۱۰تسخر و طنزی بود آن یا جنونپاک حق عما یقول الظالمون
11. ۱۱من همی دانستمت پیش از وصالکه نکورویی ولیکن بدخصال
12. ۱۲من همی دانستمت پیش از لقاکز ستیزه راسخی اندر شقا
13. ۱۳چونک چشمم سرخ باشد در عمشدانمش زان درد گر کم بینمش
14. ۱۴تو مرا چون بره دیدی بی شبانتو گمان بردی ندارم پاسبان
15. ۱۵عاشقان از درد زان نالیده‌اندکه نظر ناجایگه مالیده‌اند
16. ۱۶بی‌شبان دانسته‌اند آن ظبی رارایگان دانسته‌اند آن سبی را
17. ۱۷تا ز غمزه تیر آمد بر جگرکه منم حارس گزافه کم نگر
18. ۱۸کی کم از بره کم از بزغاله‌امکه نباشد حارس از دنباله‌ام
19. ۱۹حارسی دارم که ملکش می‌سزدداند او بادی که آن بر من وزد
20. ۲۰سرد بود آن باد یا گرم آن علیمنیست غافل نیست غایب ای سقیم
21. ۲۱نفس شهوانی ز حق کرست و کورمن به دل کوریت می‌دیدم ز دور
22. ۲۲هشت سالت زان نپرسیدم به هیچکه پرت دیدم ز جهل پیچ پیچ
23. ۲۳خود چه پرسم آنک او باشد بتونکه تو چونی چون بود او سرنگون