1. ۱گفت گفتم من چنین عذری و اوگفت نه من نیستم اسباب جو
2. ۲ما ز مال و زر ملول و تخمه‌ایمما به حرص و جمع نه چون عامه‌ایم
3. ۳قصد ما سترست و پاکی و صلاحدر دو عالم خود بدان باشد فلاح
4. ۴باز صوفی عذر درویشی بگفتو آن مکرر کرد تا نبود نهفت
5. ۵گفت زن من هم مکرر کرده‌امبی‌جهازی را مقرر کرده‌ام
6. ۶اعتقاد اوست راسختر ز کوهکه ز صد فقرش نمی‌آید شکوه
7. ۷او همی‌گوید مرادم عفتستاز شما مقصود صدق و همتست
8. ۸گفت صوفی خود جهاز و مال مادید و می‌بیند هویدا و خفا
9. ۹خانهٔ تنگی مقام یک تنیکه درو پنهان نماند سوزنی
10. ۱۰باز ستر و پاکی و زهد و صلاحاو ز ما به داند اندر انتصاح
11. ۱۱به ز ما می‌داند او احوال ستروز پس و پیش و سر و دنبال ستر
12. ۱۲ظاهرا او بی‌جهاز و خادمستوز صلاح و ستر او خود عالمست
13. ۱۳شرح مستوری ز بابا شرط نیستچون برو پیدا چو روز روشنیست
14. ۱۴این حکایت را بدان گفتم که تالاف کم بافی چو رسوا شد خطا
15. ۱۵مر ترا ای هم به دعوی مستزاداین بدستت اجتهاد و اعتقاد
16. ۱۶چون زن صوفی تو خاین بوده‌ایدام مکر اندر دغا بگشوده‌ای
17. ۱۷که ز هر ناشسته رویی کپ زنیشرم داری وز خدای خویش نی